Grave of the fireflies

Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τα μεταγλωττισμένα στα ελληνικά κινούμενα σχέδια, είναι μια καλή στιγμή για να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: «Δεν βλέπω κινούμενα σχέδια τώρα που μεγάλωσα, αλλά θα ήθελα να δω γιατί υπάρχει τέτοιος ντόρος, με τι να ξεκινήσω;».

Μια ασφαλής οδός για να αρχίσει κάποιος ενήλικος να βλέπει το είδος με άλλο μάτι φαίνεται να είναι κάτι μικρό σε διάρκεια και δυνατό σε νοηματικό περιεχόμενο, χωρίς το σουρεαλιστικό στοιχείο της ιαπωνικής φαντασίας που ξενίζει τους αμύητους και χωρίς καρτουνίστικες υπερβολές. Άρα μια ταινία κινουμένων σχεδίων με ρεαλιστικό καλογραμμένο σενάριο είναι ότι πρέπει. Υπάρχουν αρκετά δημιουργήματα που ταιριάζουν στη παραπάνω περιγραφή. Θα ξεκινήσω με ένα πολύ αγαπημένο δράμα με ιστορικές αναφορές που φέρει το τίτλο «Grave of the Fireflies (Hotaru no haka)».

grave-of-fireflies-2_web

Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό έργο του 1988, ύμνο στη φρίκη του πολέμου, που αν και ταινία κινουμένων σχεδίων συναγωνίζεται επάξια τα κινηματογραφικά δημιουργήματα που έχουν αφήσει εποχή. Από το πρώτο λεπτό οι δακρυγόνοι αδένες του θεατή ερεθίζονται, καθώς μεταφερόμαστε στην Ιαπωνία του ‘40 όπου ο πρωταγωνιστής βλέπει τον εαυτό του, ένα φτωχό, εξαθλιωμένο αγόρι, να πεθαίνει στο σταθμό του τραίνου. Τότε το πνεύμα του θα πάρει από το χέρι ένα μικρό κορίτσι και θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι στο παρελθόν, όπου δύο μικρά παιδιά θα έρθουν αντιμέτωπα με την αγριότητα του πολέμου, τους βομβαρδισμούς, το θάνατο αλλά και την ανθρώπινη απληστία. Παρότι πρόκειται για ένα καθαρά αντιπολεμικό έργο, που δεν παίρνει το μέρος κανενός, δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή μοιρολατρική εξιστόρηση θλίψης και ολέθρου, γιατί οι ήρωες δεν είναι μαριονέτες της τύχης, καθώς ορίζονται πρωταρχικά από τις επιλογές του ανίδεου και ξεροκέφαλου εαυτού.

Δύσκολα συναντάται μια τόσο δυνατή ιστορία. Το ότι παρουσιάζεται υπό το γλυκό φως της παιδικής αθωότητας, αναδύοντας ζεστασιά σε κάθε λεπτό, όχι απλά υπογραμμίζει αλλά και χαράζει την αίσθηση της τραγικότητας των γεγονότων. Ο πόλεμος συναντά την αλαζονική, σχεδόν υβριστική υπερηφάνεια και η παιδική αφέλεια γίνεται εξαναγκασμένη υπευθυνότητα, καλώντας την επιβίωση σε άνιση, μα όχι προ τετελεσμένη, μονομαχία. Η ρεαλιστική, λεπτομερέστατη εικονογράφηση συλλαμβάνει άριστα κάθε σκηνοθετικό συμβολισμό, τονίζει την μαγεία στην ομορφιά της φύσης και συγκαλύπτει την φρικαλεότητα του θανάτου, μετατρέποντας την αποτρόπαια όψη σε αιχμηρή γεύση με ένα τρόπο αγνό, παιδικό, σχεδόν μυστηριακό.

maxresdefault

Το πάντα αξιόπιστο στούντιο Ghibli (στο οποίο θα αναφερθώ αρκετές φορές σε επόμενα κείμενα) για τη δημιουργία του σεναρίου βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Akiyuki Nosaka. Ο σκηνοθέτης Isao Takahata, θα μας πάρει από το χέρι, όπως ο μικρός πρωταγωνιστής την αδερφή του, και θα μας ταξιδέψει στην ιστορία με επιδεξιότητα που θα μας κάνει να ξεχάσουμε ότι παρακολουθούμε κινούμενα σχέδια.

Η μόνη δικαιολογία που μπορεί να βρει κάποιος για να μην δει το Grave of the Fireflies είναι το ότι δεν έχει διάθεση να κλάψει.

Κειμενο: Γιούλη Ρέτζικα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s