While listening to…

Ξέρεις φιλαράκι, υπάρχουν φορές που σκάει μια λάμψη και βλέπεις κάποια πράγματα ξεκάθαρα, σπάνιο και όμορφο συναίσθημα. Δε γουστάρω να γράψω κλισεδούρες, true story ζητάς, η αλήθεια είναι όμως πως παλεύει κανείς καθημερινά για να χωθεί στην κλισεδούρα των άλλων, να μην είναι μόνος. Και εσύ που θα πεις πως είσαι η εξαίρεση, κλισέ είσαι, αν δεν το κατάλαβες ακόμα. Προφανώς και κουβαλάμε τους διαόλους μας…Δυο μάτια, μια φωνή να λέει συγκεκριμένα πράγματα,   ένα χαμόγελο, ουρλιαχτά με δάκρυα, αποτυχίες, επιτυχίες – και αυτές βάρος είναι καμιά φορά-. Επιλογές κάθε στιγμή, κάθε στιγμή της στιγμής, και όλα μια ευθεία, όταν κοιτάς προς τα πίσω. Τι σου λέω τώρα ε? Τίποτα που θα θυμάσαι προφανώς σε λίγο καιρό, το όμορφο είναι όμως που αυτή τη στιγμή διασταυρώνεσαι με τη σκέψη μου και υπάρχουμε για λίγο, ο ένας για τον άλλον. Με τρώει η μοναξιά, όχι η κλισέ, μην το ξεχνάς, με τρώει η άλλη η μοναξιά, αυτή που παράδοξα ειρωνικά συν-βιώνουμε όλοι. Δεν ξέρεις, δεν μπορείς να ξέρεις τι σκέφτομαι και τι νιώθω. Σκέψου το λίγο, και σταμάτα να λες “καταλαβαίνω”. Μοιράσου απλά. Αυτά.

Κώστας Αρβανίτης

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s