“Ο Κύριος Χ”

Αποφασίζω και γω να πάω σε ακρόαση.
Ας την πούμε ακρόαση Σ, (από το “Στημένη”).
Στέλνω βιογραφικό με όλο το μπλα μπλα και μετά από λίγες μέρες φτάνει η κρίσιμη ώρα. Ξυπνάω το πρωί, τρώω ψωμί με μέλι για ενέργεια.
Έτσι μου’παν, ότι δίνει ενέργεια.
Το καταπίνω λοιπόν.
Κάνω διατάσεις, κάθομαι στο πιάνο λέω δυο-τρία τραγουδάκια να χαλαρώσω, παίρνω την τσάντα που χωράει τα πάντα (από κορμάκι, καλσόν, παπουτσάκια μπαλέτου μέχρι μάσκαρα και πούδρα) και κατευθύνομαι προς το θέατρο. Δεν έχω άγχος, δε με πιάνει υστερία, πάω να το ευχαριστηθώ. Και επιτέλους…φτάνω.
Επιτέλους;
Πλήθος κοριτσιών είναι μαζεμένα σε στενούς κύκλους 4-5 ατόμων και εύχονται δήθεν καλές επιτυχίες η μία στην άλλη. Άλλες είναι απομονωμένες και σοβαρές σοβαρές κλείνουν τα μάτια για να αυτοσυγκεντρωθούν παίρνοντας έκφραση ‘θα το πιω και τούτο το πικρό ποτήρι’. Κάπου εκεί βρίσκεται και ένας χαριτωμένος τυπάς που κρατάει καρτέλες και ασυμμάζευτη χαρτούρα με εκατοντάδες ονόματα χορευτών & ηθοποιών.
Και αυτή τη γαλήνια και ειδυλλιακή εικόνα που σας περιγράφω έρχεται να καταστρέψει ο κύριος Χ. Ο κύριος Χ μπαίνει στην αίθουσα αναμονής με αέρα και τουπέ και κοιτάει ερευνητικά δεξιά και αριστερά. Πίσω του μια μικροκαμωμένη κοπέλα με τεράστια γυαλιά τον ακολουθεί προσεκτικά μη χάσει βήμα και ρυθμό. Η.. βοηθός του κύριου Χ. Τότε συμβαίνει το εξής: οι κλίκες σπάνε, σηκώνονται και κυκλώνουν απειλητικά τον κύριο Χ.
Ο χαριτωμένος τυπάς πλησιάζει και στα μάτια μου γίνεται μαέστρος μιας χορωδίας με hit-άκι το “Γεια σας κύριε Χ!!!!!” Και ακολουθούν και άλλα πολλά.
“Τι κάνετε κύριε Χ;” ,”Ναι ναι ήρθα και γω στην ακρόαση..”, “Όλα καλά στο σπίτι!!! εσείς κύριε Χ;”. Πραγματικά ένιωθα σαν το γάλα μες τις μύγες.
Μα ποιος τέλος πάντων είναι αυτός ο κύριος Χ;;;;
Η έκπληξή μου ήταν τόσο μεγάλη που δεν κατάλαβα ότι σκέφτηκα δυνατά.
Τότε έρχεται μια κατατοπιστικότατη και κάπως αφοπλιστική απάντηση:
“Καλά δεν ξέρεις τον κύριο Χ; Είναι ο σκηνοθέτης!!!!!”
Ααααααααααααα!!! Πες μου έτσι! Όχι κοπέλα μου δεν τον ξέρω.
Ούτε αυτόν, ούτε το χαρέμι του. Μέσα σε κείνο το άβολο κλίμα ήμουν έτοιμη ν’αρχίσω να προσποιούμαι ότι ξέρω τους πάντες και να μοιράζω χαμόγελα Crest. Αλλά…δεν το έκανα.
Ήρθε η σειρά μου, μπήκα στον κυρίως χώρο της ακρόασης με άλλες 14 κοπέλες. Κάναμε ένα χορευτικό συνδυασμό, τραγουδήσαμε, αυτοσχεδιάσαμε σε θεατρικό κείμενο. Δεν πήραν καμιά από μας.
Μετά από μέρες μαθαίνω ότι τελικά διάλεξαν κάποια που…δεν ήταν καν στην ακρόαση επειδή…ο χώρος λειτουργεί με “δικούς του συνεργάτες”. Οκ, να λειτουργεί με δικούς του συνεργάτες, αλλά να μη βγάζει σε πλειστηριασμό όνειρα και ελπίδες. Δε χρειάζεται να ξεφτιλίζεις κάποιον σα να είναι η μαριονέτα σου. Κούνα τα νήματα όποιας ξύλινης κούκλας θες. Αλλά όταν το πανηγύρι σου τελειώσει και τα νήματα έχουν κοπεί, αναλογίσου λίγο αν θα σ’άρεσε στην αρχή της καριέρας σου να γνωρίζεις ανθρώπους χάρτινους, που να επιβεβαιώνουν τους μεγαλύτερους φόβους σου…όχι ότι δεν είσαι αρκετά καλός, αλλά ότι δεν αρκεί να αξίζεις για να πετύχεις. Ότι δε βγάζει πουθενά η προσπάθεια του να γίνεσαι καλύτερος. Έχουν δικούς τους συνεργάτες φίλε.

Μην ανησυχείς, εσύ πας για βόλτα.

“Ήσουν πολύ καλή, αλλά εμπιστευτικά σου λέω ότι ο χώρος λειτουργεί με δικούς του συνεργάτες..”.

Έτσι σου’παν. Το καταπίνεις;

Αστερόπη Χατζηνικόλα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s