«Γιάννης Βαρβέρης,μια επιστροφή»

varveris

Toν Γιάννη Βαρβέρη τον γνώρισα στο Μπάτμαν, ένα μαγαζί στην Αθήνα. Εμείς ήμασταν φοιτητοπαρέα ανάκατη και εκείνος μαζί με δυο τρεις άλλους συζητούσαν έντονα, κάπνιζαν μανιωδώς και έπιναν ουίσκι αν θυμάμαι καλά. Κάποιος από την παρέα πετάγεται και λέει: «Παιδιά αυτός είναι ο Βαρβέρης; Ο ποιος; Θα πάω να του μιλήσω. Τον θέλω στο περιοδικό, θα του πω να κάνουμε μια συνέντευξη»

Η συνέντευξη δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Στις 8 Απριλίου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος η ποιητική συλλογή «Ζώα στα σύννεφα» του Γιάννη Βαρβέρη. Βιβλίο φρεσκοτυπωμένο και όχι μεταθανάτιο κατάλοιπο ή έσχατη συλλογή, όπως θα μπορούσε να πει κανείς.

Δυο χρόνια μετά τον θάνατό του, οι εκδόσεις «Κέδρος» προχώρησαν στην έκδοσή τους κι έτσι έχουμε σήμερα την ευκαιρία να εκτιμήσουμε την ιδιάζουσα ζωοφιλία του ποιητή, απόρροια μάλλον της τριβής του με την ελληνική μυθολογία

Οι διαδεδομένοι διδακτικοί μύθοι, με παραδείγματα από την άγρια ζωή, τον αγώνα επιβίωσης και την προσαρμοστικότητα των ζώων, δίνουν εδώ τα αναγκαία «καύσιμα» για να αναπτυχθεί μια εξόχως ειρωνική θέαση των ανθρώπινων παθών.

Στην ποίησή του είναι άμεση η επικοινωνία με τον αναγνώστη και η αυθεντικότητα. Δεν πλάθει ψεύτικους κόσμους, προσαρμόζει τους αληθινούς στην ποίησή του.

Γράφτηκε από κάποιον ότι ο Γιάννης Βαρβέρης ήταν «ο ποιητής που λάτρεψε τα ξενυχτάδικα και τους πρωταγωνιστές τους». Ποιητής με υπερρεαλιστικές καταβολές και εμμονή με τον θάνατο, το πικρό χιούμορ, το σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό. Μιλά για το θάνατο, την απώλεια και για τις επιλογές ή για «τις ζαριές που έπεσαν ερήμην μας». Αν έπληττε κάποιος θεός στη συλλογή Άκυρο θαύμα: «Ξέρω πως θα πεθάνω πιο νωρίς./ Το βεβαιώνουν στατιστικές/ η γενική σου κάτοψη κι οι γενικές μου/ έχεις το σφρίγος που καταλαβαίνει όσα είναι σφρίγος/ έχω το τακτ του γήρατος που αυτομολεί./ Όμως ας υποθέσουμε/ πως ένας θεός καλόγουστος/ βαριέται κάποτε το κλασικό σενάριο/ και μες στην πλήξη του/ αλλάζει των πραγμάτων τη φορά/ και πέφτει απάνω σου με φόρα…»

Η Προδημοσίευση από τις εκδόσεις κέδρος εδώ:

http://www.diastixo.gr/images/images/pdf/zoa_sta_sinnefa.pdf

Αγαπημένο, ωστόσο, παραμένει « Το γράμμα» από τη συλλογή Αναπήρων Πολέμου (Κέδρος, 1982):

Στην τσέπη του παλτού σου
παλιό σουσάμι
φλούδια φιστικιών
και το τσαλακωμένο γράμμα μου.
Ξύπνησαν λέξεις
φράσεις ανακλαδίστηκαν
έτριξα μήνες εκεί μέσα
μέρες του κρύου
νύχτες απ’ την κρεμάστρα μέσα στη σιωπή
μήπως ακούσεις
άλλαξα στίξη αμβλύνοντας υπαινιγμούς
κόπηκα ράφτηκα εν αγνοία σου
κατά τις πιθανές σου επιθυμίες.
Μα τώρα πια που μπαίνει το καλοκαιράκι
κι είναι σαφείς οι προοπτικές του μέλλοντός μας
αντί να γκρεμοτσακιστώ πηδώντας
ή αντί να με ξεγράψεις
στέλνοντας το παλτό σου στο καθαριστήριο
θα σφίξω θα μαζέψω
σε σουσάμι ή φλούδι
κι απ’ τις ραφές θα γραπωθώ για πάντα.
Κάποτε θα μ’ αγγίξουνε τα δάχτυλά σου.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ThXeL4w_yxc#!

Κατερίνα Λουκογεωργάκη

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s