Post «Blue Velvet» Days: The Dark Backward – Adam Rifkin

Στις φετινές «Νύχτες Πρεμιέρας», τις οποίες καλύπτει η στήλη μας, εγκαινιάζεται ένα νέο τμήμα εν ονόματι «Post «Blue Velvet» Days», θέτοντας ως σημείο αναφοράς την -ίσως- πιο γνωστή ταινία του θεού, με ταινίες που «θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως οι πρώτες απόπειρες μιας ευρύτερα weird θεματολογίας και αισθητικής που την τελευταία εικοσαετία έχει απλωθεί σε όλες τις τέχνες», όπως μας πληροφορεί ο επιμελητής του αφιερώματος The Boy ή Αλέξανδρος Βούλγαρης, στο τελευταίο και επετειακό τεύχος του περιοδικού «Σινεμά», που κυκλοφορεί μαζί με δύο ταινίες του κορυφαίου Leos Carax.

Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε στα πλαίσια του αφιερώματος ήταν το «The Dark Backward» του Adam Rifkin. Η επιλογή των ταινιών δε γίνεται καθόλου τυχαία, καθώς για την εν λόγω ταινία ο Boy έχει αφιερώσει κομμάτι στον τελευταίο δίσκο του. Το συγκεκριμένο φιλμ διηγείται την ιστορία του Marty Malt (Judd Nelson), ενός φιλόδοξου κωμικού που βγάζει τα προς το ζην ως οδοκαθαριστής με μεγάλη αποτυχία και στις δύο ασχολίες του.

Είναι ο απόλυτος κοινωνικά αμήχανος χαρακτήρας, ο οποίος παρόλα αυτά απολαμβάνει στο μέγιστο να βρίσκεται στη σκηνή, αν και στάζει από ιδρώτα κυριολεκτικά. Η καριέρα του θα απεγκλωβιστεί από τον πάτο, όταν θα φυτρώσει στην πλάτη του ένα τρίτο χέρι.

Αν και με πολλά στοιχεία (μαύρου) χιούμορ, στον πυρήνα της πρόκειται για μια τραγική ιστορία. Σ’ ένα σάπιο και μουχλιασμένο κόσμο, τα πάντα μοιάζουν με σόου φρικιών, κι ο ήρωάς μας είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης ακόμη και από τον κολλητό του. Σε αυτόν τον κόσμο μοναδική σημασία έχουν το πρόσκαιρο και η άμεση ανταμοιβή με αναγνώριση.

Αδιαμφισβήτητο b-movie, αποδεικνύει πως στο συγκεκριμένο είδος κρύβονται εκπληκτικές ταινίες. Από την -μαεστρική- αρχή ως το τέλος, τα πάντα στην ταινία είναι δουλεμένα στην εντέλεια. Η σκηνοθεσία του Rifkin σε συνδυασμό με τη φωτογραφία του Joey Forsyte, δημιουργούν την τελεία ατμόσφαιρια για το φιλμ. Αυτή ακριβώς είναι η μαγεία των συγκεκριμένων ταινιών. Πίσω από το προφανές cult στοιχείο τους, κρύβεται η ειλικρίνεια προς το μέσο, την τέχνη και η απόδοση της αφήγησης γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε είναι αδύνατο να μη διακρίνει κανείς το ταλέντο των συντελεστών της.

«I was laughing.. on the inside.»

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

2 σκέψεις σχετικά με το “Post «Blue Velvet» Days: The Dark Backward – Adam Rifkin

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s