Un Chant d’ Amour

«Άφησε το αυτί μου κι έπιασε το μάγουλό μου, το μέτωπό μου, που το σούφρωνε με τα ανελέητα δάχτυλά του. Ήταν σαν να δοκίμαζε πάνω μου πολλά πρόσωπα που κανένα δεν τον ικανοποιούσε. Άφηνα αυτόν τον μικρό, που με το παιχνίδι ξεφόρτωνε ακόμα περισσότερη θλίψη από μέσα του, τον άφηνα να με επεξεργάζεται. Τον ευχαριστούσε να επινοεί αυτές τις ρυτίδες, αυτά τα βαθουλώματα, τα εξογκώματα, αυτή όμως η ευχαρίστησή του ήταν σοβαρή. Δε γελούσε ο Λυσιέν. Μου φαινόταν πως είναι ευλογία να με ζυμώνουν τέτοια δάχτυλα, να με τορνεύουν, κι ένοιωθα τον έρωτα που πρέπει να αισθάνεται η ύλη γι’ αυτόν που τη σμιλεύει με τόση χαρά.» (Zean Genet)

url

Τοίχος αδιαπέραστος. Αδιαπέραστα τα όρια του άλλου. Του άλλου σώματος. Σκοτάδι. Πηχτό μαύρο διαχέει το μελάνι του αισθήματος. Τα βλέφαρά μου πέφτουν. Τα μάτια μου είναι μια αφή με λαγνεία. Ο τοίχος αδιαπέραστος. Τα βλέφαρά μου πέφτουν. Γαλάζια ρόδα σκεπάζουν τις ακτές ενός ποταμού που είναι πολύ κουρασμένος για να περάσει στην απέναντι όχθη. Βηματίζω ως την ανατολική γωνία του κελιού μου. Πάθος είναι η γλώσσα του σώματος. Αποπροσανατολίζομαι. Χάνομαι. Βυθίζομαι. Προσανατολίζομαι στην ανεξέλεγκτη σκοτοδίνη του αισθήματος. Έρχεται η εποχή της ηδονής.

Τα χείλη σου είναι ένα τραγούδι χωρίς φωνή. Πίνω απ’ το στόμα σου καπνό και ομίχλη. Η φανταστική μου αφή είναι μια αράχνη μεθυσμένη από έξαψη. Τυλίγει το σώμα μου στον καυτό της ιστό. Δάχτυλα είναι τα σύνορα της ηδονής στη γεωγραφία του κορμιού μου. Περιέρχομαι από την υγρή πλευρά του ονείρου. Δάκρυα πόθων στάζουν στο ζεστό κορμί της φαντασίας. Βγάζω τα πλευρά μου με τα χέρια. Αγγίζω απαλά τις ρίζες της γέννησής μου. Ένα ιλιγγιώδες πάθος μου κινεί το σώμα. Κάβλα είναι η προσευχή της ζωής. Και ζωή ο ψαλμός της ελευθερίας. Ήρθε η εποχή της ηδονής.

Ο τοίχος κατεδαφίζεται. Κρατώ στα ερεθισμένα μου χέρια το ερεθισμένο κορμί σου. Αιχμηρά άχυρα πληγώνουν την διαφάνεια του δέρματος. Διατρυπούν τις καμπύλες του σώματος που είναι έτοιμο να εξατμιστεί. Φυσάω καπνό και ομίχλη στα σπλάχνα σου. Πίνω το νέκταρ της αναπνοής. Τα μέλη του σώματος αλλάζουν σειρά. Τα όρια του άλλου υποχωρούν. Η θερμοκρασία της γης μολύνθηκε. Τα άκρα των θάμνων χαϊδεύουν τη γυμνή πλευρά του ονείρου. Κι αυτή γίνεται αίμα. Μια υγρή επιφάνεια που περικλείει την σκοτοδίνη του αισθήματος. Η θλίψη των απελπισμένων είναι μια κραυγή ανεξέλεγκτης επιθυμίας. Και η κραυγή ουρανός χωρίς ήχο και χωρίς χρώμα. Κολυμπάμε στην ασώματη κατάσταση. Τα περιγράμματα κατεδαφίζονται. Τα βλέφαρά σου πέφτουν. Τριχωτά δάχτυλα σκεπάζουν τις σκιερές περιοχές του σώματος. Μια πηχτή αίσθηση συγχωνεύεται με την έξαψη του πόθου. Ήρθε η εποχή της ηδονής.

Γιώργος Ευθυμίου

Το φιλμ Un Chant d’Amour είναι η μόνη ταινία του Γάλλου δημιουργού-συγγραφέα, Jean Genet, η οποία σκηνοθετήθηκε το 1950.

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s