Reflections

Είναι κάποιες στιγμές που σκέφτομαι πως γεννήθηκα σε λάθος εποχή, σε λάθος μέρος με λάθος δεδομένα. Κυρίως τα δεδομένα. Ποτέ δε μου άρεσε αυτή η λέξη. Είναι σα να σου στερούν το δικαίωμα επιλογής κι διαφοροποίησης. Τα δεδομένα καμιά φορά, είναι απλώς ο κόσμος γύρω σου.

Παρατηρώ μια έξαρση αυτών των σκέψεων μυστήριες ώρες. Όταν κοιτάω αφηρημένη το ταβάνι με τις ώρες, το φανταστικό είδωλό μου στον καθρέφτη ή απλά χαζεύοντας τον ουρανό. Είναι τότε που προσπαθώ να μετατρέψω το ταβάνι σε πάτωμα. Τότε που θέλω να αναποδογυρίσω τον κόσμο και να χαθώ στις φανταστικές προεκτάσεις του δωματίου, μέσα στον καθρέφτη, μέσα στο χρόνο.

Μικρή κρεμιόμουν από τα δέντρα ανάποδα ώσπου να ζαλιστώ. Μετρούσα τα άστρα για ώρες ώσπου να αποκοιμηθώ κουρασμένη. Σα να απέφευγα να δω τον κόσμο μπροστά μου. Έψαχνα ένα νέο, αθέατο να κρυφτώ. Τα μάτια μου έχουν το χρώμα της νύχτας. Ήθελα κι εγώ να χαθώ μέσα στο πέπλο της.Να βλέπω μόνο άστρα. Να συναντάω τις ψυχές.

Προτιμώ την άλλη όψη των πραγμάτων. Την αντανάκλασή τους θα έλεγα. Γι’αυτό και κοιτάω τους ανθρώπους βαθιά μέσα στα μάτια. Ίσως έτσι καταφέρω να δω μέσα τους. Ίσως πάλι να μπορέσω να δω μέσω τους. Να δω μέσω τη δικής τους ματιάς.

Επειδή δεν καταλάβαινα αρκετά γύρω μου ή έστω είχα διαφορετική αντίληψη, άρχισα να γράφω. Δεν ξέρω γιατί.  Απλά δεν είχα κάπου να μιλήσω θυμάμαι. Ή απλά δεν ήξερα πως να το εξηγήσω. Ίσως και να μην ήθελα να το μοιραστώ στην αρχή. Δεν το σκέφτηκα ποτέ το γιατί. Πάντα ήμουν παράξενη. Είχα κουραστεί να εξηγώ.  Δε διαφωνείς απαραίτητα,πάντα. Μπορεί απλά να διαφέρεις.

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες του φθινοπώρου σαν και σήμερα. Είχα την ίδια μουντή διάθεση. Σταδιακά άρχισα να βρίσκω ένα νόημα. Μέσα στη μουρμούρα για το γκρι που μας κυκλώνει άρχιζα να αναμένω τα ζεστά χρώματα του φθινοπώρου. Πεσμένες φυλλωσιές που κατακλύζουν χρώματα τους δρόμους. Μέσα στην καταχνιά της βροχής έμοιαζα να αναμένω την οσμή της.

Μοιάζει αλλόκοτος ο λογισμός μου. Για μένα όμως έχει συνοχή. Ήταν πεσμένα φύλλα. Ήταν βρεγμένο χώμα. Τόσο απλά. Αυτή είναι η όψη. Η αντανάκλαση είναι η ουσία. Οι αισθήσεις που αφυπνίζονται. Η αντανάκλαση είναι και η μαγεία της στιγμής. Να βλέπεις πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Να στέκεσαι απέναντι από τον εαυτό σου και να τον παρατηρείς. Να νιώθεις. Πόσο σου μοιάζει το ειδωλό σου; Πόσο μοιάζουν όλα γύρω σου αν αλλάξει η οπτική σου;

Από τότε κυνηγάω οπτασίες. Αυτές τις στιγμές. Αυτές που μοιάζουν όμορφες μέσα στη ρουτίνα τους. Δεν θέλω να τις αναγνωρίζω μόνο αν τις χάσω.  Αυτές που σπάνια, ξεχωρίζω. Τις μοναδικές. Εκεί που ο χρόνος ράγισε. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια τις ξαναζώ.

Αν δε σταθείς έξω από τα πράγματα δε θα δεις ποτέ το αληθινό φως τους. Όντας σκιά στο παρασκήνιο ψάχνοντας αντανακλάσεις, προέκυψε ο τίτλος «Lifestalker».

Με διαβάζεις..χωρίς να ξέρω τι καταφέρνεις τελικά να δεις.. Ίσως κάποτε απλά συναντηθούν τα μάτια μας και προδωθείς..

Editor: Δήμητρα Γκίκα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s