«Γαμημένη κοινωνία! Γαμημένοι άνθρωποι! Δεν θα αλλάξετε ποτέ!..»

Ο τίτλος προέρχεται από γκράφιτι σε τοίχο της πόλης. Αυτό είναι ένα μήνυμα που δείχνει πόνο,  αγανάκτηση και οργή. Αλλά προς τι?

του Γεώργιου Λογοθέτη

Πολλοί από εσάς θα βλέπανε τα ουσιαστικά κοινωνία και άνθρωποι και θα φτάνατε στο συμπέρασμα ότι μιλά γενικά και αόριστα για τους συμπολίτες μας που αδίκησαν κατά κάποιο τρόπο αυτό το άτομο και το ώθησαν να γράψει σε έναν τοίχο αυτό το μήνυμα. Όμως επ ουδενί μπορώ να πιστέψω ότι το άτομο αυτό θα έκανε κάτι τέτοιο για να δηλώσει την απέχθεια του προς την κοινωνία γενικός και όχι προς τα άτομα που το φέραν σε αυτό το σημείο. Πιστεύω ότι αυτό το άτομο βρέθηκε σε ενα ψυχοκοινωνικό αδιέξοδο, οδηγούμενο εκεί από τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι την σήμερον ημέρα υπάρχουν άτομα τα οποία βρίσκουν  σωστό το να γράφουν σε τοίχους όπως οι άλλοτε συγγενείς μας οι σπηλαιάνθρωποι. Όλοι μας πλέον έχουμε μια Α’ παιδεία μεταλαμπαδευόμενη από την οικογένεια μας και το σχολείο την οποία εμπλουτίζουμε καθημερινά μιας και ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Βέβαια υπάρχει και η θεωρία που λέει οτι γινόμαστε όλο και πιο ηλίθιοι στην σημερινή μας εποχή μιας και τρεφόμαστε με μηρυκασμένη πληροφορία όπως τόσα ζωάκια σε φάρμες. Αλλά αν αυτό ισχύει είναι ένα άλλο θέμα προς ανάπτυξη και δεν θα επεκταθώ.

Γυρίζοντας πίσω στον άνθρωπο μας, βλέπουμε μια γενική απαισιοδοξία. Στοχεύει το κοινωνικό σύνολο και όλα τα στόματα της κοινωνικής ζωής μας και με σιγουριά δηλώνει ίσως και προφητικά ότι δεν θα υπάρξει μεταβολή. Όμως ίσως αυτός που δεν μπορεί να αλλάξει είναι κ ίδιος. Για αυτό εν γνώση του αντιδρά έτσι σαν έναν ηθοποιό βγάζει ένα προσωπείο αγανάκτησης για να κρύψει την εσωτερική του αγανάκτηση με τον ίδιο του τον εαυτό. Ξέρει ότι ο ίδιος είναι υπεύθυνος και ξεσπά αλλού. Μήπως το «δεν θα αλλάξεις ποτέ!» απευθύνετε και αυτό στον ίδιο του τον εαυτό? Και τέλος γιατι δεν κάνει κάτι για να αλλάξει? Μήπως η κοινωνία και τα ΜΜΕ τον έχουν χειραγωγήσει σε τέτοιο βαθμό που τον καθιστούν ανίκανο να πάρει μια απόφαση για τον εαυτό του?

Κάπως έτσι λειτουργούμε όλοι άρα και η κοινωνία.  Άρα η αδυναμία των λέξεων του δημιουργούν ένα παράδοξο. Ή μήπως το παράδοξο είμαι εγώ που κάθομαι και αναλύω κάτι τόσο απλό τόσο πολύ?  Ή μήπως ο κύριος παρακάτω έβλεπε το ίδιο πρόβλημα στην τότε κοινωνία και τώρα πια το φαινόμενο είναι μη αναστρέψιμο?

Μην ζεις στην μεταμέλεια! Αντέδρασε για να αλλάξεις! Όχι στους τοίχους όμως!

«Είμαστε σε μία εποχή όπου οι άνθρωποι, σπρωγμένοι από μέτριες ή ψεύτικες ιδεολογίες, συνηθίζουν να ντρέπονται για τα πάντα.  Ντρέπονται για τους εαυτούς τους, ντρέπονται να είναι ευτυχισμένοι,  να δημιουργούν και να αγαπούν (…). Πρέπει λοιπόν να νιώθουμε ένοχοι.  Να μας, που συρόμαστε στο λαϊκό εξομολογητήριο. Το χειρότερο από όλα.»

 Αλμπέρ Καμυ, actuelles

πολιτικά κείμενα, 1948

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s