Sunshine (2007)

//
OST: Qotsa – My God is the sun, Mogwai – Hunted by a freak
Ώρα: 21.51
Καιρός: Γκρι μουχλα
//*

Ταινία: Sunshine (2007)
Σκηνοθεσία: Danny Boyle
Σενάριο: Alex Garland
Ηθοποιοί: Cillian Murphy, Chris Evans, Michelle Yeoh, κ.α.
Είδος: Θρίλερ, Περιπέτεια, Φαντασίας

Sunshine-025

Θα ξεκινήσω απλά, νομίζω οτι είναι πολύ δύσκολο να βρεις Sci-fi ταινίες οι οποίες θα έχουν κάτι πραγματικά να πουν εκτός απτά τα απίστευτα εφέ που είναι, εντάξει το παραδέχομαι το μεγαλύτερο κομμάτι της.

Όταν λεμέ για ταινία φαντασίας δεν εννοούμε απαραίτητα πράσινα ανθρωπάκια κ ιπτάμενους δίσκους-The Truth Is Out There non the less(X-files), αλλά γιατί κάτι που είναι πέρα από μας, εξωπραγματικό κ δικό μας δημιούργημα, σε οποιοδήποτε επίπεδο μπορεί να είναι αυτό.

Οι άνθρωποι από τότε που άρχισαν να κοιτάνε τον ουρανό, συνειδητοποίησαν τον Ήλιο, αυτόν τον μεγάλο φωτεινό πλανήτη, που ζεσταίνει, παρέχει ζωή κ επιδρά οσο κ συναισθηματικά, όσο κ ψυχολογικά.

Ειχα διαβάσει σε μια έρευνα ότι σε ανθρώπους με προβλήματα κατάθλιψης, τους κάνει καλό ο ήλιος, κ είχαν κατασκευάσει κάτι μεγάλα έπιπλα με λάμπες, καλυμμένες με ένα πλαστικό καπάκι, σκέψου σαν έναν μεγάλο φωτεινό καθρέπτη, όπου μπορούσαν οι ασθενείς να ανάβουν τα βράδια ως αναλγητικό. Τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά – το δοκίμασα κ στον εαυτό μου μιας και χρόνια τώρα έχω μάλλον είχα κρίσεις πανικού και περίμενα να ξημερώσει για να νιώσω ασφάλεια.
Ο ήλιος είναι ασφάλεια

Ο σκηνοθέτης, γνωστός από ταινίες όπως το Trainspotting και The Beach, μας μεταφέρει στο μέλλον στο όποιο ο ήλιος αργοπεθαίνει, κ ένας από τούς τρόπους που σκέφτηκε η ανθρωπότητα για να τον ενεργοποιήσει και πάλι, είναι να τον βομβαρδίσει με μια ατομική βόμβα μεγατόνων.

Ειρωνεία τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η τεχνολογία έχει κάνει τόσο κακό και ένας ήλιος που δίχως αυτόν δεν θα ζούσαμε, προσπαθούμε να τον ανακτήσουμε εμείς τελικά.

Υπήρξε ήδη μια αποστολή αλλά απέτυχε, κανείς δεν ξέρει γιατί.
Ο ήλιος μεγάλος, τεράστιος, το φως, ένας Θεός από μονός του, να έρθεις τόσο κοντά,
να τον νιώσεις να σε ολοκληρώνει, να σε διαπερνά, να γίνεται το οξυγόνο, οι συχνότητες που συντονίζονται με όλα τα κύτταρα που σε ορίζουν σαν ον.

Η ομάδα σιγά σιγά αποδεκατίζεται, τρελαίνεται, όσο πλησιάζουν στον στόχο τους και όχι από κάποιον φόβο, είναι κάτι που πρέπει να κάνουν, να ολοκληρώσουν την αποστολή τους.

Αυτό το συναίσθημα του ήλιου όσο πλησιάζεις, σαν να περιμένεις να συναντήσεις τον Θεό.

Στην τελική υπάρχει το ερώτημα: γιατί ?
Γιατί πρέπει η ανθρωπότητα να πάρει αυτήν την απόφαση?
Γιατί να πάμε εναντίων της φύσης των πραγμάτων?
Δεν φταίμε εμείς γιατί ο ήλιος σταμάτησε να είναι αυτό που είναι
Δεν είναι η Γη, που την σκοτώνουμε καθημερινά?

Υπάρχει όμως, ένας επιζήσαντας, από την προηγουμένη αποστολή.
Αυτός που είδε το φως μέσα του.
Τα μάτια του διαλύθηκαν από την αλήθεια, την υπέρτατη αγάπη, ζεστασιά, το άπειρο κ την ζωή όλων.
Τουλάχιστον έτσι πιστεύει.
Νυχτώνει και μ’αρεσει το ξενύχτι γιατί έχει ησυχία επιτέλους, από την ατελείωτη φασαρία στην Πόλη.
Είναι καλοκαίρι, γιορτάζει ο ήλιος.

– Geot

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s