«Κανάρια στο Μεταξουργείο»

Μετά την αποδεδειγμένη απουσία συνεννόησης με τα GPS και τις κατάρες που ακολούθησαν προς τη δεσποινίδα στην οποία λες» Κεραμεικού» και σου απαντά Λαγονήσι, για παράδειγμα, συνέβη το εξής! Φτάσαμε στην Κεραμεικού εν τέλει. Και όταν γραφω «φτάσαΜΕ», εννόω πως ήμουν με την αγαπημένη συνάδελφο-φασιονίστα, Κρίστελ Λιάκου.

Στο θέμα μας.

Τα «Κανάρια» κέντρισαν το ενδιαφέρον μας, αρχικά, διότι τη στιγμή που περπατούσαμε ακριβώς έξω, ακούσαμε να παίζει Mazzy Star.

Tι είναι τα «Κανάρια»;

Το Μάρτη έκλεισε έξι χρόνια που βρίσκεται εν ενεργεία στην περιοχή. Όπως μας είπε ο Σπύρος που δουλεύει τα τελευταία 5μιση χρόνια στο εν λόγω μεζεδοπωλείο-μπαρ,αυτό ήταν το δεύτερο τέτοιου είδους μαγαζί που άνοιξε στην περιοχή, όταν ακόμη η τελευταία υπαγόταν στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και δεν γνώριζε την ανάπτυξη που γνωρίζει τώρα. Ρώτησα τον Σπύρο, λοιπόν, το εξής: Γιατί να πάει κάποιος στα «Κανάρια»;

Η απάντησή του ήταν πως ο λόγος δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο έδεσμα(αν και αυτό που δοκιμάσαμε η Κρίστελ και εγώ μας ικανοποίησε ιδιαίτερα) ή το κρασί ή τέλος πάντων κάποιο προϊόν. Ο λόγος είναι ότι μπορείς να έρθεις μόνος σου και να μην νιώθεις περίεργα. Το περιβάλλον είναι τόσο φιλικό, ώστε να κάθεσαι δίχως παρέα άλλα να μην νιώθεις έτσι. Αυτό εξέλαβα εγώ εν πάση περιπτώσει.»Λίγη επικοινωνία, λίγη φτηνή μπύρα, φιλικό περιβάλλον»… Δεν υπάρχει μέσος τύπος ανθρώπου που πηγαίνει στα «Κανάρια». Μπορείς να παρατηρήσεις νέους, μεγαλύτερους, πολύ κοινωνικούς, καθόλου κοινωνικούς και ούτω καθεξής.

Τώρα, όσον αφορά το φαγητό και και το αλκοόλ!

Τις μέρες εκτός Παρασκευής και Σαββατοκύριακου, η ζήτηση αφορά κυρίως ποτό, ενώ κατά τις πρώτες υπάρχει και περισσότερο φαγητό.

Για να ξέρεις, τα «Kανάρια» είναι ανοιχτά από τις 08.00 π.μ μέχρι και τις 02.00 π.μ, οπότε και σταματά οποιαδήποτε παραγγελία!

Στο Μεταξουργείο δεν θα βρεις, προς το παρόν, τον πολύ κόσμο που συναντάς στα συνηθέστερα σημεία του κέντρου, ούτε και τη φασαρία που αυτός συνεπάγεται. Αυτό είναι το στοιχείο. Αν είναι αυτό, επομένως, που ζητάς και σε βγάλει εκεί ο δρόμος, ξέρεις που να πας.

Φιλιά

Στον Ιούνιο και τις χωμάτινες βροχές του

Και σε εσάς

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη / Φωτογραφίες: Κρίστελ Λιάκου

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s