Luxembourg City Film Festival: 52 Tuesdays – Sophie Hyde

Η Αυστραλή Sophie Hyde στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, αποφάσισε να κάνει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον: κάθε Τρίτη για ένα χρόνο (εξ ου και ο τίτλος) θα έκανε τα γυρίσματα, αποκλειστικά μέχρι τα μεσάνυχτα , και μόνο τότε. Βασισμένοι σ’ αυτήν την ιδέα, μαζί με το συνεργάτη της Matthew Cormack, άρχισαν να δουλεύουν στην κατασκευή του σεναρίου πριν καν τους χαρακτήρες και την ιστορία. Και τότε βρήκαν το θέμα, κάνοντας την ταινία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα: η έφηβη Billie (Tilda Cobham-Hervey) μαθαίνει πως η μητέρα της -που λατρεύει- αποφάσισε να γίνει άντρας.

Για να γίνει ομαλά η μετάβαση από το θηλυκό στο αρσενικό, η Billie θα πρέπει να φύγει από το σπίτι και να μείνει με τον πατέρα της (Beau Travis Williams), όπως επίσης να μάθει να φωνάζει πια τη μητέρα της James (Del Herbert-Jane). Το γεγονός που τη σοκάρει περισσότερο όμως, είναι ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το σπίτι, και άρα, να μη βρίσκεται πια κοντά της. Έτσι, αποφασίζουν για ένα χρόνο να βρίσκονται κάθε Τρίτη για έξι ώρες.

52_TUESDAYS_1-copyright-Bryan-Mason

Αυτομάτως, η ταινία παίρνει διαστάσεις ντοκυμαντέρ ακριβώς γιατί παρακολουθούμε από απόσταση αναπνοής όλες τις αλλαγές στις οποίες υπόκειται ο James. Ενώ ταυτόχρονα, η Billie θα βιώσει τη σεξουαλική της αφύπνιση, ενεργοποιώντας την επιθυμία της για πειραματισμό. Κυρίως όμως, αυτό που απεικονίζεται είναι η σχέση μητέρας και κόρης, ή πιο σωστά, του παιδιού με τον άνθρωπο που το γέννησε. Εκείνο που αποζητά η Billie είναι επαφή, προσοχή, και επικοινωνία. Αφού τα στερείται αυτά, ξεκινά η αντίδρασή της.

Αναπόφευκτα τίθεται αναπόφευκτα το ζήτημα: τι είναι εκείνο που κάνει τη ζωή «αυθεντική»; Τη στιγμή που εισαγόμαστε στη ζωή του James, το μόνο πρόβλημα που πραγματικά έχει, είναι πως δε βρίσκεται σε αντρικό σώμα. Η κόρη του τον έχει ειδωλοποιήσει, και ακόμα περισσότερο βοηθάει έμπρακτα να επιτευχθεί η μετάβαση. Παρόλα αυτά επιμένει στο μετασχηματισμό της, για τον απλούστατο λόγο πως νιώθει φυλακισμένη στο ίδιο της το σώμα. Κάτι που σχεδόν κανείς δε θα αισθανθεί στη ζωή του.

Το «52 Tuesdays» προκαλεί να αναστοχαστεί ο καθένας τι σημαίνει το φύλο, και πώς το αντιλαμβάνεται, ενώ γίνεται ξεκάθαρο πως όσοι δηλώνουν trans gender, έχουν επίσης προβλήματα και ανάγκες. Κάτι που δυστυχώς, δε γίνεται σεβαστό ούτε είναι αυτονόητο. Δεν είναι τυχαίο, πως για το ρόλο της μητέρας επιλέχθηκε ένας άνθρωπος που αυτοπροσδιορίζεται ως «non-gender», ενώ όπως όλοι οι υπόλοιποι στην ταινία, είναι ερασιτέχνης.

Στην πορεία της η ιστορία αναδεικνύει πάρα πολλά ζητήματα, και ενώ είναι γυρισμένη κάτω από το προφανές όραμα και ταλέντο της Hyde, στο τελευταίο της μέρος μοιάζει να χάνει τη συγκέντρωσή του, ειδικά όσον αφορά το ρυθμό. Παρόλα αυτά, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως πρόκειται για μια σημαντική ταινία, ειδικά ως προς το θέμα που απεικονίζει, που σπάνια κινηματογραφείται με τόσο εύστοχο τρόπο.

Μεταξύ των πολλών βραβείων που έχει κερδίσει, απέσπασε την Κρυστάλλινη Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, και το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Sundance.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s