Jimmy’s Hall – Ken Loach

Jimmys Hall dance Ken Loach film

Ο Ken Loach στη μακρόχρονη πορεία του στο σινεμά, έχει κινηματογραφήσει κάθε πτυχή της εργατικής τάξης, από την καθημερινότητά της μέχρι τους αγώνες της.  Στην τελευταία του ταινία, «Jimmy’s Hall», τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας ένα κοινωνικό στέκι, στα πλαίσια μιας μικρής επαρχιακής και ιρλανδικής κοινωνίας, το οποίο μάλιστα ήταν υπαρκτό.

Τα στέκια υπάρχουν ως χώροι συνεύρεσης, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Λειτουργούν ως κέντρα αυτομόρφωσης, κυρίως μέσω των διαφόρων μαθημάτων που διοργανώνουν οι άνθρωποι που τα συντηρούν, αλλά και όσοι εθελοντές το επιθυμούν. Φυσικά, δεν τίθεται ζήτημα πληρωμής κανενός είδους. Πάνω από όλα, δρουν σα πεδία διαφυγής από τη στείρα πραγματικότητα, δίνοντας ευκαιρίες για βελτίωση της καθημερινότητας.

Ο Loach δεν επιλέγει τυχαία να χρησιμοποιήσει αυτά τα κέντρα στην ταινία του. Το έτος του φιλμ που τοποθετείται στο 1932 (λίγο μετά το Κραχ του ’29), θυμίζει έντονα 2014 (λίγο μετά το «δικό μας» κραχ του 2008). Επιπλέον, το κλίμα πολιτικά είναι έντονα διαχωριστικό: μετά τον Ιρλανδικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1922, στον οποίο είχαν επικρατήσει οι φιλοβρετανικές δυνάμεις, κυριάρχησε μια μεγάλη περίοδος φόβου ενάντια στη δήθεν «κομμουνιστική απειλή», ο οποίος «νομιμοποιούσε» της εξουσία (και τα κατά τόπους παρακλάδια της, όπως η Εκκλησία) να δρα έξω από το νόμο, ενάντια σε κάθε μορφή οργάνωσης, ακόμη και οποιασδήποτε ετερότητας από το καθιερωμένο. Οι μόνοι πυρήνες αντίστασης ήταν τα στέκια, που πέρα από εκπαίδευση προσέφεραν και ψυχαγωγία, η οποία ήταν ισχνή και οι νέοι -ιδιαίτερα στην επαρχία- τη στερούνταν. Οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις (πολιτικά: υπέρ/κατά των Βρετανών, θρησκευτικά: καθολικοί/προτεστάντες) που προκλήθηκαν τότε, δημιούργησαν τις παθογένειες οι οποίες σταδιακά γιγαντώνονταν κι οδήγησαν σχεδόν σε έναν νέο εμφύλιο, σαράντα χρόνια μετά το φιλμικό χρόνο, τις οποίες και είδαμε φέτος στο «΄71».

Στην ταινία, ο κεντρικός ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με κάθε δυνατό πρόβλημα στην προσπάθειά του να επαναλειτουργήσει το κοινωνικό κέντρο, το οποίο ο ίδιος είχε αναγκαστεί να κλείσει δέκα χρόνια πριν. Βρίσκεται απέναντι στο κράτος (το παρακράτος), την Εκκλησία, τους φασίστες. Με το μοναδικό τρόπο του Loach, και το σενάριο του Paul Laverty (μόνιμο συνεργάτη του σκηνοθέτη), παρακολουθούμε όλα τα αντανακλαστικά του συστήματος, απέναντι σε κάτι εκ προοιμίου «επικίνδυνο» και «έκφυλο» για το ίδιο. Κι αυτό γιατί οι δράσεις του στεκιού δεν περιορίζονται στα μαθήματα ή τους χορούς, αλλά και στην αποτροπή εξώσεων ανθρώπων με χρέη, δηλαδή σε μια κίνηση υποτίθεται ενάντια στην ιδιοκτησία.

Αν βρίσκει κανείς πολλά κοινά χαρακτηριστικά με όσα ζούμε σήμερα, είναι γιατί οι διαφορές είναι λίγες. Όχι, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά η εκδικητικότητα του κράτους, ναι. Αυτή, μετουσιώνεται στη μοίρα που τελικά έχει ο πρωταγωνιστής. Κι αν κάποιος αμφιβάλλει, ας θυμηθεί γεγονότα που συνδέονται με αντίστοιχα στέκια στην Ελλάδα (είτε είναι καταλήψεις είτε όχι) από το 2012 μέχρι σήμερα. Κι αν πάλι διαφωνήσει, ε, θα υπάρχει πάντα γι’ αυτόν μια θέση σε μια γιορτή και μπύρα κρύα.

Στα -πολλά- πλεονεκτήματα της ταινίας: έχει μπόλικη ιρλανδική μουσική.

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

2 σκέψεις σχετικά με το “Jimmy’s Hall – Ken Loach

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s