Life Hacks #7 -Special Valentine’s Edition-

Αγαπητοί αναγνώστες κι αναγνώστριες, προτού προχωρήσετε σε αυτό το άρθρο, παρακαλώ όπως διαβάσετε το παρακάτω Reader Alert:

Αν είσαι άντρας, και δε θέλεις να μαζεύεις την τεστοστερόνη σου από το πάτωμα, αν έχεις σιχαθεί να διαβάζεις για έρωτες και αγάπες λόγω των ημερών, είσαι ελεύθερος/η να αποχωρήσεις, και να διαβάσεις μια πιο μάτσο στήλη. Αν επιμένεις παρ’όλα αυτά, proceed at your own risk. Η γενναιότητα σου (δεν) θα ανταμειφθεί.

blahblah

Ο έρωτας λοιπόν. Όνομα ουσιαστικόν. Πολύ ουσιαστικόν. Και παρέα με το ουσιαστικόν ακολουθεί και το υποκειμενικόν, γιατί ως γνωστόν, αν σε χτυπήσουν κατακούτελα οι ροζ καρδούλες, ο Κουασιμόδος που στέκεται απέναντι σου μετατρέπεται στον Άδωνη της καρδιάς σου. Η επιστήμη το έχει πει: όταν ερωτευόμαστε, όλες οι εγκεφαλικές μας λειτουργίες, που υπό κανονικές συνθήκες χτυπάνε κόκκινο, ξαφνικά μπλοκάρουν και κάνουν απεγνωσμένα κι επαναλαμβανόμενα reboot. Από τη μία στιγμή στην άλλη, τραυλίζουμε ακατάπαυστα, όλες οι έξυπνες ατάκες αυτοπυρπολούνται, και ο μόνος ήχος που βγαίνει από το στόμα μας είναι ένα «Εεεεε….». Φτάνουμε σε σημείο να μην αναγνωρίζουμε ούτε τον εαυτό μας, και εκεί που άλλοτε τρολλάραμε άνετα κάθε ον που κινείται και περπατάει, η άρθρωση μίας και μόνο φράσης μοιάζει πιο δύσκολο task κι από την αναρρίχηση στο Έβερεστ.

symposium

Τα καλά νέα είναι πως δεν είσαι μόνος/μόνη σε αυτό το ύπουλο παιχνίδι που παίζει το μυαλό κάθε φορά που βρίσκουμε την μητέρα/τον πατέρα των παιδιών μας, ή έστω ένα αρκούντως ερωτεύσιμο πλάσμα. Τα κακά νέα είναι πως όλη αυτή η διαδικασία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ακόμα χημική ένωση, όπως καθετί που συμβαίνει στο σώμα μας. Συγκεκριμένα, για να μαθαίνεις και πέντε πράγματα, πρόκειται για ένα κοκτέιλ αδρεναλίνης, ντοπαμίνης, σεροτονίνης, τεστοστερόνης, και οιστρογόνων. Ξενερουά, ε;

Αλλά τα άσχημα νέα δεν τελειώνουν εδώ. Ακριβώς επειδή ο έρωτας είναι μια χημική ένωση, και δεν εξαρτάται από εμάς, είναι μια κατάσταση την οποία δε μπορούμε ελέγξουμε. Συνεπώς, είμαστε καταδικασμένοι από τη φύση να σαλιαρίζουμε σαν μωρά κάθε φορά που βλέπουμε το υποκείμενο του πόθου μας, και να ξεχνάμε όλες τις έξυπνες ατάκες που είχαμε σκεφτεί. Τσάμπα οι Ντοστογιέφσκι, τα θέατρα, και οι ψαγμένες μπάντες. Εκτός όμως από το γεγονός ότι χάνουμε κάθε ίχνος IQ, η όλη κατάσταση επιστεγάζεται με ένα ακόμα χημικό παιχνίδι: ο άνθρωπος που ερωτευόμαστε, ακριβώς λόγω των χημικών ενώσεων, ξαφνικά μοιάζει εκτός από πιο ωραίος, και πιο έξυπνος, πιο ψαγμένος, πιο ιδανικός, και πιο ταιριαστός με εμάς. Και έτσι καταλήγουμε στο «Μα πώς ερωτεύτηκα αυτό τον άνθρωπο;».

alone

Οι επιστήμονες λένε πως η μόνη μας ελπίδα ενάντια στη χημική αυτή κατάρα είναι η προσπάθεια να αυξήσουμε τη λεγόμενη «συναισθηματική νοημοσύνη». Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι είμαστε έρμαια αρχέγονων ενστίκτων τα οποία μας καταδικάζουν στις λάθος επιλογές, αποφάσεις, και συμπεριφορές. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε λοιπόν είναι να το απολαύσουμε, αφού δε μπορούμε να το αποφύγουμε, και να ελπίζουμε πως μαζί με όλες τις λάθος επιλογές, θα εμφανιστεί και η μία, η σωστή, που θα μας αγαπήσει παρά τα τραυλίσματα και το παιδιάστικο τρακ. Έως τότε, ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε. You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s