Girlhood – Céline Sciamma

Η εφηβεία δεν είναι ίδια για τον καθένα. Για τη Marieme (Karidja Touré), την ηρωίδα της Sciamma, είναι πάνω απ’ όλα μια διαρκής περιπέτεια, και μια προσπάθεια για αποδοχή. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα για εκείνη, όντας μια μετανάστρια δεύτερης γενιάς στη σύγχρονη Γαλλία, η οποία είναι πιο ανεκτική από ποτέ στο ρατσισμό.

Από την ευρηματική εναρκτήρια ενότητα, η Sciamma συστήνει την πραγματική εικόνα των γυναικών: ουσιαστικές μαχήτριες, που μπορούν σίγουρα να ανταπεξέλθουν σε «αντρικές» δουλειές, κόντρα στον τρόπο που τις αντιλαμβάνεται η κυρίαρχη ιδέα, αντικατοπτρίζοντας την ταυτότητα της ίδιας της Marieme, υπεύθυνη για τη συντήρηση του σπιτιού βοηθώντας την εργαζόμενη μητέρα της.

GIRLHOOD

Οι δυσκολίες δε μετριάζονται στο σχολικό περιβάλλον, όπου η παντελής απουσία ταυτότητας της στοιχίζει σε φίλους. Έτσι θ’ αρνηθεί ασυνείδητα τη δική της, για να υιοθετήσει μια άλλη. Θα ενταχθεί σε μια ομάδα κοριτσιών, ως ένα βαθμό υποχρεώνοντας τον εαυτό της να συμφωνεί μαζί τους στο οτιδήποτε. Αρκούντως αυτονομημένες, δε δέχονται την καταπίεση από κανέναν, πέρα από την οικογένειά τους. Λειτουργούν ως μια μικρή πηγή ελευθερίας, γι’ αυτό και είναι προστατευτικές και αλληλέγγυες η μία με την άλλη.

Αναπόφευκτα, η ευτυχία της Marieme δεν κρατά για πολύ, τα προβλήματα του σπιτιού πολλαπλασιάζονται, οδηγώντας την ίδια στην απόφαση να εγκαταλείψει τους πάντες, και να εργαστεί ως πληρωμένη συνοδός στην υπηρεσία ενός παντελώς άγνωστου προς εκείνη. Το τελευταίο μέρος της ταινίας, είναι εκείνο στο οποίο η Sciamma πιθανότατα ν’ αποκαθηλώνει όλη την ιστορία της. Θέλοντας αρχικά να προβάλλει τη γυναίκα ως το δυνατότερο φύλο (πολύ σωστά), εν τέλει απεικονίζει τη «λύση» της σεξουαλικής εργασίας ως μονόδρομο, προδίδοντας την ίδια την ηρωίδα της. Καθώς, στην πορεία της ταινίας γίνεται ξεκάθαρο πως η Marieme πληγώνει διαρκώς τον εαυτό της με τις επιλογές της, σε μια μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια να βρει την ευτυχία.

Παρά τις κλισέ ταυτότητες των χαρακτήρων της (όλες μετανάστριες με προβληματικές οικογένειες, που ζουν στα υποβαθμισμένα προάστια της εργατικής τάξης), υπήρχε η δυνατότητα να αναδειχθεί μια άλλη όψη της πραγματικότητας, στην οποία η γυναίκα αναδεικνύεται μέσα από τις δικές τις δυνάμεις, και εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που τις παρουσιάζονται για ν’ αυτονομηθεί/ενηλικιωθεί. Αντ’ αυτού, με την τροπή που παίρνει η ιστορία, το γαλλικό κράτος διατηρεί το υποκριτικό άλλοθι, πως προσπαθεί να «βοηθήσει» τους μετανάστες (ή και τις γυναίκες αν θέλετε), αλλά αυτοί «δε θέλουν».

Οι ποιητικές στιγμές της ταινίας, μαζί με την εξαιρετική πρωτοεμφανιζόμενη Karidja Touré, η οποία επισκέφτηκε την Ελλάδα με αφορμή την προβολή της ταινίας στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, προδίδουν το ταλέντο της Sciamma, το τελικό συμπέρασμα όμως της ιστορίας που διηγείται μάλλον πέφτει έξω από τις αρχικές στοχεύσεις της.

Το «Girlhood» ήταν συνυποψήφιο για το βραβείο Lux, μαζί με τα «Class Enemy» και «Ida» (το οποίο και κέρδισε δικαίως), ενώ άνοιξε το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, στο περσινό Φεστιβάλ των Καννών.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s