Αδέσποτα Σκυλιά (Stray Dogs) – Tsai Ming Liang

Γίνεται συχνά η υπενθύμιση πως ζούμε τον «εργασιακό μεσαίωνα», εννοώντας την απώλεια της αξιοπρέπειας, της ασφάλειας στο χώρο εργασίας, αλλά και του δικαιώματος στην ίδια τη ζωή, καθώς ο καθένας ζει για να δουλέψει και όχι το αντίθετο, ώστε να είναι αυτάρκης. Ο Tsai Ming Liang τοποθετεί το θεατή στον πυρήνα της εξαθλίωσης.

Ο ήρωάς του, πατέρας δύο παιδιών, εργάζεται ως «άνθρωπος-πινακίδα». Στέκεται δηλαδή στην άκρη κάποιου αυτοκινητόδρομου, επί οκτώ ώρες, κρατώντας μια διαφημιστική πινακίδα, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει το αργό πέρασμα του χρόνου είναι να καρφώνει το κενό. Τα μόνα του διαλείμματα γίνονται για να τρώει πρόχειρο γρήγορο φαγητό και να επιστρέφει στο πόστο του.

IMG_1028

Μοιάζοντας περισσότερο με βασανιστήριο, παρά θέση εργασίας, η απόσταση ανάμεσα στο φυσιολογικό και την τρέλα μειώνεται από καρέ σε καρέ. Η ρουτίνα επικεντρώνεται στις πλέον βασικές βιολογικές ανάγκες, την εύρεση τροφής, την προσωπική υγιεινή και τον ύπνο. Το πρόσωπο του Kang-sheng Lee (μόνιμου πρωταγωνιστή του σκηνοθέτη), συγκεντρώνει με απίστευτη δύναμη όλη τη ματαιότητα της απόλυτης ανυπαρξίας λόγου ν’ ανοίγει τα μάτια του κάθε πρωί. Η εμφάνιση της Shiang-chyi Chen θα ‘ναι μια ύστατη προσπάθεια για τη μοίρα του κεντρικού ήρωα.

Το αυστηρό καδράρισμα της σχεδόν ακίνητης κάμερας του διευθυντή φωτογραφίας Pen-jung Liao, δημιουργεί ορισμένα λυρικά και συγκινητικά πλάνα. Η ποίηση του Tsai Ming Liang, απαιτεί προσήλωση και υπομονή. Γι’ αυτό και απευθύνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Πέρα όμως από αυτό, δεν μπορεί να παραγνωριστεί η δύναμη των εικόνων που απεικονίζει, και το γεγονός ότι ξεφεύγει από τα στενά όρια της κινηματογραφικής προβολής. Στο «Stray Dogs» η εργατική τάξη του 21ου αιώνα κοιτάζεται στον καθρέφτη και αντικρίζει το ζοφερό της είδωλο. Πηγαίνοντας τη φαντασία πιο μακριά, κατά έναν τρόπο βλέπουμε τα αδέσποτα σκυλιά του «White God», πριν την εξέγερσή τους. Μόνο που εδώ είναι ακόμη μόνα.

Η ταινία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 2013.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s