Eden – Mia Hansen-Løve

Eden (Film picture) 5375

Η Mia Hansen-Løve είναι μια νέα Γαλλίδα σκηνοθέτης με μια έντονη ροπή προς το ρομαντισμό και την αποτύπωση των αδιεξόδων που προκαλεί η «πραγματική» ζωή και οι ερωτικές σχέσεις. Όπως και στην προηγούμενη ταινία της, το χαριτωμένο «Un Amour De Jeunesse», η αναζήτηση κι επίτευξη του έρωτα είναι εκείνο που επιδιώκει ο κεντρικός χαρακτήρας (εν προκειμένω ο Paul που ενσαρκώνεται από τον Félix de Givry), με τη διαφορά πως στο «Eden» ο φιλμικός χρόνος ξεκινά στην ανατολή της δεκαετίας του ’90, και συγκεκριμένα την περίοδο της άνθισης της house/garage (εννοώντας τους The MKappella και όχι τους The Cramps) μουσικής σκηνής στη Γαλλία.

Ο Paul είναι ένας τυπικός Γάλλος της ανώτερης μεσαίας τάξης, που βρίσκει το νόημα της ζωής του στο να παίζει μουσική ως dj, είτε συνθέτοντας είτε απλά παίζοντας μουσική σε πάρτυ που διοργανώνει με το φίλο του Arnaud (Vincent Macaigne). Όσο αυξάνεται η συχνότητα που γίνονται τα πάρτυ τόσο μεγαλώνει κι η φήμη τους. Φτάνουν δηλαδή στο απόγειο μαζί με το είδος της μουσικής τους.

Παράλληλα παρακολουθούμε όλα τα χαρακτηριστικά μιας μουσικής υποκουλτούρας: τα υπόγεια, οι δίσκοι, οι σπασίκλες, οι δισκογραφικές, τα fanzines. Μέσα από τη ματιά του ήρωα, βλέπουμε την προσπάθειά ενός οπαδού -του ίδιου- να ανελιχθεί και να μπορεί να συντηρείται από αυτό που αγαπάει. Η μουσική είναι η μόνη σταθερά στη ζωή του, ενώ από το κρεβάτι του περνάνε αρκετές γυναίκες (Pauline Etienne, Golshifteh Farahani, Greta Gerwig (βλ. Frances Ha) χωρίς ποτέ να καταφέρνει να τις κρατήσει.

Χωρίς να είναι μια κακοφτιαγμένη ταινία, κάθε άλλο, για δύο ώρες και δέκα λεπτά δημιουργείται το συναίσθημα στο θεατή πως παρακολουθεί τη ζωή ενός ενδιαφέροντα τύπου, αλλά τίποτα άλλο εκτός από αυτό. Μια πορεία ενηλικίωσης που ξεκινά ελπιδοφόρα και καταλήγει φοβερά συμβατική, χωρίς όμως να έχει συμβεί κάτι στο ενδιάμεσο. Ακόμη, κάποια λογικά κενά στο σενάριο δε βοηθάνε το συνολικό αποτέλεσμα, καθώς η συνειρμική ικανότητα της σύνδεσης του μοντάζ δεν αρκεί για να έχει συνοχή η αφήγηση. Ο θεατής βλέποντας την ταινία θα χορέψει, θα γελάσει, μπορεί και να συγκινηθεί, αλλά δύσκολα θα θυμάται για πολύ καιρό αυτή την ταινία. Θα μείνει για πάντα όμως το soundtrack.

H ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Currents» μαζί με τις ταινίες «Metamorphoses» και «The Goob».

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s