Live Report: Πήγαμε στον Parov Stelar

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: ο Parov Stelar είναι από τους καλλιτέχνες που δε χρειάζονται συστάσεις. Τη μουσική του την έχουμε ακούσει λίγο πολύ όλοι, σε καφετέριες, club, στο ραδιόφωνο, ακόμα και σε διαφημίσεις στην τηλεόραση. Όσο όμως τον γνωρίζουμε εμείς, άλλο τόσο μας τιμάει και εκείνος, αφού επισκέπτεται την Ελλάδα συχνά πυκνά, και όταν τον ρωτάνε αν το ελληνικό κοινό είναι καλό, απαντάει ότι είναι κάτι παραπάνω από κοινό, είναι φίλοι. Ναι, cheesy, αλλά όταν κάνει τέτοιες δηλώσεις σε ένα κατάμεστο Gazi Music Hall, πολλές ευαίσθητες ψυχές ανατριχιάζουν.

3

Με την προπώληση των εισιτηρίων να έχει κλείσει δύο βδομάδες πριν την συναυλία (τρέμε Lady Gaga), είχαμε όλοι αρκετά υψηλές προσδοκίες, όχι μόνο για το show που θα βλέπαμε αλλά και για τη ζεστασιά του κόσμου που είτε αγκαλιάζει τον καλλιτέχνη και απογειώνει το θέαμα είτε τον αφήνει να πέσει στο κενό με ένα θεαματικό γκντουπ. Για τη χτεσινή συναυλία, οι εντυπώσεις μου από τη μπάντα ήταν οι καλύτερες, για το κοινό όμως νιώθω αρκετά διχασμένη, αλλά περισσότερα γι’αυτό στη συνέχεια.

Ας ξεκινήσω λοιπόν από κάποια εισαγωγικά. Ο χώρος όπου φιλοξενήθηκε η συναυλία, αν και μου έδωσε λίγο την αίσθηση της εγκατάλειψης, όπως τα περισσότερα μεγάλα μαγαζιά της περιοχής, χώρεσε άνετα όλο τον κόσμο, και ειδικά εμείς που πιάσαμε εξώστη και air condition μπορέσαμε να απολαύσουμε για πρώτη φορά μετά από καιρό μια συναυλία όπου δεν ανταλλάσσαμε ιδρώτα με τους διπλανούς μας, και χωρίς να καταριόμαστε τα αναθεματισμένα τα γονίδια που μας έκαναν ένα και ένα Milko. Κοινώς, ζήσαμε τη συναυλία στο έπακρο χωρίς να ταλαντευόμαστε πέρα δώθε σαν μετρονόμοι προσπαθώντας να αποκτήσουμε μια αίσθηση οπτικής επαφής με τη σκηνή.

o kosmos

Το μεγάλο φάουλ της διοργάνωσης, και ένα συχνό αγκάθι στις συναυλίες ξένων καλλιτεχνών, ήταν το opening act, που ναι μεν ήταν αρκετά ταιριαστό ηχητικά με τον Parov Stelar, εξάντλησε ωστόσο τα όρια μας, καθότι διήρκησε μιάμιση ώρα. Το συγκρότημα ή τα συγκροτήματα που προηγούνται του βασικού καλλιτέχνη είναι εκεί για να σπάσουν τον πάγο και να ζεστάνουν το κοινό. Οι χτεσινές επιλογές όμως έπαιξαν με τα όρια, και κόντεψαν να το κάψουν, ενώ ξέρουμε όλοι μας πως καμένο φαγητό δύσκολα σώζεται.

Η αναμονή βέβαια εντείνει την επιθυμία, και αυτό ήταν ξεκάθαρο στη χτεσινή συναυλία. Μόλις βγήκαν τα μέλη της μπάντας στη σκηνή, τους υποδεχτήκαμε ένθερμα, και έτσι, ξεκίνησαν το εντυπωσιακό show τους. Η γκάμα των κομματιών μεγάλη, με λιγότερο ή περισσότερο γνωστές μουσικές (ακούσαμε Catgroove, Clap your hands, All night, Jimmy’s gang μεταξύ άλλων), αλλά αυτό που μας εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν η φοβερή ενέργεια των μελών της μπάντας, που φρόντιζαν να διατηρούν την επαφή με το κοινό, και να μας ξεσηκώνουν όταν έβλεπαν ότι πέφταμε. Γιατί ναι μεν ήταν γεμάτος ο χώρος, αλλά με λύπη διέκρινα τις γνωστές παρουσίες που παρακολουθούν ανέκφραστοι σαν να βρίσκονται στο Μέγαρο. Αν είχαν όλοι την ίδια διάθεση να χορέψουν και να τραγουδήσουν, η συναυλία θα ήταν αδιαμφισβήτητα πολύ πιο θερμή και εντυπωσιακή, αφού η αλληλεπίδραση κοινού-καλλιτέχνη είναι το πιο σημαντικό μετά από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

jimmy2

Όλα τα μέλη της μπάντας ήταν εξαιρετικά, ενώ μετά τον ίδιο τον Parov, ξεχώρισα τον σαξοφωνίστα Max the Sax, ο οποίος ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι μπορείς να ροκάρεις με οποιοδήποτε μουσικό όργανο αρκεί να το έχεις μέσα σου. Όταν έβγαινε στη σκηνή έκανε ένα εξαιρετικό show και προσέφερε αυτό ακριβώς που δεν μπορείς να πάρεις αγοράζοντας απλά ένα CD: τη ζωντανή μουσική και την αύρα των καλλιτεχνών που έρχονται να συμπληρώσουν τα αγαπημένα μας κομμάτια. Δεν πρέπει να παραλείψουμε βέβαια ούτε τον μικροκαμωμένο τρομπετίστα ο οποίος έδινε πόνο και απολάμβανε εξίσου τη συναυλία. Ο Parov πάλι σαν μαέστρος λυρικής, στεκόταν στο υπερυψωμένο booth του και έδινε το σήμα σε κάθε γύρισμα της μουσικής, ενώ φαινόταν να το ζει ίσως και πιο πολύ από εμάς. Όταν βλέπεις τέτοια ενέργεια και συγκέντρωση δε μπορείς παρά να εκτιμήσεις τον καλλιτέχνη που στέκεται απέναντι σου γιατί είναι πραγματική πρόκληση να συνεχίζεις να απολαμβάνεις μια μουσική που έπαιξες το προηγούμενο βράδυ σε μια άλλη πόλη, και σε πολλά άλλα μέρη πριν την Αθήνα.

jimmy

Η συναυλία κράτησε γύρω στη μιάμιση ώρα, με την μπάντα να αποχωρεί δυο φορές από τη σκηνή, και να επιστρέφει πίσω και τις δύο, γνωρίζοντας ότι το ελληνικό κοινό δεν πρόκειται να φύγει πριν να πάρει αυτό που θέλει. Όταν έπεσαν οι τίτλοι του τέλους (κυριολεκτικά, στην οθόνη προβολών πίσω από τα ντραμς και τον Parov), και άναψαν τα φώτα, νιώσαμε όλοι μας λίγο σαν τις μέρες που σου τραβάνε το πάπλωμα για να σηκωθείς. Φύγαμε με βουλωμένα αυτιά, πονεμένο λαιμό, και κουρασμένο σώμα από το χορό και την ορθοστασία, αλλά απόλυτα ικανοποιημένοι, και το μόνο που έλειπε για να μας θυμίσει ένα ακόμα ξενύχτι της ζωής μας ήταν η γλυκιά ζάλη μετά από 2-3 ποτά.

end

Μπορεί να μην είμαι εξπέρ στο είδος, ούτε ο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψω μια κριτική, αλλά αυτό που μου άφησε η συναυλία ήταν μια γλυκιά αίσθηση, ενώ μου θύμισε αυτό που έλεγε η αγαπημένη Pina: “Dance, dance, otherwise we are lost”.

Επιμέλεια: Άλκηστη Φάρου

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s