Αρνητικό πρόσημο

Κοιτώ γύρω μου περαστικούς. Φωτογραφίζω τις εικόνες της καθημερινότητας. Μειδίαμα. Άδειο βλέμμα. Παγωμένο αίμα  κι άγγιγμα κανένα. Αποστροφή. Έλλειψη. Απώλεια. Φόβος. Απομόνωση. Εσωστρέφεια. Κατάθλιψη. Όμως συνήθεια. Αυτή η κατάρα της ρουτίνας. Η ελπίδα για αλλαγή τείνει στο μηδέν. Πόσο άσχημη λέξη;  Περιέχει το «μη» και το «δεν» ταυτόχρονα. Το απόλυτο τίποτα. Κενό. Ή μήπως είναι για καλό; Αφού δυο αρνήσεις μας κάνουν μια κατάφαση. Απορώ ακόμη…

Δεν την βλέπω την κατάφαση. Ορατότης μηδέν. Να το πάλι το μηδέν. Μου θολώνει την όραση. Θα του τη σκάσω όμως! Λογάριθμος του μηδέν μας κάνει «μείον άπειρο»! Να γιατί λένε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Υπάρχουν άπειρες τελικά για απόθεμα στο τέλος. Το «μείον» μη σε τρομάζει που παραμένει εκεί πεισματικά. Εξυπηρετεί  ιερό σκοπό.

Η αφαίρεση βολτάρει παντού γύρω μας. Κάθε μέρα που περνά είναι μια απώλεια. Κι αυτή με τη σειρά της γίνεται συνήθεια. Αφαιρείται ο νους και δραπετεύουν οι καρδιές, δε φυλακίζονται. Αδύνατον.  Είμαστε εδώ, αλλά λείπουμε. Αφήστε μήνυμα.  Είμαστε όλοι απόντες κι όλοι χώρια. Μα που πάμε; Διαιρούμαστε συνέχεια και σκορπάμε τα κομμάτια μας σε χίλιες μεριές. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα για να πολλαπλασιάσουμε τα αγαθά και τις ανέσεις. Χάνουμε «εμάς» όμως. Πόσο αστείο το αποτέλεσμα. Ένα καβούκι, άδειο. Μηδέν εις το πηλίκο! Η κλασσική φάρσα της ζωής…

Μάθαμε από νωρίς να χάνουμε συχνά. Κυρίως χρόνο. Είναι το αντίτιμο για όσα κερδίζουμε. Όσα νομίζουμε τουλάχιστον ότι κερδίζουμε. Δεν είναι δικά μας άλλωστε όλα αυτά τα κερδισμένα. Μόνο όσα χάσαμε είναι ταυτόχρονα και  τα δικά μας κερδισμένα. Τα υπόλοιπα απλά κληρονομιά στους  επόμενους «ενοικιαστές». Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, φίλε! Σκέψου το. Εμπειρίες λέγονται. Στιγμές. Δοκιμασίες. Κι ύστερα έρχεται η γνώση. Αυτή μόνο είναι ίση με τα χαμένα σε βάρος…

Από τα λάθη σου μαθαίνεις καλύτερα από ότι με τα σωστά από την αρχή. Οι μουτζούρες σε μπερδεύουν λίγο, όμως όταν βρεις τη σωστή διαδρομή μοιάζει οικεία κι ασφαλής. Θυσία. Δάκρυ. Πόνος. Στέρηση. Μείον. Αφαίρεση ξανά. Ύστερα μόνο πρόσθεση. Μια ακόμη εμπειρία. Το αποτέλεσμα των πράξεων βέβαια γνωστό. Μηδέν κι ένα το κρατούμενο. Χα! Γελάει μαζί σου η ζωή!

Βέβαια, γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Συνεπώς ξέρεις, η αφαίρεση είναι κι αυτή μια πρόσθεση , απλώς με το αντίθετο. Η διαίρεση ένας πολλαπλασιασμός, απλώς  με το αντίστροφο. Και βέβαια να μην ξεχνάς και το άπειρο που έχεις καβάτζα όταν λογαρίθμησες το μηδέν. Είδες πόσο χρήσιμα όλα αυτά; Επίσης να σου θυμίσω πως τα ετερώνυμα έλκονται. Το αρνητικό πρόσημο ελκύει όλα τα θετικά κοντά του.

 Η ζωή είναι σα μια μπαταρία. Έχει δυο πόλους, αρνητικό και θετικό  προκειμένου να παράγει ρεύμα. Όλα έχουν ένα σκοπό. Δεν είναι πολύπλοκο. Κινούμενα ηλεκτρόνια (όπως εμείς) μέσα σε έναν αγωγό. Όσο εσύ κολυμπάς σε αυτό το ρεύμα μπορείς να φωτογραφίζεις στιγμές να τις θυμάσαι. Ειδικά εκείνες τις χαρούμενες που συναντάς κάποιο πρωτόνιο…

Να θυμάσαι μόνο.. «Life is like photography, we develop from the negatives»

PS: Κάνε και καμιά επανάληψη σε μαθηματικά και φυσική, ε;

Δήμητρα Γκίκα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s