Συναισθήματα ανακατεμένα στο πιάτο

Υπάρχουν άτομα που θεωρούν το ζήτημα της διατροφής ως μια καθημερινή αναγκαία συνήθεια. Άλλα ασχολούνται ελάχιστα .Κάποια πάλι επηρεάζονται από τα πρότυπα των περιοδικών και βάζουν τροφές – θαύματα στην διατροφή τους. <Φάτε ginger για να είστε ερωτικοί …. >

Πίσω όμως από όλα αυτά, στην άλλη άκρη του ποταμιού υπάρχουν και αυτοί που αρνούνται να φάνε,τρώνε βουλιμικά και αυτοτιμωρούνται. Τέλος υπάρχουν και οι πιο σκοτεινοί …Αυτοί που βουτάνε μια άδεια ζωή στην σάλτσα από μακαρονάδες.

Σε ό,τι αφορά τώρα τις επίσημα αναγνωρισμένες διαταραχές πρόσληψης τροφής, αυτές είναι η ψυχογενής ανορεξία και η ψυχογενής βουλιμία. Η ανορεξία αφορά την παθολογική εμμονή με το αδυνάτισμα, την υπερβολική απώλεια βάρους και την αδυναμία αναγνώρισης αυτού του χαμηλού βάρους. Η βουλιμία από την άλλη εκδηλώνεται με υπερφαγικές κρίσεις που ακολουθούνται από αντισταθμιστικές μεθόδους, για τον έλεγχο του βάρους (π.χ. αυτοπροκαλούμενο εμετό). Όμως τα τελευταία χρόνια οι ειδικοί έχουν αναγνωρίσει και μια ακόμα που φαίνεται να είναι η συνηθέστερη: την υπερφαγία (συναισθηματική, καταναγκαστική ή επεισοδιακή).

< Από πού προέρχεται  αυτή η συναισθηματική πείνα η υπερφαγία ? > Αυτή που μας σπρώχνει στα γλυκά και στα αλμυρά σαν ναρκωτικά.

Το άτομο που έχει μη φυσιολογική σχέση με το φαγητό τις περισσότερες φορές  έχει άλλες δυσκολίες στη ζωή του, σε άλλους τομείς αλλά δυσκολεύεται ή αδυνατεί να τις διαχειριστεί. Έτσι  απευθύνεται στον τρόπο διατροφής του για πρόσκαιρη ανακούφιση ή για να αποκτήσει μια ψευδή αίσθηση ελέγχου. Διάφορες μεταβάσεις, αλλαγές και κρίσεις στη ζωή που οδηγούν σε λανθασμένους τρόπους ανακούφισης από τη συναισθηματική φόρτιση και που δίνουν μια ψευδή αίσθηση ελέγχου της κατάστασης ευθύνονται επίσης για αυτά τα μοτίβα συμπεριφοράς. Αυτά τα άτομα δεν μπορούν να εκφραστούν συναισθηματικά. Παρατηρείται ελλιπής συναισθηματική διαθεσιμότητα, ενώ συνήθως οι γονείς τους  έχουν κι αυτοί δυσαρέσκεια με το σώμα τους ή επικριτική διάθεση απέναντι στο φαγητό ή το πάχος γενικότερα. Έτσι χρησιμοποιούν την τροφή (την κατανάλωση ή την αποστέρηση  τους) σαν μια πράξη συμβολική στον εαυτό τους (π.χ. τιμωρητικά, παρηγορητικά) ή σαν ένα έμμεσο, υποσυνείδητο μήνυμα προς τους άλλους (π.χ. ανάγκη για αγάπη, φροντίδα).

Είναι υπερβολικά αυτοκριτικά και έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Συνηθέστατα οι διαταραχές πρόσληψης τροφής συνοδεύονται από συμπτώματα άγχους ή/ και κατάθλιψης. Ένας ακόμα ενδοατομικός παράγοντας είναι το ιστορικό παχυσαρκίας και ακόμα περισσότερο το ιστορικό κοροϊδίας, χλευασμού ή και κακοποίησης. Σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που αγαπούν το  μεσογειακό ,που θεωρούν τα κιλά ως χαρά της ζωής και καταρρίπτουν κάθε τι καχεκτικό. Εγώ συμφωνώ. Ο ατελής κόσμος έχει γοητεία .Όχι ο πλαστικός που θυμίζει κούκλες.

Ωστόσο ,όταν μιλάμε για διαταραχές διατροφικές το όριο σπάει και το φυσιολογικό γίνεται παθολογικό. Και πολλές φορές ύπουλα κρυμμένο. Ένα βαθύ μονοπάτι. Το σώμα έχει γλώσσα και μιλάει και μέσα από τα κιλά του θέλει κάτι να πει. Η ψυχοθεραπεία σε αυτές τις περιπτώσεις  θα διευκολύνει το άτομο με  την εξερεύνηση οικογενειακών σχέσεων, θα ενθαρρύνει την απαλλαγή από τις βαθύτερες δυνάμεις που ώθησαν το άτομο να προσφύγει σε διατροφικές συμπεριφορές και θα βοηθήσει στην επούλωση από βαθύτερα ψυχικά τραύματα του παρελθόντος.

Το σώμα δεν το αγαπάς από την μία μέρα στην άλλη. Αγαπάς ότι κρύβει μέσα του. Ακόμα και τα άσχημα. Φτάνει να βγείς από το μονοπάτι ….

Ευδοκία Μουντζούρη

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s