Γιούλη Ρέτζικα

Με φωνάζουν Γιούλη και μου ζητήθηκε να γράψω για μένα. Δεν ήξερα πως να το κάνω και είπα να ξεκινήσω με την ερώτηση «Πώς θα με έβλεπα αν δεν ήμουν εγώ?» Έπεσα σ’ αυτό το υπαρξιακό λουπ. «Είμαι αυτό που φαίνομαι, και αν όχι ποιος είμαι;» Τότε θυμήθηκα τον Hugh Jackman να ερμηνεύει Γιάννη Aγιάννη τραγουδώντας «Who am I» και ξέχασα τι σκεφτόμουν, καθώς ξανάβαλα να δω σκηνές από την ταινία. Συνειδητοποίησα πως η αρτιότερη περιγραφή για μένα είναι «Καμένη/χαμένη στις ιστορίες»

Αρχικά απαιτούσα να μου διαβάζουν παραμυθία και μύθους. Μετά διάβαζα μονή μου. Βλέπω και ταινίες και κάθε είδους μυθοπλασίες, ακόμα και στη τηλεόραση. Μόνο ορισμένα γλυκά συναγωνίζονται σε αξία μια καινούρια ιστορία που σου κουρδίζει το μυαλό και σε εξιτάρει, που σε παίρνει μακριά απ’ την ενσώματη αλήθεια ή που απλά να σε κάνει να κλαις και να γελάς, να ερωτεύεσαι ή να σιχαίνεσαι.

Λένε πως η πολύ φαντασία κάνει κάποιον επικίνδυνα αφελή και για να σωθώ πήγα να σπουδάσω στο Πάντειο, Ανθρωπολογία, μπας και μάθω καλυτέρα τον «πραγματικό» κόσμο. Το μονό που κατάφερα είναι να ανακαλύψω κι άλλες ιστορίες, αυτές των «ξένων». Ωραίες είναι, αλλά ο αγαπημένος μου τρόπος απεικόνισης μυθοπλασίας δεν είναι ο ακαδημαϊκός. Είναι τα κινούμενα σχεδία. Αυτά απαλλαγμένα από τους κανόνες της φυσικής μπορούν να σε πάνε σε κόσμους απόλυτα συμβολικούς είτε να σε κάνουν απλά να περάσεις την ώρα σου. Υπάρχουν άπειρα είδη για κάθε γούστο όπως συμβαίνει με τις ταινίες και τα βιβλία και κάποια αποτελούν αγνή τέχνη.

Σε αυτή τη στήλη θα προσπαθήσω να θυμίσω σειρές κινουμένων σχεδίων από τα παλιά αλλά και να παρουσιάσω κάποιες που αφήσαν ή αφήνουν εποχή.

Στην ερώτηση «είναι τα κινούμενα σχεδία για παιδιά?» απαντώ «Ναι». Νομίζω πως αυτός που μεγαλώνει απλά προσαρμόζεται στις κατασκευασμένες νόρμες του «πρέπει» ή, από αλαζονεία, κουκουλώνει τα παιδικά «θέλω», γιατί πάνε πακέτο με τους παιδικούς φόβους, που είναι οι πιο σπουδαίοι. Γι’ αυτό οι καλλιτέχνες, που συνήθως αντί να κουκουλώνουν ξεσκεπάζουν, δεν μεγαλώνουν ποτέ.

Η τέχνη δεν είναι για μεγάλους και τα κενά, αποστειρωμένα αποχαυνώματα, που πολλοί νομίζουν πως είναι αντιπροσωπευτικά των κινουμένων σχεδίων, δεν θα έπρεπε να είναι για παιδιά.

Editor: ANIME

DSCN1485

3 σκέψεις σχετικά με το “Γιούλη Ρέτζικα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s