Για τον υπνοβάτη

«Υπνοβάτης» John Everett Millais (1871)

«Είναι φορές που θες να σπάσεις τη σιωπή μα τα λόγια σου φαίνονται λίγα…» Ξεκινώντας με αυτό το λιλιπούτειο πρόλογο που τόσο αγαπώ, εισαγάγω το νέο μου στιχοκείμενο. Στίχοι, σε μορφή ποιήματος, ελεύθερης ομοιοκαταληξίας θίγουν τη σχέση των ανθρώπων των μοντέρνων καιρών με τις σκέψεις τους. Το συγκεκριμένο στιχοκείμενο έχει τη μορφή ιστορίας. Αφηγείται την εξιστόρηση ενός άγρυπνου, περιπλανώμενου ερημίτη σε έναν υπνοβάτη,  της συνάντησης που είχε με τις χαμένες σκέψεις των ανθρώπων  ένα βράδυ σαν όλα τ’άλλα. Ένας Ύπνοβάτης, ακροατής. Ο μόνος που δεν θα απόπαιρνε τον ερημίτη. Δεν θα τον περνούσε για τρελό, υπερβολικά ρομαντικό και αλλοπαρμένο. Τις χαμένες σκέψεις των ανθρώπων λοιπόν. Ναι. Δεν σου θυμίζουν κάτι; Είναι οι ίδιες σκέψεις που σε ταλαιπωρούν τις νύχτες μην αφήνοντάς σε να πέσεις σε εύκολο λήθαργο. Είναι οι ίδιες σκέψεις που κάποτε ο ίδιος έδιωξες, σαν ενοχλητικές ή καλύτερα ενοχικές παρουσίες. Είναι αυτές που κάποιοι δήλωσαν τελεσίδικα, πως καλά θα κάνεις να μην σπαταλάς το χρόνο σου μαζί τους καθώς σε αποσπούν απ’τους στόχους σου…τους στόχους ΤΟΥΣ. Είναι οι σκέψεις σου. Αυτές που σου ζητούν μονάχα μια σπιθαμή χώρο. Να γεννήσουν τις ιδέες. Και να ευχηθούν αυτές να γίνουν πράξεις. Καλή ανάγνωση.»

«Λάμψεις φωσφόρου, ηλεκτρικές και απρόσωπες καίνε τις κόρες.

Φλογίζουν μάτια, να τα κρατήσουνε ορθάνοιχτα.

Εκεί  στης νυχτιάς τη θλιβερή πίσσα,  οπού στον πάτο της βούλιαξαν σαν έρημα, 

ανεμοδαρμένα καρυδότσουφλα, σχέδια πολλών – για πολλά μυριάδες αύριο,

εκεί υπνοβάτη, βρήκαν απάγγια  κρυψώνα απ’την πανταχού παρούσα ηλιοματιά

οι αλλοπρόσαλλες και συνάμα απρόσκλητες σκέψεις σου.

Αναρωτήθηκα, υπνοβάτη, αν αποζητώ αυτές τις κόρες της νυχτιάς και εγώ

ωσάν ορμώμενος από φλογερό, σχεδόν ερωτικό πάθος για τη συντροφιά τους.

Ή προτιμώ την πληρωμένη ασφάλεια της άγονης γης μου, της γης που πατώ.

Τα ακούνητα νερά της συνήθειας, βουρκόνερα συμβιβασμού

όσων δεν άντεξαν το άνοιγμα σε θάλασσες και αιθέρες

Μα, μια νυχτιά, θρύψαλλα κρυστάλλων η αντοχή μου

και έφτανε το τρίξιμο στα πορτόφυλλα, ουρλιαχτό λύκου που έγινε ένα με λυγμό μωρού, για να τις καλωσορίσω.

Καλωσόρισμα εξορίας.

Απ’του Άδη τα θεμέλια, την χώρα του χειμώνα

Σκυφτές, κυνηγημένες από σταυροφόρους και ηγέτες καλοπροαίρετους

Φασκιωμένες με κουρέλια, κατακαλόκαιρο

ν’αντέξουν την παγερή άρνηση του κόσμου.

Δεν ήταν φαντάσματα υπνοβάτη, υπόσταση είχανε ξεκάθαρη

και ανάσα βαριά σαν ενοχή

ήταν οι σκέψεις τόσων και τόσων

για σχέδια, ελπίδες και πολλά-μυριάδες αύριο.

Και ξαφνικά, στης ξάστερης νύχτας την νεκροσιγαλιά

δεν άκουσα, ένιωσα τις φωνές τους.

Ήταν ζεστές και απαλές

Βίωμα ετεροχρονισμένο, ανάμνησης παιδικής, καλοκαιριών που κράταγαν αιώνες.

‘’Όμοιε των ανθρώπων, το χώμα που πατάς , νοσταλγήσαμε

Η περιπλάνηση όμορφη είναι, μα όχι η εξορία.

Εξορία απ’τους ομοίους σου.

Όμοιε των ανθρώπων, γενναίε σχοινοβάτη της νυχτιάς

ο διωγμός, πράμα οδυνηρό είναι.

Και πατρίδα να μην έχεις για αποκούμπι, κατάρα τρανή.

Της μνήμης τα λημέρια, ο τόπος μας

καίγεται απ’άκρη ως άκρη , μέρες και νύχτες

κάθε μέρα και κάθε νύχτα, απ’τους ανθρώπους.

Μα βιαστικό όνομα σας έδωσε κάποιος θεός.

Ο πρώτος κυνηγός, ο πρώτος που κυνήγησε και μας

Άνθρωποι είναι αυτοί που κοιτάν’ ψηλά

μα εσείς τα βλέμματα τα ρίξατε στο χώμα

δεν είστε άνθρωποι, δεν αξίζετε να λέγεστε έτσι.

Είστε κυνηγοί, κυνηγοί των ωραίων.

Φονιάδες των διαφορετικών, τολμηρών και όμορφων.’’

Ανατριχιαστικά λόγια υπνοβάτη.

Βουβός, στήλη άλατος να τις κοιτώ.

Μα δεν χαράμισαν άλλο τη ζεστή φωνή τους

τις κοίταξα να χάνονται, προς τα μέρη της λήθης

αφήνοντας στο διάβα τους, μονάχα σπίθες απ’τις φωτιές.

Φωτιές που κουβαλούσαν για ματόκλαδα.

Φωτιές  ΖΩΗΣ.»

Θοδωρής Χρονόπουλος, Δευτεροετής Φοιτητής (Αναγνώστης του Toutestin Magazine)

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s