Νορβηγία – Γιάννης Βεσλεμές

norvigia (4)

Στο φετινό διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης βρίσκονται μόλις δύο ελληνικές ταινίες. Η «Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ και η δεύτερη μεγάλου μήκους του εξαιρετικού σκηνοθέτη Γιάννη Φάγκρα, «Forget Me Not». Το ζήτημα εκπροσώπησης του ελληνικού κινηματογράφου στο σημαντικότερο φεστιβάλ του είδους στη χώρα, έχει τεθεί από την εποχή που το ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της διοργάνωσης καταργήθηκε, στα πλαίσια της διεθνοποίησης του θεσμού. Έτσι μοιάζει κάπως οξύμωρο, πώς τη χρονιά που γιορτάζεται ένας αιώνας ελληνικού σινεμά, οι γηγενείς νέες ταινίες μεγάλου μήκους που προβάλλονται να είναι συνολικά δεκαέξι, ενώ μερικές δεν κάνουν πρεμιέρα εδώ, και επιπλέον να διαγωνίζονται μόλις δύο. Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα που δε γίνεται να αναλυθεί εδώ.

Ο Γιάννης Βεσλεμές κινηματογραφεί από το 1998 όταν και ολοκλήρωσε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, «Tugo Tugo». Ακολούθησαν τα «Lightwell» (2000), «Goal» (2003) και «Osiki» (2009), όλες τους γυρισμένες σε φιλμ και βραβευμένες σε φεστιβάλ (βρείτε τες εδώ). Παράλληλα υπό το όνομα Felizol συνθέτει μουσική για δίσκους και ταινίες (τον τελευταίο του δίσκο, «Πάρνηθα», μπορείτε να ακούσετε εδώ).

Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, κατά ομολογία του σκηνοθέτη (αλλά και σεναριογράφος και σκηνογράφος), είναι μια προσπάθειά του να αποκρυπτογραφήσει του στίχους του κομματιού «Νορβηγία» από το θρυλικό new wave συγκρότημα Χωρίς Περιδέραιο, και συγκεκριμένα το στίχο: «Η Νορβηγία κατεβαίνει στη Μεσόγειο». Για την ταινία, ξέσπασε έντονο ενδιαφέρον και προσμονή από τη μέρα που δημοσιεύτηκε το trailer της (βλ. τέλος άρθρου) και ανακοινώθηκε η συμμετοχή της στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του Κάρλοβυ Βάρυ. Το ενδιαφέρον αυτό μεταφράστηκε σε sold-out της αίθουσας του Ολύμπιον.

Ο Ζανό (Βαγγέλης Μουρίκης) είναι βρυκόλακας στην Αθήνα του 1984. Αν σταματήσει να χορεύει θα πάψει κι η καρδιά του. Το μόνο που θέλει είναι ένα «ζεστό» κορίτσι. Και θα το βρει, αλλά όχι με τις συνέπειες που θα περίμενε.

Από τους έξυπνους τίτλους αρχής γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο στο θεατή πως πρόκειται να παρακολουθήσει μια εξαιρετικά προσεγμένη και μελετημένη ταινία. Η λύση στο εκ προοιμίου πρόβλημα για τον τρόπο που θα αναπαρασταθεί η Αθήνα του ’84, δίνεται με ευπρόσδεκτες και καλαίσθητες συμβάσεις οι οποίες ακολουθούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ, ενώ ταυτόχρονα εκπροσωπούνται όλα τα σύμβολα της εποχής, όπως για παράδειγμα ο ρόλος του Μάρκου Λέζε που υποδύεται.. τον εαυτό του. Μια επιπλέον όμορφη λεπτομέρεια, η χρήση του κινηματογράφου «Ίριδα» στο κέντρο της Αθήνας ως το ξενοδοχείο «Σινέ Σταρ», όπου διαμένει ο πρωταγωνιστής.

Η φωτογραφία του Χρήστου Καραμάνη συνεισφέρει τρομερά στο αποτέλεσμα, ιδιαίτερα στις ενότητες της περιπλάνησης, όμως και συνολικά στις φωτιστικές επιλογές, δημιουργώντας μια αίσθηση φωτισμού με νέον εκ των έσω. Παράλληλα το sound design σε συνδυασμό με το πολύ καλό soundtrack -που αναπόφευκτα επιμελείται ο ίδιος ο Βεσλεμές- ολοκληρώνουν την κινηματογραφική πραγματικότητα.

Οι παραπάνω παράγραφοι απασχολούνται με ζητήματα που αφορούν αποκλειστικά την αισθητική και το ύφος της ταινίας, και όχι με την καθαυτό ιστορία της. Εκεί που η «Νορβηγία» μάλλον χάνει σε έδαφος σε σχέση με τα προαναφερθέντα. Τη δράση του φιλμ κινητοποιούν ατάκες που ξεστομίζει κατά κύριο λόγο ο κεντρικός ήρωας, ενώ μεγάλες ενότητες που θυμίζουν video clip αναπληρώνουν φιλμικό χρόνο. Η στυλιζαρισμένη προσέγγιση της αφήγησης, μετατρέπει την ταινία σε μια τρόπον τινά άσκηση cult ύφους. Όμως οι cult ταινίες ονομάστηκαν έτσι γιατί δεν προσπάθησαν ποτέ πολύ, ενώ ήταν ατόφια ειλικρινείς, χωρίς καμία επιτήδευση.

Το αναμφισβήτητο ταλέντο των δημιουργών της «Νορβηγίας», είναι εμφανές σε κάθε πλάνο. Εξάλλου, δεν πρόκειται καθόλου για μια κακή ταινία. Είναι αιθέρια, θα ‘λεγε κανείς, πλάθοντας το δικό της σύμπαν. Όσο κλισέ κι αν φαίνεται αυτό, δεν είναι καθόλου εύκολο, και ποτέ δεδομένο. Και αν μη τι άλλο, στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο είναι αξιοθαύμαστο πως μπορούμε να παρακολουθούμε ταινίες σαν κι αυτή, που ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Η τελική κρίση του καθενός, είναι προσωπική υπόθεση.

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

9 σκέψεις σχετικά με το “Νορβηγία – Γιάννης Βεσλεμές

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s