Γλυκιά Συμμορία – Νίκος Νικολαίδης

Γλυκιά Συμμορία (Λένια Πολυκράτη & Τάκης Σπυριδάκης)

Στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε μια ιδιαίτερη πρωτοβουλία: μέσω μιας λίστας 200 ταινιών -αναρτημένης στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ- το κοινό είχε τη δυνατότητα να ψηφίσει την αγαπημένη του ελληνική ταινία, στα πλαίσια του εορτασμού για τα εκατό χρόνια ελληνικού κινηματογράφου (θέτοντας ως αφετηρία τη «Γκόλφω» του Κώστα Μπαχατόρη). Η ψηφοφορία διήρκησε όλο το Σεπτέμβριο, και από αυτήν προέκυψε μια λίστα 22 ταινιών, το σύνολο των οποίων συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα προβολών. Η τελική κατάταξη των ταινιών προκάλεσε πολλές συζητήσεις ως προς τον ακριβή τρόπο που διεξήχθη η ψηφοφορία, αλλά και στο πώς προέκυψε στην πρώτη θέση της λίστας μια ταινία την οποία δεν έχουν δει ούτε άνθρωποι του κινηματογράφου. Ο λόγος για την «Κοινωνική Σαπίλα», μια βουβή ταινία του 1932 σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου. Ανεξάρτητα όμως από το παρασκήνιο, εκείνο που μένει είναι πως φέτος έχουμε τη δυνατότητα να (ξανα)παρακολουθήσουμε ταινίες στο φυσικό τους χώρο, και να θυμηθούμε τις ιδιαιτερότητες του γηγενούς κινηματογράφου, που μονίμως αποτελεί πεδίο αντιπαραθέσεων.

Μία από αυτές είναι η «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαίδη.

Ως το 1983, ο Νικολαίδης είχε γυρίσει δύο μεγάλου μήκους ταινίες («Ευρυδίκη Β.Α. 2037» και «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα»), κάνοντας ήδη απόλυτα ξεκάθαρο πως πρόκειται για έναν ιδιαίτερο σκηνοθέτη με μοναδικό ύφος, παρά το γεγονός πως χρειαζόταν 4-5 χρόνια διάστημα ανάμεσα σε κάθε ταινία του. Ίσα – ίσα, η περιοδικότητα με την οποία κινηματογραφούσε αποτελεί ένα από τα θετικά χαρακτηριστικά του, καθώς δε βιαζόταν να εμπλακεί στην επόμενη παραγωγή, αλλά θεμελίωνε στο δικό του χρόνο κάθε νέα του δημιουργία, εξασφαλίζοντας μια φιλμογραφία διαρκούς κορύφωσης (από κάθε άποψη).

Και φτάνουμε στη «Γλυκιά Συμμορία». Μια ταινία που από την επική εναρκτήρια σεκάνς υπογραμμίζει τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του κινηματογράφου: πως πρόκειται για ένα άγραφο πεδίο, μια πραγματικότητα που πλάθεται ασταμάτητα και υπακούει μόνο στους νόμους των δημιουργών της. Οι τέσσερις κεντρικοί χαρακτήρες ενσαρκώνουν ακριβώς αυτό. Ζουν σε μια δική τους καθημερινότητα, όπου το να κλέψεις ένα μηχανάκι είναι εξίσου πηγαίο με το να ανοίξεις ένα παράθυρο. Όπου σε μια μονοκατοικία υπάρχει ένα στερεοφωνικό σε κάθε δωμάτιο. Και τα τσιγάρα δε σβήνονται ποτέ σε τασάκι.

Κάθε τομέας της ταινίας είναι φροντισμένος με ειλικρινή καύλα, κι αυτό είναι εμφανές στην παραμικρή λεπτομέρεια. Είτε είναι η σκηνογραφία, το μοντάζ, η φωτογραφία, ή το απίστευτο sound design: από τη στιγμή που φωτίζεται το φιλμ από το τον προβολέα δεν υπάρχει στιγμή σιωπής στην ταινία (αναπόφευκτα κορυφαίο και το soundtrack). Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει για τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους, που προκάλεσαν ηχηρό γέλιο στους θεατές της αίθουσας του 5ου ορόφου στο Ολύμπιον, κι οι οποίοι είναι το λιγότερο ευφυείς.

Μια αμερικάνικα ελληνική ταινία, η «Γλυκιά Συμμορία» είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική ταινία του Νικολαίδη, σίγουρα η ιδανικότερη εισαγωγή στο έργο του. Κανείς τότε δε θα μπορούσε να είχε μαντέψει, πως τέσσερα χρόνια μετά θα ακολουθούσε η «Πρωινή Περίπολος» -το αδιαμφισβήτητο αριστούργημά του- με πρωταγωνιστή τον Τάκη Σπυριδάκη, τον πιο αστείο χαρακτήρα της «Γλυκιάς Συμμορίας».
Μένει αξέχαστη.

«Κάτια, πάμε για πίπες τρελές.»

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Γλυκιά Συμμορία – Νίκος Νικολαίδης

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s