Luxembourg City Film Festival: Toto And His Sisters (Toto Si Surorile Lui) – Alexander Nanau

Η παταγώδης αποτυχία ενός συστήματος μπορεί να γίνει αντιληπτή -και- από την κατάσταση που επικρατεί στο δρόμο. Στις γειτονιές, εκεί που οι δομές και οι θεσμοί λαμβάνουν υπόσταση. Στα μέρη που η ταξική διαφορά αρκετών οικοδομικών τετραγώνων, δε θα ρίξει ποτέ το βλέμμα της. Σε ένα από αυτά έστησε την κάμερά του ο Alexander Nanau.

Τρία αδέρφια, δύο κορίτσια κι ένα αγόρι (ο Totonel ή Toto), με το μεγαλύτερο να είναι δεκαεφτά χρονών, ζουν μόνα τους σ’ ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα του Βουκουρεστίου, δίχως τρεχούμενο νερό. Η μητέρα τους βρίσκεται στη φυλακή, καταδικασμένη για διακίνηση και χρήση ναρκωτικών. Οι μόνοι ενήλικοι που τους «φροντίζουν», είναι οι θείοι τους, χρήστες και εκείνοι ναρκωτικών, οι οποίοι ανοίγουν το σπίτι σε όσους χρήστες επιθυμούν να πάρουν τη δόση τους.

Στο εσωτερικό αυτό το διαμερίσματος κινηματογραφούνται μερικές από τις πιο αποκαλυπτικές εικόνες του ντοκυμαντέρ, όπου μεταξύ άλλων ο μικρός Toto προσπαθεί να αποκοιμηθεί, ενώ ακριβώς δίπλα του κάποιος κάνει χρήση ηρωίνης. Η «φροντίδα» που δέχονται από τους ενήλικες συγγενείς τους, περιορίζεται στο να ανακυκλώνονται καθημερινά οι επισκέπτες του σπιτιού τους, αδιαφορώντας φυσικά αν τα παιδιά έχουν ανάγκη από κάτι.

TOTO_AND_HIS_SISTERS-copyright-HBO-EuropeΟ μόνος χώρος που τους προσφέρει χαρά, αλλά και ένα νόημα, είναι το σχολείο. Η διαφυγή τους από την πραγματικότητα γίνεται κάτω από το βλέμμα των δασκάλων, που με την επιμονή τους λειτουργούνε ως παιδαγωγοί. Ο ρόλος τους δεν είναι διακοσμητικός, κι αυτό εκδηλώνεται μέσω της συμπεριφοράς των παιδιών. Σταδιακά συνειδητοποιούν πως δεν μπορούν να ζουν πια σε ένα τοξικό περιβάλλον.

Ο λόγος που τους οδηγεί σ’ αυτήν την αλλαγή, είναι ο χορός. Μια αναπάντεχη ελευθερία που δεν μπορούν να επιτρέψουν να τους στερηθεί. Η προοπτική μιας χαρούμενης ζωής, δεν αξίζει να χαθεί για τίποτα. Σε μια από τις πολλές σπαρακτικές σκηνές της ταινίας, τα μικρότερα αδέρφια παίρνουν αποφάσεις ενηλίκων, επιλέγοντας να αποστασιοποιηθούν από καθετί βλαβερό. Κι όμως, η δική τους ιστορία, δεν είναι παρά μία μέσα σε χιλιάδες, όπου παιδιά καλούνται να γίνουν ενήλικες.

Ο Nanau, βάζοντας την κάμερα κυριολεκτικά μέσα στις ζωές τους, δε χαρίζεται ως προς τη δριμύ κριτική που ασκεί σε ένα κράτος, το οποίο επιλέγει να αφήνει αυτά τα παιδιά στην τύχη τους. Οι μόνοι λόγοι που σώζονται -όταν και αν σώζονται- είναι ο ίδιος ο εαυτός τους, οι άνθρωποι που εργάζονται στα σχολεία και τα ορφανοτροφεία, και γερές δόσεις τύχης. Ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ που δείχνει την υποκρισία ολόκληρου του συστήματος.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s