Άννα Μπαρδακά

“Φαντάσου το εξής . Βλέπεις ένα λαχταριστό Pancake . Σκέφτεσαι .. “τι τέλεια φτιαγμένο!”, “πώς να το έκαναν ..; ” ..”Σίγουρα δε θα μπορούσα να πετύχω το ίδιο..” ή .. ίσως και να μπορώ , λέω εγώ. Τι είναι ένα Pancake ; Αυγά, αλεύρι, ζάχαρη και χρώμα. Τι περιμένεις; Δοκίμασε , προσπάθησε ,κάνε αυτό που θες…τώρα. “

Με αυτή την εύστοχη εικόνα η Άννα Μπαρδακά μου έφερε ένα παράδειγμα της αναβλητικότητας και του φόβου του ανθρώπου ν’αποτύχει, το κλείδωμα του αυθορμητισμού του σε κάθε τι νέο και ειλικρινά.., με κέρδισε από την αρχή της συζήτησής μας. Η Άννα, ήδη από τη σχολική της ηλικία είχε καταλάβει ότι η κλίση της εντοπίζεται κάπου ανάμεσα στη γραφιστική, τη διακόσμηση, το σχέδιο, αλλά ο “ένας” στόχος , αυτός “που θα οδηγήσει με σιγουριά τα βήματά σου”, δεν είχε εμφανιστεί ακόμα. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών τεχνών στο ΤΕΙ Αθηνών χωρίς να ξέρει ότι σε λίγο καιρό ένα ταξίδι θα την άλλαζε ριζικά και θα της προσέφερε γενναιόδωρα όλα τα εφόδια για να σχεδιάσει την πορεία της.

Έτσι  λοιπόν  η  Άννα  πήγε  στην  Τενερίφη, στο “Universidad de la Laguna Facultad de Bellas Artes”. Εκεί γνώρισε καθηγητές  απαλλαγμένους από στερεοτυπικές αντιλήψεις και κανόνες, ανθρώπους που έβγαζαν τους μαθητές από τις τρύπες που ίσως συναντούσαν στο δρόμο τους , τους ξεκλείδωναν από τα κουτάκια που κρύβονταν και αποδέσμευαν τις σκέψεις τους. Δηλαδή είχε την τύχη να βρει ταγούς. Πραγματικούς Δασκάλους. Έτσι μέσα από δημιουργικές διαδικασίες στο πλαίσιο του πανεπιστημίου, η Άννα βρήκε το ένα. Αυτό που ήθελε να ακολουθήσει και να την ακολουθήσει. Τη φωτογραφία.

Με αυτοπορτρέτα -και άμεση αποτύπωση των ιδεών της , λάτρης του τώρα και της πράξης, η νέα καλλιτέχνης άρχισε να εστιάζει στο φακό και τις δυνατότητές του. Έχοντας ιδιαίτερη αγάπη στο Μακιγιάζ , αν παρατηρήσεις τη δουλειά της θα μείνεις έκθαμβος από το τι μπορεί να δημιουργήσει ένας νέος άνθρωπος με ταλέντο και θέληση. Μα δεν είναι μόνο αυτό, ένα από τα σημαντικότερα σημεία που αφορούν τη σχέση της Άννας με το μακιγιάζ είναι ότι είναι αυτοδίδακτη, αλλά κ όπως η ίδια υπογράμμισε “Το μακιγιάζ για μένα είναι κάτι παραπάνω από το να βαφτώ για να βγω έξω. Είναι πολλά παραπάνω. Το μακιγιάζ για μένα είναι ζωγραφική. Είναι ένας ολόκληρος διαφορετικός κόσμος, γιατί σου επιτρέπει να μπαίνεις σε άλλους ρόλους, σου επιτρέπει να γίνεσαι ένας πραγματικός χαμαιλέοντας “.

Το καλλιτεχνικό της σύμπαν είχε αρχίσει να χτίζεται.

Εμπνευσμένη από τον πιο σπουδαίο κατά τη γνώμη μου παιδαγωγό, το Λέο Μπουσκάλια και το βιβλίο του “Να ζεις ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”, η Άννα κατά τη διάρκεια παραμονής της στην Τενερίφη δημιούργησε μια σελίδα, ή καλύτερα ένα μικρό ημερολόγιο με τον πρωτότυπο τίτλο ” Peach anyone ? “. Όποιος έχει διαβάσει το παραπάνω βιβλίο ίσως καταλάβει καλύτερα. Όπως γράφει κ η ίδια στο blog της ” Λοιπόν, λυπάμαι μα δεν είμαι μπανάνα.. θα ήθελα να ήμουν ..μα όπως βλέπεις είμαι ροδάκινο”. Πρόκειται για μια μη εμπορεύσιμου χαρακτήρα σελίδα, που αποτελεί  περισσότερο ένα κομμάτι της καλλιτέχνιδος, ένα ίσως διάφανο προσωπείο πίσω από το οποίο υπάρχει καθαρό το θέλω της και η σκέψη της παραμένει αλώβητη από οποιοδήποτε περιβάλλον.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Η Άννα Μπαρδακά κάνει την πρακτική της στην Πινακοθήκη Καλών Τεχνών, στην οποία έχει την ευκαιρία να βλέπει από κοντά και να συμμετέχει σε όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που στηρίζουν ένα καλλιτεχνικό “γέννημα “, αλλά και σε πιο δημιουργικές όπως η φωτογραφική κάλυψη εκθέσεων. Έχοντας ένα πλήθος θεμάτων στο μυαλό της, όπως ο ναρκισσισμός, οι ανθρώπινες σχέσεις, η ενέργεια μεταξύ των ανθρώπων και ο τρόπος με τον οποίο δύο αυτάρκη-ολοκληρωμένα άτομα μπορούν να φτάσουν στην κορυφή έχοντας ο ένας τον άλλο, η Άννα φέτος θα κάνει την πτυχιακή της εργασία, και προσωπικά ανυπομονώ να τη δω.

<

p style=»text-align:justify;»>Στην κλασσική και καθόλου πρωτότυπη ερώτηση που πέθαινα να της κάνω “Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε λίγα χρόνια ” η Άννα απάντησε ως γνήσια ηρωίδα των λογοτεχνικών έργων της γενιάς των Μπητ : “Γενικά τον εαυτό μου δεν μπορώ να τον σκεφτώ πολύ μακριά. Υπάρχουν τόσα πράγματα που θέλω να κάνω που δεν θέλω σε καμία περίπτωση να βάλω περιορισμούς ..Θέλω να ξέρω πως ανά πάσα στιγμή μπορώ να αλλάξω τα πάντα”. Εγώ τη φαντάζομαι άνετα σε κάποιο κολέγιο του εξωτερικού να διευρύνει τους ήδη πολύχρωμους ορίζοντές της με μαθήματα μακιγιάζ, σπέσιαλ εφέ και κινηματογράφου, προσφέροντας ένα μικρό κομμάτι στο ψηφιδωτό των νέων καλλιτεχνών, και δείχνοντας πως ο καθένας μπορεί να φτάσει τα σύννεφα των ονείρων του όταν βρει, δεχτεί, και το σημαντικότερο, δε φοβάται να δείξει τον πραγματικό εαυτό του.

“Δεν μπορώ να σου πω πως σου μιλάω ως πλήρως συνειδητοποιημένο άτομο.., αλλά το μονοπάτι υπάρχει”

http://www.peachanyone.blogspot.gr/

https://www.facebook.com/pages/Peach-Anyone-Anna-Bardaka/427431413980642?fref=ts

 

Αστερόπη Χατζηνικόλα

 

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s