Όταν σε ερωτεύεται παράφορα ο Μέρφυ

Ξέρεις, το κλίμα ήτανε στραβό , μας το έφαγε και ο γάιδαρος. Όμως δεν ήταν στραβός ο γυαλός τελικά, απλά εμείς στραβά αρμενίζαμε. Έχεις ακούσει να λένε: «Κάνε το καλό και ρίξ’το στο γυαλό»; Aναρωτιέμαι μήπως έριξα πολλά τελευταία και τον μπάζωσα κατά λάθος! Το έλεγε και το ζώδιό μου πως θα είναι δύσκολη εβδομάδα αλλά στα αισθηματικά θα έχω νέες κατακτήσεις. Ας αρχίσουμε από αυτή την πρόβλεψη μιας και αποτελεί  τον ακρογωνιαίο λίθο της ευτυχίας μου.

Όλα καλά, όλα ανθηρά αυτή την εβδομάδα που μας πέρασε, μιας κι εγώ με τον Μέρφυ είμαστε γενικώς στα ντουζένια μας! Τον έχω σαγηνεύσει η άτιμη, είναι καταγοητευμένος! Δε με πιστεύεις; Το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής έχουμε καταντήσει, τέτοια γραφικότητα σου λέω! Πολύ ζηλιάρης όμως μιας κι όπου πάω, με ακολουθεί κατά πόδας. Κάνει αισθητή την παρουσία του με τους νόμους του. Ξέρεις τώρα, επίτηδες για να επιβεβαιώνεται ο ανδρισμός του. Εγώ από την άλλη, να μην έχω χρόνο για τα αψυχολόγητά του, γιατί  όπως κάθε άνθρωπος στις μέρες μας, τρέχω και δε φτάνω. Συχνά νομίζω πως τρέχω μόνη μου και τερματίζω δεύτερη, κι απορώ με τον εαυτό μου αλλά και με την επιμονή του να με κυνηγά.

 Έτσι λοιπόν πέρασα μια τυπική εβδομάδα, με δουλειές με φούντες και με τα νεύρα κρόσια. Δε νομίζω πως και οι φούντες ταιριάζουν με τα κρόσια και δεν ανέχομαι  την ακαλαισθησία για κερασάκι στην γαμήλια τούρτα με το λεγάμενο. Πάντως όλα τα είχε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε! Όλα τα είχα κι εγώ, μια αλλαγή μου έλειπε. Άκουγα τη Ζουγανέλη να τραγουδά «Μετακόμιση τώρα» και επηρεάστηκα. Σκέφτηκα πως μια αλλαγή θα βοηθούσε αλλά είχα ξεχάσει μια σοφή ρήση, «Όποτε ξεκινάς να κάνεις κάτι, κάτι άλλο πρέπει πρώτα να γίνει.» Οι αναποδιές ήταν το φόρτε μου, τόσο που άρχισα να είμαι το «παιδί που περπατάει με τα χέρια» καθώς τραγούδαγα στο Μέρφυ «upside down, boy you turn me».

Αναβολές και ακυρώσεις, ανακατανομές προγράμματος και εκπρόθεσμες υποχρεώσεις, άγχη και αγωνίες συνέθεταν ένα ειδυλλιακό σκηνικό στη ζωή μου. Είχε μπει Μάρτης άλλωστε και η φύση είχε ορεξούλες. Το σύμπαν δε συνομοτούσε με τίποτα, λόγω άνοιξης βρισκόταν σε άδεια και ο Δίας λόγω πριαπισμού ήταν ανήμπορος να βοηθήσει. Το κορυφαίο είναι πως μέχρι και ο καιρός ταυτιζόταν μαζί μου. Εγώ δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω η να γελάσω με την τύχη μου την ξελογιάστρα κι εκείνος χιόνιζε κι είχε ήλιο μαζί. Κάπως έτσι η διπολική διαταραχή μου χτύπησε την πόρτα. Δεν της άνοιξα όμως!

Επέμενα πως όλα θα φτιάξουν και θα έρθουν καλύτερες μέρες, πως αυτή η αλλαγή θα φέρει άλλες τόσες ευχάριστες. Το επόμενο ρητό που αγνόησα γελώντας ήταν το εξής: «Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα, θα γίνουν». Ήταν όταν είχα  πείσει τον εαυτό μου πως όλα έβαιναν καλώς. Όταν έλαβα ευχάριστα νέα και βρισκόμουν σε αναμονή για ακόμα καλύτερα. Είχα καταφέρει κατά κάποιον τρόπο να διορθώσω τα περισσότερα από όσα προέκυψαν και να βγω από τα αδιέξοδά μου, αφού θυμήθηκα από που μπήκα. Εξηγήθηκα και απέφυγα τυχόν παρεξηγήσεις, αποφάσισα, συζήτησα, κανόνισα, συμφώνησα και ήμουν ευτυχής. Έμενε μόνο η εκπλήρωση των στόχων μου. Έβαλα ένα πρόγραμμα και περίμενα πως όλα θα είναι όπως θα ήθελα, χωρίς  εκπλήξεις. Αλλά να το ξέρεις κι εσύ από εδώ και πέρα πως «αν αισθάνεσαι καλά, μην ανησυχείς. Θα περάσει».

Μου πέρασε κι εμένα σύντομα αυτή η ευφορία και ο Μέρφυ για παρηγοριά, αντί για σοκολατάκια και λουλούδια προτίμησε να μου στείλει μια ακόμα προειδοποίηση «Αν εξηγήσεις κάτι τόσο καλά ώστε να μην μπορεί να γίνει παρανόηση, θα γίνει». Αλλά πιστεύω ακράδαντα πως όταν ένα λάθος διαπιστωθεί και διορθωθεί, θα ανακαλυφθεί ότι ήταν σωστό στην αρχή. Στο μεταξύ περίμενα τις μέρες του φωτός κι αυτές  ήρθαν νύχτα. Έτρεξα όμως να τις καλωσορίσω και πήγα στην συναυλία της Νατάσσας. Εκεί πείστηκα πως θα έρθουν λοιπόν αυτές οι μέρες και μια εποχή πλέον τελειώνει…

Σκεφτόμουν καιρό να βρω ένα τρόπο να διώξω από κοντά μου τον πιστό ακόλουθό μου, αλλά ότι κι δοκίμασα ήταν ανώφελο. Έπειτα σκέφτηκα πως «ουδέν κακόν αμιγές καλού» κι έπαψα να γκρινιάζω. Τον αποδέχτηκα και  από τότε που του έδωσα την επιβεβαίωση που ζητούσε, ξαφνικά με άφησε ήσυχη.

Έτσι κι εγώ συνεχίζω να ακούω αισιόδοξα τις «Μέρες του φωτός», τις περιμένω και κοιτάζω από το παράθυρο, βλέπω την κίνηση της πόλης… Το ίδιο να κάνεις κι εσύ και να θυμάσαι: «Χαμογέλα, το αύριο μπορεί να είναι χειρότερο».

 Δήμητρα Γκίκα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s