Life Hacks #15

Μια από τις αγαπημένες μου αμερικάνικες εκφράσεις (και excuse my language) είναι το Shit happens. Γιατί ναι, shit does happen, όπως εκείνες τις φορές που νιώθεις ότι έχει ανοίξει ο ουρανός και βρέχει μόνο πάνω από το κεφάλι σου. Ή τις μέρες που όποιο πλακάκι κι αν πατήσεις, κρύβεται μια ύπουλη τρύπα από κάτω, ενώ στο μεταξύ ένα δαιμονισμένο περιστέρι σε περιμένει στη γωνία για τη δική του εναέρια επίθεση.

shit

Καλώς ή κακώς, αυτές οι μέρες όπου όλα πάνε στραβά είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, άσχετα που κανείς δε μας προειδοποιεί πριν σκάσουμε μύτη στον μάταιο αυτό κόσμο. Είναι εκείνες οι φορές που ακόμα και τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα μοιάζουν βουνό, αφού ό,τι και να κάνεις, φαίνεται να καταλήγει σε καταστροφή, με αποτέλεσμα να χάνεις κάθε διάθεση για ζωή και να θέλεις απλά να χωθείς κάτω από τα σκεπάσματα μέχρι να γίνει ξανά ορθόδρομος ο Ερμής.

Οι χειρότερες μέρες βέβαια δεν είναι εκείνες που η γκαντεμιά σε έχει βάλει στο μάτι και παίζει μαζί σου το παιχνίδι της υπομονής, αλλά οι άλλες, οι χείριστες και καταραμένες, όπου πήρες μια λάθος στροφή και κατέληξες στο μάτι του κυκλώνα. Θέλεις μια (ακόμα) σχέση που απέτυχε, κι ας ξεκίνησε τόσο ωραία και καλά, θες μια δουλειά που απλά δεν προχώρησε ποτέ, θες κάτι άλλο, ακόμα πιο σοβαρό; Σε αυτές τις καταστάσεις, βυθίζεσαι τόσο βαθιά στη στεναχώρια και την απογοήτευση που νιώθεις ότι τίποτα δεν έχει πλέον νόημα. Κι όσο περνάνε οι μέρες, κι αυτό που ήλπιζες να αλλάξει παραμένει πιο στάσιμο κι από βάλτο, η συναισθηματική σου κατάσταση goesbacktoblack, στις 50 αποχρώσεις του θανατερού μαύρου. Τα πάντα μοιάζουν μάταια και η σκέψη ότι τίποτα πια στη ζωή σου δε θα πάει καλά κρέμεται σαν τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από τον εύθραυστο λαιμό σου.

wait

Παρ’όλη όμως την απαισιοδοξία και τη μιζέρια, θέλω να πιστεύω το εξής: Αυτός που μας έφτιαξε (όποιος κι αν είναι αυτός για τον καθένα από εμάς) τα πάντα εποίησε εν σοφία και ισορροπία. Όπως δηλαδή τα καλά πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν, το ίδιο ισχύει και για τα άσχημα. Τίποτα δεν συνεχίζεται εσαεί, και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή.

Άλλωστε, λένε πως όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Και επειδή κάτι με έχει πιάσει με τα τσιτάτα τώρα τελευταία, ας παραθέσω για το κλείσιμο μια ατάκα που έχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό μου από τότε που την άκουσα για πρώτη φορά. Προέρχεται από έναν διάσημο κομπιουτερίστα, που αρκετοί θαυμάζουν, άλλοι αντιπαθούν, και πολλοί αμφιταλαντεύονται. Αν παραβλέψουμε όμως το ποιος ήταν ως άνθρωπος, και το τι μπορεί να πρέσβευε, είχε μερικές εκλάμψεις που έχουν αφήσει ιστορία. Μιλάω για τον Steve Jobs φυσικά, και voilaτι είχε πει σε μια ομιλία που είχε δώσει σε κάποια αποφοίτηση: «You can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future». Το οποίο μπορεί για εκείνον να σήμαινε ότι καθετί που επιλέγουμε να κάνουμε στη ζωή μας θα μας οδηγήσει σε αυτό το οποίο είμαστε προορισμένοι να γίνουμε, αλλά για εμένα σημαίνει κάτι ακόμα πιο σημαντικό: ακόμα και τα άσχημα είναι κομμάτι της ιστορίας μας, και ίσως η ιστορία μας να μην μπορεί να υπάρξει χωρίς όλες εκείνες τις μίζερες στιγμές όπου έχουμε χάσει κάθε ελπίδα. Άλλωστε, τι νόημα θα είχαν οι καλές μέρες, χωρίς τις κακές; Αυτό το οποίο μπορούμε να κάνουμε λοιπόν είναι να βρούμε το δικό μας τρόπο να επιβιώνουμε με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες τις δύσκολες ημέρες, και να ρουφάμε με το κουτάλι τις ωραίες. Και φυσικά, να κουβαλάμε πάντα μαζί μας υγρά μαντιλάκια. Better be safe, than sorry! You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s