«Δρόμοι ή όλα είναι δρόμος»

Επειδή δεν είμαι έτοιμη να γράψω για τα καλύτερα παγκάκια στην Αθήνα, αν και μια μικρή εμπειρία την έχω, θα γράψω για τρεις δρόμους στην Αθήνα. Μέχρι να πληρώ όλες τις προϋποθέσεις σχετικά με τα παγκάκια τουλάχιστον. Ξεκινώντας από το γνωστότερο αναφέρω το στενό της οδού Πιττάκη. Υπήρξε συνεργασία και μεγάλη ανταπόκριση στην ομάδα «Imagine the city», η οποία έσπευσε να ομορφύνει αυτό τον πρώην άδειο και σκοτεινό δρόμο σε κάτι αισθητικά πολύ πιο ενδιαφέρον.

pitaki

Με τον τρόπο αυτό να γίνει η πόλη πιο οικεία, πιο δική μας. Η δράση συν-οικεία στην οδό Πιττάκη είναι σίγουρα από τις πιο άξιες λόγου, αφού κατάφερε να μετατρέψει κάτι γκρίζο σε κάτι άλλο, όπου τα μάτια σου αντικρίζουν κάτι απρόσμενο και υπέροχο. Αλλά δεν είναι μόνο ο δρόμος που αλλάζει, μεταβάλλεται ακόμη και η σχέση μεταξύ που ανθρώπων. Ένα σύνολο ανθρώπων και τα φωτιστικά τους δημιούργησαν κάτι εξαιρετικό. Ιστοσελίδα: http://www.imaginethecity.gr/

Συνεχίζοντας το περπάτημα …πάμε στην οδό Αυλητών, Ψυρρή. Μεγάλη χαρά αυτός ο δρόμος, αλήθεια. Σε ένα δρόμο με παλιά σπίτια και graffiti πάνω σ ‘αυτά συμβαίνει κάτι παράξενο. Συντροφιά πάνω στην επιφάνεια των κτιρίων αυτών κρατούν μια σειρά από κάδρα. Η δράση αυτή υπάγεται στην έκθεση του Jordan Makarov, η οποία εμπνεύστηκε με αφορμή τη δράση της οδού Πιττάκη. Η τέχνη λοιπόν μπορεί και είναι πολύ ωραίο να βγαίνει και έξω από τις γκαλερύ. Τα πανέμορφα κτίρια της Αθήνας, πολλά εκ των οποίων όμως έχουν χάσει την αίγλη τους στολίζονται με κάδρα-επιφανειακά-εντελώς ασύμβατα. Και μην ανοίξουμε το θέμα περί του επιφανειακού και του φαίνεσθαι και είναι. Δηλαδή εγώ ας μην αρχίσω να γράφω γι ’αυτό τώρα. Σε δοκίμιο θα καταλήξουμε. Είμαι ανοιχτή σε συζήτηση πάντως. ΩΧ! Επικοινωνία καλοδεχούμενη.

aulhtwn

Αυτή η πόλη. Βόλτα με την αλεπού και την καλύτερη. Ονόματα δεν χρειάζονται, οι περιγραφές αρκούν, είναι εμβληματικές, δεν χρειάζονται κάτι παραπάνω. Περπατώντας τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αναφιώτικα, Ψυρρή, πάνω, κάτω, μετά στην άλλη άκρη. Υπάρχουν αμέτρητες φωτογραφίες από εκείνη τη βόλτα, καθώς η αφορμή ήταν μια εργασία που έπρεπε να παραδώσει η αλεπού. Τελικά, βρέθηκε μπροστά στα μάτια μας, η επιτομή του απροσδόκητου, το ίδιο το απροσδόκητο. Ένα προφυλακτικό. Με DNA μέσα. Πολύ υλικό, δεν παίζουμε εδώ. Να κρέμεται πάνω σε ένα δέντρο. Εντάξει, δρόμο δεν θα αναφέρω. Μην το κάνουμε και στέκι ,οι κάτοικοι θα νιώσουν παράξενα. Το θέαμα εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο αστείο και παράλληλα μου προκάλεσε τόση χαρά. ΝΑΙ! Οι άνθρωποι αυτής της πόλης μπορεί να μην έχουν δικά τους σπίτια ας πούμε, αυτοκίνητα και λοιπά και λοιπά. Όχι, δεν προσπαθώ να ωθήσω σε βουκολικές συνήθειες, ούτε να πείσω το πλήθος να αφήσει το σπίτι του και να συνευρεθεί σε δημόσιους χώρους της Αθήνας …Δεν είναι πολύ θετικό ωστόσο ότι το σεξ και ο έρωτας υφίστανται; Εμπρός στα μάτια σου; Εντελώς ΕΜΠΡΟΣ; Κάτι τέτοια απρογραμμάτιστα που αποδεικνύουν τη σαπίλα της ρουτίνας και του συνηθισμένου και την ίδια την ανυπαρξία της σε δεδομένες στιγμές.

Όπως ο κύριος στο μετρό με το πολύ μεγάλο μουστάκι και το αυστηρό πρόσωπο. Μέχρι που άρχισε να χαμογελάει και να κάνει αστεία στα τρία παιδιά μιας μητέρας. Το μουστάκι και τα χαρούμενα γαλάζια μάτια. Στις 11.21 στις 3 του Φλεβάρη. Ή όπως πριν, στις 21.59 που περπατούσα στο πεζοδρόμιο καθώς έβρεχε και είδα ένα σαλιγκάρι που το διέσχιζε. Χάρηκα πολύ που δεν το πάτησα.Καλή βόλτα σαλίγκαρε.

Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s