I can’t escape myself…

Σου έχει συμβεί ποτέ να θέλεις να ξεφύγεις από τον ίδιο σου τον εαυτό; Να προσπαθείς να αποδράσεις από τα δεσμά της δικής σου σάρκας; Προπαθείς να απαγκυστρωθείς από την αγχόνη της ζωής..Μάταια..Εκείνη ολοένα τυλίγεται  γύρω από τον λαιμό σου, σε αιχμαλωτίζει! Νιώθεις το οξυγόνο σου να καταναλίσκεται με γοργούς ρυθμούς, ακούς την καρδιά σου να πάλεται, τα μηνίγγια σου σφυροκοπούν και οι σκέψεις σου σε πνίγουν.

 Θέλεις καθαρό αέρα. Να τον ρουφήξεις μέχρι το μεδούλι!  Ένα κομμάτι ουρανό να μπορέσεις να χαθείς. Κάπου να στυλωθεί το βλέμμα σου και να ταξιδέψει ο νους σου! Ένα σύννεφο να πάρει μακριά τα βάρη σου. Να νιώσεις το ίδιο ανάλαφρος με εκείνο το αιθέριο λευκό βαμβάκι! Αναζητάς  την έξοδο στους  λαβυρίνθους του μυαλού σου. Παντού όμως αδιέξοδο..Μα τότε πως βρέθηκες εκεί; Μπροστά σου υψώνονται τείχη απόρθητα μα  εσύ λοξοδρομείς. Τα προσπερνάς μα πάλι εκεί καταλήγεις. Η πορεία σου μοιάζει με κύκλο..Τέλος κι αρχή βρίσκονται στο ίδιο σημείο. Εκεί που νιώθεις λοιπόν, ότι  τα έχεις όλα ή και τίποτα! Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, εκείνου που λέγεται ζωή!

Ποιός άραγε θα παίξει το ρόλο του μίτου της Αριάδνης; Ποιά ανάμνησή σου θα γίνει η πηγή στην όασή σου; Δεν έχεις αποκούμπι και στηρίζεις το κεφάλι με τα δυό σου χέρια. Αναστενάζεις και ξεφυσάς. Η επανάληψη σε κουράζει. Τα βλέφαρά σου βαραίνουν. Τυλίγεσαι σε εμβρυική στάση. Σε αυτή που αναμφισβήτητα έχεις νιώσει πιο ασφαλής μέχρι τώρα. Δεν ξέρεις γιατί, όμως γαληνεύεις. Νιώθεις αόρατα χέρια να σε σκεπάζουν με θέρμη. Ωραία δεν είναι να νιώθεις περισσότερα από όσο είσαι ικανός να πεις; Να σκεφτείς;  Μεγαλώνοντας χάνεις την ιδιότητά σου αυτή. Λες και με την πάροδο του χρόνου το μυαλό μεγαλώνει και συρρικνώνεται η  καρδιά…

Έτσι όπως είσαι όμως κουρνιασμένος στη γωνιά σου ξαφνικά αναρωτιέσαι…Από ποιόν θέλεις να ξεφύγεις; Ποιόν θέλεις τελικά να ψάξεις να βρεις;… Πόσο μακριά είσαι διατεθειμένος να πας για να βρεις τον εαυτό σου; Πόσο βαθιά μπορείς να ψάξεις μέσα σου; Τόσο κοντά και τόσο μακρυά λοιπόν..Μπροστά σου και δεν το βλέπεις! Κοντά σου μα δεν το αγγίζεις! Μέσα σου μα δεν το νιώθεις! Καθώς πλανιέσαι στα ερωτηματικά σου, έχεις ήδη διασχίσει τόσα μονοπάτια κι ας μην το ξέρεις. Ξεκλείδωσες τόσα παλιά ξεχασμένα σεντούκια κι ο θησαυρός τους σε περιμένει καρτερικά. Μνήμες κι αισθήσεις που είχαν ξεριζωθεί βρήκαν και πάλι πρόσφορο έδαφος. Χρώματα & εικόνες σε τυφλώνουν. Τα μάτια σου πλημμυρίζουν και γίνονται δυο καταρράκτες..Τα νερά τους όμως δεν καταφέρνουν να σε ξεθωριάσουν, όσο κι αν πυκνώνουν! Αντίθετα σε αναζωογονούν! Σε λυτρώνουν!

Σκουπίζεις το πρόσωπό σου με την ανάποδη πλευρά του χεριού σου κι ανασηκώνεσαι. Τα μάτια σου κόκκινα, μα λάμπουν! Το βλέμμα σου εκτοξεύει σπίθες! Στέκεσαι στο παράθυρο αποφασιστικά. Εγωιστικά, ρουφάς όσο περισσότερο αέρα χωρούν οι πνεύμονες σου. Νιώθεις τη δροσιά αυτή να κυλάει  στις φλέβες σου. Βάλσαμο! Η καρδιά σου χτυπά ξανά δυνατά. Αυτή τη φορά από ελπίδα για τον χαμένο σου εαυτό.

 Από αυτόν που μέσα σε μερικά λεπτά κατάφερες να αποδράσεις, να αιωρηθείς για λίγο κι ύστερα πάλι να κατακτήσεις! Όχι να εγκλωβιστείς..Αυτό  το «χαμένο ρούχο» που φόρεσες..με προσοχή μην σκίσεις ξανά τη «φόδρα»…

Tην ψυχή σου…!

Δήμητρα Γκίκα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s