Η Ψυχική ανθεκτικότητα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας – Ρεμπέτικο τραγούδι

Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές λέει ένας στίχος. Στην πραγματικότητα πρόγονος του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού είναι το ρεμπέτικο τραγούδι, το οποίο προέρχεται από την Μικρά Ασία, αναμεμειγμένο με στοιχεία από την τουρκική γλώσσα.

Κάπως έτσι στα λιμάνια της Σμύρνης, της Πόλης, της Θεσσαλονίκης, της Σύρου και του Πειραιά  εμφανίστηκε σαν φωτιά, το ρεμπέτικο τραγούδι. Οι ρεμπέτες ήταν ως επί το πλείστον πρόσφυγες που μέσα από τα τραγούδια τους, εξέφραζαν την αιώνια νοσταλγία για τα <πάτρια άγια χώματα > αλλά και μια ιδιαίτερη ψυχική ανθεκτικότητα την οποία και μελετάμε. Αυτό στηρίζεται το γεγονός ότι δέχτηκαν ρατσισμό τόσο από τους Τούρκους όσο και από τους Έλληνες γηγενείς.

Αρχικά ο πόνος , η ξενιτιά, η φτώχεια, η  πορνεία αναφέρονται σε  πολλά τραγούδια. Ο καλλιτέχνης ζητά λύτρωση και έκφραση του συναισθήματος. Ο ψυχικός κόσμος είναι κατακερματισμένος καθώς η ταυτότητα και οι ρίζες βρίσκονται σε αποδιοργάνωση. Θα λέγαμε λοιπόν ότι η μουσική είναι ένα βήμα για να ανασυνταχτεί το πληγωμένο εγώ. Η αρρώστια της ψυχής άλλωστε λένε ότι γιατρεύεται με τον χρόνο και το παράπονο. Αυτό τον καημό εκφράζουν οι ρεμπέτες <στης πίκρας τα ξερονήσια, της ζωής η φυλακή, η μοναξιά η φόνισσα, ήρθες μια βράδια να μου ζεστάνεις την καρδία> αναφέρει ένα ρεμπέτικο τραγούδι  με στίχους του  Σταύρου Ξαρχάκου  και Νίκου  Γκάτσου αντίστοιχα. Ο ερμηνευτής είναι ο Νίκος Δημητράτος.

Έτσι αποκομμένοι, χωρίς φτερά ενώ νιώθουν περιθωριοποίηση. Ο ρατσισμός η λογοκρισία και η θεώρηση ότι αποτελούν τούρκικα  κατάλοιπα, τους οδηγούν στο να θεωρηθούν μειονοτική κουλτούρα. Ένα γκέτο παράνομο από φτωχούς ανθρώπους που έχουν όμως μια επιθυμία αλλά μείζονα για την ψυχική ανθεκτικότητα, να εκφράσουν  μια λαϊκή ψυχή. Να ενωθούν συναισθηματικά με τον ελληνικό πληθυσμό.

Παρόλο που αντιμετωπίστηκαν καχύποπτα ως αλητάριο δεν έχασαν την ψυχική τους δύναμη. Μέσα από την αυθεντικότητα και την ειλικρίνεια, έδωσαν την δυνατότητα στο ελληνικό κοινό να ταυτιστεί μαζί τους.

Σήμερα  σε μια επιδερμική ποιότητα ζωής, οι διαπροσωπικές σχέσεις γκρεμίζονται σαν τούβλα αφού στηρίζονται σε λογική και συμφέρον. Η πίεση η ψυχική δεν εκτονώνεται και οδηγούμαστε σε νευρώσεις. Το ρεμπέτικο τραγούδι ταράζει με την καλή έννοια τα ψυχικά μας ύδατα με την διαχρονική του αξία. Απελευθερώνει τα κρυμμένα <ντέρτια και σεκλέτια> τον φόβο και την αβάσταχτη μοναξιά. Και είναι λογικό γιατί οι ρεμπέτες είναι περήφανοι, παρ’ όλη την περιφρόνηση και την υποταγή. Πιστεύουν στο συναίσθημα. Και αυτό είναι η απαρχή μιας εσωτερικής απελευθέρωσης.

Ευδοκία Μουντζούρη

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s