ZULU -ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Ο Ζερόμ Σαλ ανήκει στην γενιά των Γάλλων σκηνοθετών που λατρεύουν την δράση και τα απωθημένα. Έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει μια ταινία μέτρια σε ευρηματικότητα και φαντασία αλλά βουτηγμένη σε εθνικιστικά σύμβολα, μια αναβίωση του Απαρτχάιντ στην σύγχρονη Αφρική.

132fe63985580a389c05bba0a26e1402

Το στόρι κινείται ανάμεσα στην ψυχική  διαφθορά και την ηθική δικαιοσύνη. Μια αντιγραφή εν μέρει του Seven (1995). O Ali Neuman  (Φόρεστ Γουίτακερ), είναι επικεφαλής του κλάδου Ανθρωποκτονιών της νοτιοαφρικανικής αστυνομίας στο Κέιπ Τάουν. Αυτός και η μητέρα του απέμειναν από το μακελειό του αντίπαλου κόμματος του Μαντέλα. Με ένα φορτίο τραυματικό, ψάχνει το δίκαιο σε μια Αφρική όπου τα φτηνά ναρκωτικά είναι βασιλιάδες.

Στο πλευρό του Αλί είναι ένας αλκοολικός αξιωματικός, ο  Brian Epkeen (Ορλάντο Μπλούμ), με παθός το ωραίο φύλο και την αυτοκαταστροφή. Μαζί συνθέτουν ένα  αστυνομικό δίδυμο όπου εξιχνιάζουν δυο πτώματα γυναικών.

Το Απαρτχάιντ και το μαύρο φόντο κρύβεται πίσω από τα ναρκωτικά των μαζών και τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται μέχρι τις μέρες μας, πίσω από τις κουρτίνες της ταινίας.

zulu-001

Ο Σαλ υστερεί σε πρωτοπορία. Κινεί τα  νήματα πάνω σε κλασσικούς χαρακτήρες. Ο Αλί που τόσα χρόνια με έντιμο τρόπο βοηθάει το θύμα, θα γίνει θύτης μόλις σκοτώνεται η μητέρα του. Αντίθετα ο ασταθής και αποτυχημένος Brian κρύβει την ηθική του ευαίσθητου περιθωριακού, όπου τα απωθημένα τον κάνουν ανεπιτυχή στον γάμο. Μοτίβα λίγο πολύ γνωστά από το παρελθόν.

Παρόλα αυτά, ο σκηνοθέτης παραμένει ρεαλιστής και αν κάτι οφείλω να παραδεχτώ, είναι ότι δεν πλάθει δραματικά κλισέ με ηρωισμούς. Η αγάπη είναι αγάπη αλλά εκφυλίζεται (ο Μπράιαν και η γυναίκα του), χάνεται από θάνατο, (μητέρα Αλί) ή απλά παίρνει την θέση του ναρκωτικού (οι χρήστες του ναρκωτικού είναι παιδιά από πλούσιες παραμελημένες οικογένειες).

Ο Ζερόμ Σαλ είναι σαν να σου λέει ότι το φόντο είναι μαύρο. Το θέμα είναι τι θα επιλέξεις, να κολυμπήσεις ή να πνιγείς; Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και νομίζω ότι δεν έχει και πολύ άδικο τελικά.

Κείμενο: Ευδοκία Μουντζούρη

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s