Yogurt

1173178737793
Φωτογράφος: Rudolf Schwarzkogler

Αδρανή σώματα με ακινητοποιημένα τα μέλη σκεπάζουν την Σταδίου και την Πανεπιστημίου. Δηλητηριασμένα πτώματα από αμπούλες yogurt που πουλιέται σε κάθε γωνία της πόλης. Ένας σκύλος κατουράει το κεφάλι μιας κοπέλας που έχει βάψει τα μαλλιά της πράσινα. Ήχοι κανονιών δολοφονούν την φθινοπωρινή ησυχία του βραδινού ουρανού. Ο ποιητής Γκεοργκ Τρακλ αυτοκτόνησε σε ηλικία 27 χρόνων. Τα σταχτοδοχεία γεμίζουν δάκρυα. Τα ποντίκια επιπλέουν σε κάθε υγρότητα. Κόκκινες κλωστές μπλέκονται στα μαλλιά μου. Φυτεύω τρεις σπόρους κόκκινου αίματος σε διαδικτυακές μήτρες. Να γεννηθούν τα μελλοντικά παιδιά. Παιδιά ολόκληρα. Παιδιά λειψά. Παιδιά ολόκληρα. Παιδιά λειψά. Ο θερμοσίφωνας έβρασε. Ο Θερμοσίφωνας έπεσε σ’ ένα πεντάθυρο Ι.Χ. Από θαύμα σκότωσε μια πενταμελή οικογένεια με όλα της τα τέκνα. Η νεκροψία εξακρίβωσε πως επρόκειτο για ένα τυπικό δείγμα πιθήκων.

Ανθρώπινα πτώματα κείτονται στις οδούς Σταδίου και Ακαδημίας. Δηλητηριασμένα από αμπούλες φρέσκου yogurt που πουλιέται σε κάθε γωνία της πόλης. Αλείφω με τα χέρια λειψές ποσότητες τραυματισμένου σπέρματος στα χλωμά της μαλλιά. Η κάβλα που ήταν εδώ εκτονώθηκε. Η κάβλα που εκτονώθηκε κατάργησε την κάβλα που μου τέντωνε τον πούτσο. Το 1968 ο ποιητής Γιώργος Μακρής αυτοκτόνησε. Αφού πρώτα γέμισε με πυρίτιο τις κυψέλες των πνευμόνων του. Και αφού πρώτα έφτυσε εύφλεκτα δάκρυα στον πρωκτό του Παρθενώνα ανατινάσσοντας την Ακρόπολη. Μαύρο μπετό ρίχτηκε στο πρόσωπο της πόλης. Τα χείλη της σφραγίστηκαν. Δεν χαμογελάει. Αντί για χαμόγελα φτιάξαμε πάρκα. Αντί για χαμόγελα φτιάξαμε δρόμους. Δε χαμογελάει. Αντί για χαμόγελα φτιάξαμε μπουρδέλα. Δε χαμογελάει. Αντί για χαμόγελα φτιαχτήκαμε μόνοι μας. Δε χαμογελάει. Όταν γνώρισα τον ιατρό μου ακραιφνής σκέφτηκα πως ήθελα να τον πηδήξω. Έπειτα κατάλαβα πως η ιατρική μου πήδηξε το μυαλό.

Ανθρώπινα πτώματα σαπίζουν στις οδούς Σταδίου και Ακαδημίας. Δηλητηριασμένα στομάχια σκάνε στον ήλιο φτύνοντας απ’ την κοιλιά αμέτρητες ποσότητες ξεραμένου yogurt που πουλιέται σε όλες τις γωνίες της πόλης. Η Αθήνα κλαίει και ο αιχμηρός ήχος από έναν στόλο ασθενοφόρων της γαργαλάει τα σκέλια. Το κεφάλι μου έχει γεμίσει καταθλιπτικά. Αφού πρώτα κάηκαν όλες οι φωτογραφίες εκείνων που πέθαναν χθες, τώρα φωτογραφίζουν τις στάχτες τους. Τα βιβλία αλλαξοκωλιάζουν τις σελίδες τους πάνω στα ράφια της Μεγάλης βιβλιοθήκης. Η κυρία με το λευκό σκύλο φόρεσε το φίμωτρο αφού πρώτα πήρε τσιμπούκι από κάθε αρσενική ψωλή μες το ιατρείο μικρών ζώων. Από τα νησιά αφαιρέθηκε η θάλασσα, όταν ένα συγκρουόμενο λούνα παρκ εκτροχιάστηκε και έπεσε στη θάλασσα με αποτέλεσμα να πνιγούν δυο αγέννητα βρέφη.  Εγώ, με τη σειρά μου, έκοψα στη μηχανή του κυμά το μεγάλο μου δάχτυλο. Ύστερα άρχισα να τα μετράω όλα σε πολλαπλάσια του εννιά. Εννιαετίες. Ένατα. Εννιάδες. Εννιά εννιά ογδόντα ένα. Το 1981 ο Ζουλάφσκι σκηνοθετεί το Possession. Στις οδούς Σταδίου και Ακαδημίας παρελαύνουν κατσαρίδες φορώντας τα ρούχα των δηλητηριασμένων. Μια κατσαρίδα φωτογραφήθηκε. Στη λεζάντα έγραφε: ο μελλοντικός άνθρωπος.

Γιώργος Ευθυμίου

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Yogurt

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s