Death Note – To mainstream anime?

Στη λίστα με τους πιο γνωστούς τίτλους άνιμε, το Death Note έχει σίγουρα υψηλή θέση. Επίσης αποτελεί πολύ συχνά την πρώτη επαφή με τα άνιμε και μια από τις συνήθεις προτάσεις όσους δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με το θέμα. Έχει αγαπηθεί πολύ μα ταυτόχρονα έχει κατακριθεί εξίσου πολύ. Τελικά αξίζει ο όλος ντόρος γύρω απ’ αυτό ή όχι; Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, με βάση το feedback που έχω πάρει από πολλές συζητήσεις με άνιμε φανς.

death-note-14115-2560x1600

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η ιστορία, έκανε την εμφάνισή της στις σελίδες του ομωνύμου μάνγκα, με υπογραφή Tsugumi Ohba, το 2003 και ξεκίνησε να προβάλλεται σαν άνιμε το 2006. Κεντρικός ήρωας είναι ο Yagami Light, ένας αριστούχος μαθητής λυκείου, που βρίσκει, κατά τύχη, το σημειωματάριο ενός Shinigami (ιαπωνική θεότητα αντίστοιχη του δικού μας Χάροντα) που μπορεί να ελέγξει τον θάνατο. Πιο συγκεκριμένα αν κάποιος έγραφε το όνομα ενός ατόμου, έχοντας το πρόσωπο του ατόμου στο μυαλό του, θα το οδηγούσε σε θάνατο από καρδιακή προσβολή. Μάλιστα αν πριν από το όνομα ήταν γραμμένες λεπτομέρειες θα μπορούσε να υπάρξει έλεγχος των κινήσεων του μελλοντικού μακαρίτη. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με ένα πανίσχυρο, μη ανιχνεύσιμο, φονικό όπλο που έτυχε να βρεθεί στα χέρια μιας ιδιοφυίας.

Όμως η ιδιοφυία δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό του πρωταγωνιστή, καθώς αποφάσισε να αναλάβει δράση σαν τιμωρός του εγκλήματος, χωρίς κολάν και μπέρτα, αλλά κριμένος στο εφηβικό του δωμάτιο. Μάλιστα τα κατάφερε τόσο καλά που η παγκόσμια αστυνομία άρχισε να αναζητά την ταυτότητα του δολοφόνου που θέριζε τους κακοποιούς και, ανήμπορη να βρει κάτι, απευθύνθηκε στο κρυφό της χαρτί και μεγαλύτερο λύτη αστυνομικών υποθέσεων, τον μυστηριώδη και εκκεντρικό “L”. Έτσι το κυνηγητό θα ξεκινήσει και άνθρωποι πλάι σε θεότητες του θανάτου θα πάρουν θέσεις σε μια παρτίδα σκάκι με έπαθλο την επιβίωση, ρισκάροντας τα πάντα και χάνοντας ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό.

History of Death Note

Η λίγο τραβηγμένη κεντρική ιδέα δεν είναι το δυνατό χαρτί της σειράς, παρότι είναι πιασάρικη. Το δυνατό σημείο είναι η σκηνοθεσία της σύγκρουσης δύο εξίσου ιδιοφυών ατόμων που ανταγωνίζονται για το ποιος θα ανακαλύψει πρώτος την ταυτότητα του άλλου και τελικά καταλήγουν να δώσουν μάχη ευστροφίας, με ποινή τον απόλυτο όλεθρο του χαμένου. Το Death Note, κατά γενικότερη ομολογία, θα ήταν μια εξαίρετη ιστορία αν είχε τελειώσει στη μέση του. Το δεύτερο μισό δεν είναι για πέταμα, αλλά μοιάζει να πήρε ένα όπλο και να πυροβόλησε οποιαδήποτε αριστουργηματική προοπτική είχε χτιστεί στο πρώτο μισό. Οι τρύπες πλοκής που συναντώνται αρχικά στο έργο θα μπορούσαν να συγχωρεθούν αν δεν είχε έρθει το δεύτερο μισό να τις υπερ μεγεθύνει.

Παρατήρησα ότι το Death Note είναι για πολλούς στη λίστα με τα καλύτερα άνιμε, είτε γιατί το αγάπησαν σε μικρή ηλικία, είτε γιατί η γενικότερη ανιμε-λίστα τους είναι μικρή. Οι περισσότεροι φαίνεται να συμφωνούν ότι έπρεπε να τελειώσει στη μέση. Για να απαντήσω, όμως, αντικειμενικά στο ερώτημα που έθεσα στην αρχή, θα πω πως ο ντόρος αξίζει, καθώς έχουμε να κάνουμε με μια πρωτότυπη ιδέα με μπόλικο σασπένς. Αν κάποιος περιμένει να δει έναν ύμνο στην αρτιότητα καλό θα είναι να μην το αγγίξει ποτέ. Απ’ την άλλη αν κάποιος θέλει να δει ένα χαλαρό αστυνομικό θρίλερ με αξιοπρεπή ανάπτυξη χαρακτήρων θα μπορούσε να του δώσει μια ευκαιρία χωρίς να χάσει το χρόνο του. Το μυστικό είναι να θέσει τον πήχη κάπου στη μέση.

Κείμενο: Γιούλη Ρέτζικα

Light-and-L-death-note-2138265-800-600

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s