Θα ζήσω ελεύθερο πουλί

Τις προάλλες καθόμουν στο γραφείο μου και ατένιζα στη θέα από το παράθυρο. Έπειτα ήρθε το μεγάλο μπαμ στη ζωή μου! Ένα περιστέρι που έσκασε με δύναμη στο τζάμι. Προσγειώθηκε χτυπώντας με δύναμη το ράμφος του, ζαλισμένο από έρωτα. Μάλιστα, από έρωτα, ξέρω τι σου λέω. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά. Λίγο πιο πριν έπαιζαν κυνηγητό στο μπαλκόνι  πάλι, τα πιτσουνάκια μου.

Το κάγκελο του ένατου ορόφου, είναι το στέκι παράνομων ζευγαριών πτηνών της περιοχής. Εντάξει, την άνοιξη η φύση οργιάζει. Ζώα είναι κι αυτά έχουνε καρδιά. Θα ερωτευτούν  μια αθώα περιστέρα. Εγώ όμως, τι φταίω να την πληρώνω; Δηλαδή, αυτά  ξυπνάνε και σκέφτονται σε κάποια ταράτσα «Ποιόν θα χέσω σήμερα, άραγε;» και τελοσπάντων γιατί λερώνουν εκεί που συχνάζουν; Ευτυχώς που υπάρχει και το red bull. Σου δίνει φτερά,να τα εκδικηθείς για το σύσκατο μπαλκόνι. Της επιχρήμασις εκδηλωμένης γυναικός το σίδερον κιγκλίδωμα, κατάντησε!

Εντάξει το παραδέχομαι, έχω κι εγώ ψυχικά τραύματα. Δυο κουτσουλιές για την ακρίβεια. Γούρι μου είπαν τότε όλοι, αλλά είμαι σίγουρη πως κανείς δε ζήλεψε και ιδιαίτερα. Την πρώτη φορά ήμουν έξω από το νεκροτομείο στο Γουδί και τη Δεύτερη έξω από το Δαφνί.  Τον βλέπεις το συνειρμό, έτσι; Πέθανα από αηδία και τρελάθηκα με την τύχη μου την ξελογιάστρα. Τελικά και τα δύο περιστέρια τη γλίτωσαν και από το νυστέρι και το ηλεκτροσόκ, αντίστοιχα. Πήγα στα μαθήματα της σχολής μου κανονικά, χωρίς πειραματόζωο ανά χείρας. Μόνο ένα πακέτο υγρά μαντιλάκια κρατούσα και με γκριμάτσα αηδίας μονολογούσα « Γιατί σε εμένα πάλι, τι έφταιξα;». Ξέρω που έκανα λάθος, ξεχνούσα στα αρχαία να βάλω την υπογεγραμμένη. Στα τετράδια μου σημείωνε περιπαιχτικά η  φιλόλογος «ξέχασες την κουτσουλίτσα!».

Τύχη βέβαια, δεν είδα μέχρι σήμερα, αλλά δεν παραπονιέμαι. Φοβάμαι μην τριτώσει το κακό. Για μένα κάποιος έχει παραφράσει τους στίχους του τραγουδιού του Ζαμπέτα. Ξέρεις το γνωστό: «Και χίλια περιστέρια, να σου φιλούν τα χέρια». Mόνο φιλιά δεν πέφτουν! Είναι κι αυτή η σκηνή της ταινίας «Ηome Alone 2» που με καταδυναστεύει. Εκείνη η  άστεγη γυναίκα που κούρνιαζαν στο πανωφόρι της όλα τα περιστέρια στο Central Park. Όταν ήμουν μικρή με τρόμαζε. Από τότε τα απεχθάνομαι και τα αγαπώ μαζί.

Η σχέση μου μαζί τους είναι τόσο διπολική όσο και οι κουτσουλιές τους. Μαύρες σε λευκά αυτοκίνητα και λευκές σε μαύρα. Σαν σκακιέρα! Μπα..θεωρίες συνωμοσίας. Τα περιστέρια παίζουν σκάκι; Συχνάζουν περισσότερο στην πλατεία Καραϊσκάκη; Ποτέ δε θα μάθουμε. Όπως δε θα μάθω ποτέ, γιατί στο Αιγάλεω έχουν κρεμάσει τόσα CD στα μπαλκόνια τους. Μάλλον κι εκείνοι προσπαθούν να διώξουν το Περιστέρι (evil laugh).

Σημασία έχει, πως αν ζεις σαν ελεύθερο πουλί, έχεις όλο τον κόσμο «χεσμένο»!

Δήμητρα Γκίκα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s