Η επανάληψη του υπαρκτού

Photographer: Maurice Tabard

Κάποια στιγμή οι λέξεις εξαντλούνται. Τα σχήματα, τα αντικείμενα υποχωρούν. Η χρωστική ουσία φθείρεται. Ξεθωριάζει. Κοιτάς αυτό που κοιτάς, χωρίς να το διακρίνεις. Όλα έχουν υπάρξει τόσα πολλά πράγματα και κανένα δεν διαφέρει από το άλλο. Γιατί κανένα δεν έχει σημασία. Δεν έχει διαφορά.

Η παλίρροια έφτασε και βρήκε παλίρροια. Η οργή ξαφνιάστηκε. Η ορμή κόπηκε. Η δίψα ικανοποιήθηκε. Έχει ήδη ικανοποιηθεί. Ο καθένας βρίσκει αυτό που έχει ξανά συναντήσει. Και ξανά και πάλι. Αφαιρείς σκεπτικά μια στρώση δέρματος. Κι ύστερα άλλη μία. Θες να αγγίξεις έναν πιο καθαρό ουρανό. Τη διαφάνεια του πρωτότυπου αισθήματος. Ο ουρανός τέλειωσε. Αφαίρεσε όσο δέρμα έχεις. Δεν έχει διαφορά. Βρισκόμαστε 2043 μοίρες από το σημείο της παγκόσμιας γέννησης. Κάνε και μια στροφή αν θέλεις να μετατοπίσεις το κέντρο της ύπαρξής σου. Ο ουρανός τέλειωσε. Νερό και αίμα δεν έχει διαφορά. Δεν κάνει δίψα. Δεν κάνει πόνο. Δεν κάνει έλλειψη.

Ό, τι έχει υπάρξει, υπήρξε ήδη. Ό,τι θα υπάρξει, έχει κι αυτό υπάρξει. Οι παγκόσμιες αρτηρίες βούλωσαν. Οι αισθήσεις τυφλώθηκαν. Η αβυσσαλέα όψη του χάους μπήκε σε ευταξία. Τα πράγματα δεν υπάρχουν, πια, χάρις την αίσθησή τους. Αλλά χάρις την γνώση της αίσθησής τους. Η γνώση αποκαλύπτεται μέσα από αυτό που έχεις ήδη γνωρίσει. Γνωρίζεις αυτό που έχεις ήδη γνωρίσει. Ακόμα κι αν δεν το έχεις συναντήσει. Κι αν ό, τι υπάρχει, υπάρχει μόνο μέσα από τη γνώση του, ό, τι θα υπάρξει, έχει ήδη υπάρξει. Θες να κοιμηθείς. Όμως έχεις ήδη κοιμηθεί και πια δε φτάνεις στον ύπνο. Τα όνειρα εξαντλήθηκαν. Οι στάχτες τους σκέπασαν την όγδοη ήπειρο. Έγιναν καρποί για μελλοντικούς απογόνους. Για αυτούς που θα γεννηθούν ήδη γεννημένοι. Που έχουν ήδη υπάρξει.

Οι πόλεις είναι η πόλη. Και η πόλη είναι όλες οι πόλεις που έχουν υπάρξει. Η πανταχού παρουσία. Έχεις υπάρξει όλοι οι τόποι, και κανένας δεν έχει διαφορά. Είσαι το ξεχειλωμένο τοπίο της πανταχού παρουσίας. Αφαιρείς το ασπρόμαυρο δέρμα της απάθειας. Το σώμα σου τυλίγεται στο κορμί σου. Από τα δέντρα αφαιρέθηκαν οι ρίζες κι οι κορμοί επιπλέουν σ’ ένα στερέωμα χωρίς ουρανό. Η κοιλιά της μάνας σου είναι μια αρχαία σπηλιά. Κοιτάς τους σταλακτίτες –δηλαδή τον άνθρωπο σ’ όλες τις ηλικίες- που κρέμονται απ’ τα σύννεφα. Στα χέρια σου φυτρώνουν δάχτυλα. Στα χείλη σου τυλίγονται φωνές. Οι σιωπές καταστράφηκαν. Ο ουρανός τέλειωσε. Νερό και αίμα δεν έχει διαφορά. Δεν κάνει δίψα. Δεν κάνει πόνο. Δεν κάνει έλλειψη.

Γιώργος Ευθυμίου

 

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s