Amber Pacific – The Possibility And The Promise

Το εν λόγω άλμπουμ ανήκει αμυδρά στο εξαιρετικά υπερτιμημένο μουσικό είδος το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει γιγαντωθεί και υπερ-χρησιμοποιηθεί από μπλόγκς περιοδικά κτλ που ακούει στο όνομα ‘pop punk’. Βέβαια οι Amber Pacific είναι ένα σχήμα το οποίο βρισκόταν στην δημιουργικότερη περίοδο του, προ δεκαετίας, δηλαδή πριν γιγαντωθεί ο όρος ‘pop punk’. Έχοντας αλλάξει τραγουδιστές κι εν τέλει γυρίσει πάλι στον αρχικό τους που βρίσκεται στον συγκεκριμένο δίσκο κι έχοντας μία σχετικά μεγάλη πορεία στο χώρο, δυσκολεύομαι να εκτιμήσω ως ικανοποιητική τη γενική πορεία τους.

The_Possibility_and_the_Promise_(Amber_Pacific_album_-_cover_art)

Όμως το The Possibility And The Promise, του οποίο ο τίτλος είναι μία ατάκα που βρίσκεται στο ήμι-αυτοβιογραφικό ‘Τοστ Ζαμπόν’ του Charles Bukowski, εκτός απ την καλύτερη τους κυκλοφορία πρόκειται για έναν από τους πιο παρεξηγημένους, ξεχασμένους δίσκους κι όχι μόνο γύρω απ’ το συγκεκριμένο μουσικό είδος. Με αφορμή τα 9 χρόνια απ την κυκλοφορία τους και το γεγονός ότι είναι ένα απ τα λίγα άλμπουμ των γυμνασιακών μου χρόνων που επιστρέφω συχνά να τον ακούσω, θα αναλύσω λίγο περισσότερο τις αρετές του αλλά και τα κενά του.

Ξεκινώντας από το ‘Everything We Were Has Become What We Are’ το οποίο είναι το πρώτο κομμάτι στο δίσκο, προϊδεαζόμαστε πλήρως για το τι θα ακολουθήσει. Έχουμε καταλάβει ότι δεν πρόκειται για έναν upbeat pop punk δίσκο. Αρκετά κοινά χαρακτηριστικά παρατηρούνται σε ότι αφορά τη σύνθεση αλλά και τον τρόπο που τραγουδάει ο frontman, με τους ‘the Ataris’ οι οποίοι είχαν χτίσει ένα μεγαλύτερο όνομα απ τους AP λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα κυρίως με το εκπληκτικό ‘So Long Astoria’. Όποτε συνοψίζοντας, αν σε κάποιον ακροατή δεν κάνει ‘κλικ’ το πρώτο κομμάτι του δίσκου, λίγες οι πιθανότητες να τρελαθεί με το υπόλοιπο. Ο δίσκος περιέχει παρόμοιες συνθέσεις μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας λίγα ακόρντα κι ακόμα λιγότερους πειραματισμούς στον ήχο τους αλλά και στον τρόπο που τραγουδάει ο frontman. Βασικά χαρακτηριστικά του είναι η αμεσότητα και η απλότητα των στίχων, όπως επίσης και το γεγονός ότι σχεδόν όλα τα ρεφρέν του δίσκου είναι πιασάρικα σε ανησυχητικό βαθμό. Αναφορικά από την τελευταία φορά που έπεσα στο δίσκο δε μπορούν να μου ξεκολλήσουν η μελωδία και οι στίχοι του ‘Poetically Pathetic’ το οποίο είναι το δεύτερο κομμάτι του δίσκου και πιθανόν το δυνατότερο μαζί με το ‘The Sky Could Fall Tonight’.

Η στιχουργική θεματική του δίσκου αν και μερικώς σκοτεινή χωρίς να πιάνει βέβαια πραγματικά σκοτεινά θέματα, αναλωνόμενο στις ερωτικές απογοητεύσεις του τραγουδιστή και τις σχέσεις του με την οικογένειά του, έχει και τις πιο ευχάριστες στιγμές του όπως με τα ‘Postcards’ και ‘Always You’.

Κλείνοντας νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που κάνει αυτό το δίσκο ιδιαίτερο για μένα, πέραν των προηγούμενων. Κάπου εδώ παίζει το μέρος της και η νοσταλγία που του δίνει τους απαραίτητους πόντους.

Κείμενο: Θάνος Θηρίου

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s