Inhale | 26 song illustrations ή ότι πιο όμορφο θα δεις σήμερα στο ίντερνε

Η φοιτήτρια Φρίντα Κρητικού μας παρουσιάζει την πτυχιακή της εργασία μέσω της πλατφόρμας issuu για το Τμήμα Γραφιστικής, όπου δομεί ένα εικονογραφημένο βιβλίο με 26 εικόνες που προσπαθούν να επικοινωνήσουν τα συναισθήματα από κάθε μουσικό κομμάτι με τη χρήση στυλό, μελανιού και χρωμάτων.

Αυτό που μας έκανε εντύπωση δεν είναι μόνο το χέρι της που δημιουργεί εξαιρετικά σχέδια αλλά και το μουσικό γούστο της που πραγματικά αν είστε γνώστες των συμπεριλαμβανομένων συγκροτημάτων θα αναγνωρίσετε, όπως και εμείς, ότι η επιλογή των κομματιών είναι πολύ ιδιαίτερη και άκρως συναισθηματικά φορτωμένη. Όπως και η ίδια περιγράφει εντός του βιβλίου, ο σκοπός του είναι να κάνει αυτή τη σύνδεση.

Διαβάστε το εδώ και πατήστε και το «Appreciate project» ως ελάχιστο reward για τη δουλειά της!

https://www.behance.net/gallery/27155939/Inhale-26-song-illustrations/comments

(Πηγή: Ένωση Γραφιστών Eλλάδας – official facebook group)

Ντένια Φραγκιά και Women of Faith

Γνωρίζω την Ντένια λίγο καιρό αλλά τη θαυμάζω και το δηλώνω ανά τακτά διαστήματα και όποτε μου δίνεται η ευκαιρία (όπως και πολλοί ακόμα, οπότε σ’αυτό δεν μπορώ να πρωτοτυπήσω). Από τις αρχές του Οκτωβρίου βρισκόταν στην Κένυα, συμμετέχοντας εθελοντικά στην ΜΚΟ “Women of Faith”.

Εξαρχής ήθελα να μεταφέρω στον περίγυρό μου αυτά που μάθαινα από την Ντένια αλλά θεωρώ πως δεν θα μπορούσα να είναι περισσότερο σαφής από την ίδια την Ντένια. Οπότε, της έθεσα μερικές ερωτήσεις προκειμένου να ικανοποιήσω πρώτα απ’ όλα τη δική μου περιέργεια και ταυτόχρονα να γνωστοποιηθούν σε εσάς τα παρακάτω…

Tις φωτογραφίες έχει τραβήξει η Ντένια Φραγκιά.

1. Πώς ανακάλυψες την ΜΚΟ «Women of Faith»; Μπορείς να μας μιλήσεις γι’αυτήν;

Η ΜΚΟ,“Women of Faith” είναι μια οργάνωση που ιδρύθηκε πριν από μερικά χρόνια από μια Κενυάτισσα, με σκοπό τη στήριξη μιας μικρής κοινότητας των Maasai στο χωριό Kibiku που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Nairobi. Η ιδρύτρια, Juliet Gathagu, προσπαθεί ανά διαστήματα να βρίσκει άτομα από όλο τον κόσμο που να θέλουν να προσφέρουν εθελοντική εργασία.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, βρισκόταν για τον ίδιο λόγο εκεί μια άλλη κοπέλα από την Ελλάδα. Από τη σελίδα της στο facebook πληροφορήθηκα για τα προβλήματα και τις ανάγκες της κοινότητας κι έτσι αποφάσισα αμέσως να πάω για να προσφέρω τη βοήθειά μου, με όποιον τρόπο μπορούσα, σε αυτούς που τόσο τη χρειάζονταν.

10675612_606827826094246_6639962780433327750_n

2. Τι σε ώθησε να το σκεφτείς και τελικά να πάρεις την απόφαση να πας εθελοντικά στην Κένυα; Ήταν κάτι που σκεφτόσουν καιρό;

Θεωρώ ότι η ανάγκη για προσφορά είναι κάτι που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Για εμένα το ταξίδι αυτό ήταν μια αναπάντεχη ευκαιρία που εμφανίστηκε στη ζωή μου τη στιγμή που είχα αρχίσει να κατανοώ καλύτερα τον εαυτό μου και τις ανάγκες του.

Πάντα, δηλαδή, είχα την επιθυμία να «ξοδεύω» τον εαυτό μου, γιατί με αυτό τον τρόπο έδινα νόημα και στη δική μου ύπαρξη. Οπότε, η απόφασή μου ήταν αυθόρμητη και δίχως ίχνος ενδοιασμών.

10435906_620307588079603_8271952779734995783_n

3. Τι ένιωσες μόλις έφτασες εκεί;

Όταν πραγματοποιήθηκε η απόφασή μου και βρέθηκα στην Κένυα, ένιωσα ικανοποίηση που κατάφερα να εκπληρώσω αυτή μου την επιθυμία και να ξεπεράσω ένα σωρό από τους φόβους που είχα.

Παρ’ όλο που όλα εκεί ήταν εντελώς διαφορετικά και δεν υπήρχαν οι ανέσεις που έχω στην Αθήνα, η χαρά που αντλούσα από αυτό που έκανα δεν μου επέτρεπε να αισθανθώ κανενός είδους έλλειψη.

Το φαγητό, οι ρυθμοί της ζωής, το κλίμα, η κουλτούρα, τα πάντα είναι διαφορετικά.   Με τον καιρό, όμως, ανακάλυψα ότι υπήρχε μια σύνδεση του δικού μου ψυχισμού με τον τρόπο ζωής στην Κένυα κι αυτό είναι μια καλή εξήγηση για το πόσο σύντομο ήταν το διάστημα που χρειάστηκα για την προσαρμογή μου.

63780_623656071078088_749908635368829673_n

4. Πόσο καιρό βρισκόσουν εκεί; Ο χρόνος παραμονής είναι δεδομένος ή δεν υπάρχει κάποιο όριο;

Παρέμεινα στην Κένυα περίπου τρεις μήνες. Αυτό δεν ήταν, όμως, το αρχικό μου πλάνο. Άλλαξα την ημερομηνία της πτήσης μου δύο φορές και παρέτεινα το χρόνο παραμονής μου διότι τα πράγματα εξελίχθηκαν απρόσμενα καλά κι έτσι χρειάστηκα μεγαλύτερο διάστημα προκειμένου να ολοκληρώσω εκείνο που είχα αρχίσει.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό όριο. Ο καθένας μένει εκεί όσο αντέξει, εννοώντας με αυτό ότι λόγω των συνθηκών δεν είναι λίγες οι φορές που έρχεσαι αντιμέτωπος με τα όριά σου και φυσικά ένας άλλος παράγοντας είναι η οικονομική ευχέρεια που έχει κανείς, ώστε να του επιτρέπει να παραμένει μακριά από τις καθημερινές του ενασχολήσεις.

10383534_616399458470416_5917291054577645715_n

5. Υπάρχουν στοιχεία που σε εξέπληξαν θετικά ή αρνητικά;

Δεν είναι λίγα εκείνα που με εξέπληξαν είτε θετικά είτε αρνητικά. Θα αναφέρω κάποια.

Αρχικά, η επιμονή και η θέληση των ανθρώπων για ζωή παρά τις αντίξοες συνθήκες. Οι γυναίκες, που είναι πραγματικές ηρωίδες αφού οι υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν από νεαρή ηλικία είναι υπερβολικά απαιτητικές.

Επιπλέον, οι ανήλικοι χρήστες ουσιών που ζουν στους δρόμους (ηλικίας 6 ετών και άνω…) αλλά και τα παιδιά που παραμένουν χωρίς τροφή 2-3 ημέρες και δεν παραπονιούνται. Με εξέπληξε η πίστη των ανθρώπων σε ένα «καλύτερο αύριο».

Το κλίμα στο οποίο, μέσα σε μια ημέρα, μπορεί κανείς να βιώσει και τις 4 εποχές. Από την άλλη, οι μηδαμινές ευκαιρίες για εξέλιξη κάποιου σε κάθε τομέα. Βίωσα το υψηλά ανεπτυγμένο αίσθημα αλληλεγγύης των ανθρώπων και την ανάγκη να δώσει κάποιος ακόμη κι αν ο ίδιος δεν έχει. Επίσης, κάποια άλλα στοιχεία είναι η υποβάθμιση της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, η υπέρμετρη αγάπη για τα ζώα από τους άνδρες Maasai αλλά και η νόμιμη πολυγαμία. Το ότι σε ένα μέρος μπορεί να υπάρχουν μόνο φτωχοί ή πάμφτωχοι άνθρωποι.

Τέλος, η αγάπη που εισέπραξα από όλους εκεί, η τόση αποδοχή και το ότι όσο πιο δύσκολες είναι οι συνθήκες κάπου, τόσο πιο γρήγορα έρχονται κοντά οι άνθρωποι.

1964992_631223963654632_8333976944735718050_n

6. Ποιο είναι το καθημερινό πρόγραμμα που ακολουθούσες ως εθελόντρια της «Women of Faith»; Υπήρχαν και άλλοι εθελοντές εκτός από ‘σένα;

Την περίοδο που βρέθηκα εγώ στην Κένυα υπήρχε μια ακόμη εθελόντρια από την Ολλανδία που παρέμεινε για 20 ημέρες. Τον υπόλοιπο καιρό ήμουν μόνη. Το καθημερινό πρόγραμμα διαμορφωνόταν ανάλογα με τις ανάγκες που υπήρχαν. Στην αρχή είχα αναλάβει τη διδασκαλία των παιδιών. Αργότερα, οι δραστηριότητές μου αυξήθηκαν.

Ανέλαβα να οργανώσω τις 22 γυναίκες που στηρίζει το “Women of Faith” και παίρνοντας παραγγελίες από τους ανθρώπους στην Ελλάδα, έδινα σε αυτές εργασία για όσες ημέρες ήμουν εκεί. Οι γυναίκες έφτιαχναν κυρίως βραχιόλια τα οποία πουλούσαμε μέσω της σελίδας μου στο facebook και τα χρήματα που παίρναμε από τον κόσμο προσπάθησα να τα αξιοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Έτσι, λοιπόν, έδινα ένα ευρώ σε κάθε γυναίκα για κάθε βραχιόλι που έφτιαχνε και άλλο ένα ευρώ στο πρόγραμμα σίτισης που ξεκίνησα όσο ήμουν εκεί για να λαμβάνουν καθημερινά τα παιδιά ένα κυπελλάκι με θρεπτικό χυλό που ήταν και το μοναδικό γεύμα που είχαν την ημέρα. Τα υπόλοιπα έσοδα από την αγορά κάθε βραχιολιού σκέφτηκα να τα χρησιμοποιήσω σε κάτι που θα βοηθούσε μελλοντικά την ανάπτυξη του σχολείου,την οικοδόμηση του για τα μικρά παιδιά.

Επομένως, εκτός από τα παραπάνω είχα αναλάβει και την επίβλεψη των εργασιών στο νέο κτήριο και επιπλέον έπρεπε να ψάχνω σε γειτονικά χωριά φθηνά και ανθεκτικά οικοδομικά υλικά. Γενικότερα, το καθημερινό μου πρόγραμμα ήταν φορτωμένο με πάρα πολλές ευθύνες και η εργασία μου διαρκούσε έως τις πρώτες πρωινές ώρες.

10425069_615796038530758_93021671274379958_n

7. Αντιμετώπισες προβλήματα;

Τα προβλήματα που αντιμετώπισα ήταν πολλά και διαφορετικής φύσεως το καθένα. Τα πράγματα που σε εμάς φαντάζουν απλά στην επίτευξή τους, εκεί γίνονται δύσκολα και κάποιες φορές ακατόρθωτα. Η εύρεση καθαρού πόσιμου νερού και τροφής νομίζω ότι είναι από τα σημαντικότερα. Την τρίτη κιόλας εβδομάδα που ήμουν στην Κένυα, νόσησα εξαιτίας του μολυσμένου νερού. Έτσι, παρέμεινα στο νοσοκομείο για μια εβδομάδα.

Ένα ακόμη πρόβλημα είναι η γλώσσα. Οι περισσότεροι εκεί δεν μιλούν αγγλικά οπότε αυτό καθιστούσε δύσκολη την επικοινωνία κυρίως στις οικονομικές συναλλαγές.

Γενικότερα, υπήρξα προσηλωμένη στον στόχο μου και συνειδητοποιημένη, πριν βρεθώ στην Κένυα, για τις αντίξοες συνθήκες που θα ερχόμουν αντιμέτωπη κι έτσι προσπαθούσα να βρίσκω λύσεις σε κάθε πρόβλημα που προέκυπτε.

10857909_630499243727104_8289562022786133391_n

8. Μέχρι στιγμής ποια πιστεύεις πως είναι η μεγαλύτερη χαρά που βίωσες, υπάρχει κάποιο γεγονός ή γεγονότα που δεν θα ξεχάσεις, που ξεχωρίζεις;

Αδιαμφισβήτητα όλη η εμπειρία εκεί είναι αξέχαστη. Περισσότερο θα θυμάμαι την αγκαλιά των παιδιών, την αποδοχή μου από τους Maasai. Την ημέρα των γενεθλίων μου που γιόρτασα μαζί τους, τα παιδιά που περίμεναν υπομονετικά για ένα τόσο δα κομματάκι τούρτας, το τραγούδι και το χορό τους, τα χαμόγελά τους. Τη συγκίνηση που υπήρξε την ημέρα του αποχωρισμού, την υπόσχεση που δώσαμε ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ κανείς, κανέναν.

10348272_10204550615100922_8251431988476655501_n

9. Ποιοι ήταν οι στόχοι που είχατε θέσει όσο βρισκόσουν στην Κένυα; Κατά πόσο επιτεύχθηκαν και με ποιον τρόπο;

Κύριος στόχος μου ήταν να έχω κοντά μου ανθρώπους υγιείς και χαρούμενους. Νομίζω, λοιπόν, ότι ο στόχος επετεύχθη και μάλιστα με το παραπάνω. Διότι, όσο καιρό παρέμεινα στην Κένυα, κανένα από τα παιδιά δε νοσηλεύτηκε λόγω υποσιτισμού, ενώ όταν στην αρχή πήγα εκεί υπήρχαν κάποια στο νοσοκομείο.

1610823_10204550615020920_4403062274104329260_n

10. Τι θα έλεγες σε όσους θέλουν να βοηθήσουν εθελοντικά την εν λόγω ΜΚΟ ή κάποια άλλη;

Θα έλεγα ότι χαρίζοντας τον εαυτό σου είναι ο μόνος τρόπος για να γίνεις πλουσιότερος. Οπότε, αξίζει κανείς να το δοκιμάσει…

10500418_621185711325124_3652002413978558604_n

11. Σίγουρα αποτελείς την αδυναμία των παιδιών-και γι’ αυτό είμαι βέβαιη. Υπάρχει κάποιο πρόσωπο που έχεις γνωρίσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σου και νιώθεις ότι κέρδισε μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου;

Κάθε άνθρωπος για εμένα ήταν ξεχωριστός και είχε μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα, που εκείνη με έκανε να τον εκτιμώ και να τον αγαπώ. Έτσι αισθάνομαι και με τα παιδιά, γι’ αυτό και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Από τις γυναίκες, όμως, θα έλεγα ότι δέθηκα περισσότερο με μια συνομήλικη μου γυναίκα, τη Monica, μητέρα 7 παιδιών που με συνόδευσε έως το αεροδρόμιο την ημέρα την αναχώρησής μου. Παρέμεινε άυπνη ως τα ξημερώματα κι αντίκρισε για πρώτη φορά στη ζωή της αεροπλάνο.

Μια ακόμη γυναίκα που ήμουν έντονα συνδεδεμένη μαζί της, παρ’ όλο που δεν ανταλλάξαμε ποτέ ούτε μια λέξη μιας και δεν γνώριζε αγγλικά, είναι η Margaret, μητέρα δέκα παιδιών. Η γυναίκα αυτή μου έδωσε το Maasai όνομά μου και η επαφή μου μαζί της απέδειξε ότι οι λέξεις δεν έχουν καμιά σημασία, όταν θέλουμε να εκφράσουμε συναισθήματα.

12. Με ποιες λέξεις θα περιέγραφες όσα έζησες στην Κένυα;

Περιπέτεια, αλλαγή πεποιθήσεων, μάθημα αγάπης, ενίσχυση της πίστης στο ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο εάν το επιθυμείς πολύ, απόδειξη της υπαρκτής, ακόμη, ανθρωπιάς.

13. Τώρα που είσαι πίσω στην Ελλάδα τι σκοπεύεις να κάνεις; Ποια είναι τα σχέδιά σου;

Επόμενος στόχος μου είναι η ολοκλήρωση της κατασκευής του σχολείου και φυσικά η λειτουργία του. Εκείνο που επιθυμώ είναι να υπάρχει ένα σχολείο που θα δέχεται όλα τα παιδιά και που θα τους παρέχει δωρεάν διδασκαλία. Τα σχολεία στην Κένυα δεν είναι δημόσια κι αυτό με μιας σημαίνει ότι εάν κάποιος γονιός δεν έχει χρήματα για να πληρώσει τα δίδακτρα, το παιδί δεν θα πάει για μάθημα.

Ένας δεύτερος στόχος είναι η καθημερινή εξασφάλιση εργασίας αυτών των γυναικών. Αν και βρίσκεται στα άμεσα σχέδιά μου, είναι νωρίς για να εκφράσω τον τρόπο που θα υλοποιηθεί, αφού χρειάζεται μια καλή οργάνωση ώστε να γίνει κάτι τέτοιο και σίγουρα περισσότερα άτομα που θα προσέφεραν την βοήθειά τους στην υλοποίηση αυτού του στόχου.

Ντένια, σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη.

Επιμέλεια: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Εργαστήρι ∆ηµιουργικής Έκφρασης & Ψυχικής Απελευθέρωσης

ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του Εργαστηρίου: Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014 στις 17:00. Mind’s Mirror – Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης

art_school

Σε φιλικό περιβάλλον, με ομαδική σύμπνοια και συνεργασία, σας περιμένουμε να περάσουμε μαζί ξέγνοιαστες ώρες, γεμάτες χρώμα, αισιοδοξία και κυρίως δημιουργία! Με απλές τεχνικές και υλικά θα φτιάξουμε μοναδικά χειροποίητα καλλιτεχνήματα με τη δική σας σφραγίδα και το προσωπικό σας ύφος!

Το Εργαστήρι Δημιουργικής Έκφρασης & Ψυχικής Απελευθέρωσης απευθύνεται σε εσάς που θέλετε να κάνετε ένα βήμα μπροστά και να εκφράσετε τον ψυχισμό σας μέσα από την Τέχνη! Χρησιμοποιούμε σύγχρονες και ευέλικτες τεχνικές, απλά, καθημερινά αντικείμενα, χωρίς βαθμούς δυσκολίας και πολυπλοκότητας για να φτιάξουμε όμορφα και χρηστικά αντικείμενα. Θα μεταμορφώσουμε μαζί παλιά αντικείμενα, θα δημιουργήσουμε μικρά έργα τέχνης πάνω σε καμβά, ξύλο, γυαλί, με ένα πλήθος καθημερινών υλικών όπως το ύφασμα, χαρτί, collage, πάστες, υγρό γυαλί, κρακελέ, κορδέλες, κρυσταλλάκια κ.α. Όλα αυτά θα γίνουν με απλές τεχνικές, χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερες καλλιτεχνικές δεξιότητες με μόνο πρωταγωνιστή, τη φαντασία σας,

Εμείς εδώ στο Mind’s Mirror πιστεύουμε ότι η Τέχνη είναι ο δρόμος που οδηγεί στα μονοπάτια της ψυχής και για το λόγο αυτό moto μας είναι ότι «η Τέχνη ανήκει σε όλους».

Με χαμόγελο, θετική ενέργεια, ανθρώπινη επαφή, σας προσκαλούμε στην εκκίνηση του καλλιτεχνικού μας ταξιδιού.

Δωρεάν παρουσίαση του Εργαστηρίου μας :

Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014 στις 17:00.

Ελάτε να γνωριστούμε! Πληροφορίες – Δήλωση συμμετοχής: 693 70 50 747 Ιφιγένεια Κυπραίου

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Πρόγραμμα Χριστουγεννιάτικων Μαθημάτων

6/12 Σάββατο 11:00 – 14:00 – Χριστουγεννιάτικο τοπίο σε καμβά με μεικτές τεχνικές και φωτάκια

13/12 Σάββατο 11:00 – 14:00 – Ρόδι τεχνοτροπίας με σφυρήλατα μέταλλα και σμάλτα

20/12 Σάββατο 11:00 – 14:00 – Χριστουγεννιάτικη μπάλα με μεικτές τεχνικές

Τόπος Διεξαγωγής

Mind’s Mirror – Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης

Μιχ. Μωραΐτη 11, Νέο Ψυχικό (πλησίον μετρό Κατεχάκη)

Δήλωση συμμετοχής: 693 70 50 747 Ιφιγένεια Κυπραίου

Official Page

Facebook Page

Antique Tac Vinyl Clocks

Τη λένε Αντωνία Μιχαλακάκου, κατάγεται από τη Σπάρτη και ζει εδώ και πέντε χρόνια στην Αθήνα. Σπουδάζει γραφιστική στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας, κι από μικρή κατάλαβε ότι, αυτό είναι που θέλει να κάνει στη ζωή της, όταν ακόμα σχεδίαζε κάρτες για τους γονείς της. Τα τελευταία δύο χρόνια βέβαια, δεν ασχολείται πια με κάρτες, αλλά με ρολόγια που κατασκευάζει από βινύλιο. Κάπως έτσι θα σου συστηνόταν.

Μέσα από τη δική μου όμως ματιά, η οποία δεν ακυρώνει τίποτε από τα παραπάνω, η Αντωνία είναι μια νέα καλλιτέχνης που κατακτά το σεβασμό μου όχι επειδή τη γνωρίζω και προσωπικά, αλλά γιατί αυτό που κάνει, πέρα από το ότι το κάνει καλά, είναι μοναδικό. Επαγγελματίας και καλλιτέχνης μαζί. Όσο οξύμωρο και να ακούγεται αυτό. Φιλική με τους ανθρώπους που εξυπηρετεί κάθε φορά, αλλά και αυστηρή με την τέχνη της μιας και προσπαθεί πάντα για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

 orizontia2

Πώς ξεκίνησε η ιδέα να φτιάχνεις ρολόγια από βινύλιο;

Περπατώντας στους δρόμους στο Θησείο, είδα ότι πωλούσαν ρολόγια από βινύλιο, που όμως τα ζωγράφιζαν. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι το βινύλιο είναι ένα πολύ ωραίο υλικό για να δουλέψει κανείς. Τυχαία, εκείνη τη μέρα γύρισα σπίτι και είχε φέρει ο πατέρας μου -ο οποίος είναι οδοντίατρος- έναν τροχό για τα δόντια που δεν χρησιμοποιούσε πια. Μια στιγμή χρειάστηκε να πάρω τον τροχό να δοκιμάσω να δω αν κόβει το βινύλιο.

Το βινύλιο έχει γυρίσει ξανά να γίνεται δημοφιλές. Γιατί;

Είναι ένα υλικό, που πέρα από ότι εγώ το αγαπώ, προσδιορίζει μια εποχή της τεχνολογίας και της μουσικής και απευθύνεται σε μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων, από αυτούς που κάποτε το χρησιμοποιούσαν καθημερινά για να ακούσουν μουσική μέχρι εμάς που θα θέλαμε να το χρησιμοποιούμε όπως τότε. Είναι φθηνό, όχι με την έννοια του φθηνιάρικου, αλλά του αναλώσιμου και προκειμένου να πετιούνται στα σκουπίδια, προτιμώ να ανακατασκευάζω όσα δε λειτουργούν, κάνοντάς τα ρολόγια. Ένα είδος trash art.

Ποιό είναι το τελετουργικό για να φτιάξεις ένα ρολόι από βινύλιο;

Αρχικά, συνήθως γίνεται ειδική παραγγελία από τον πελάτη, ο οποίος μου λέει τι θέμα θέλει να έχει το ρολόι του. Αν είναι έτσι τα πράγματα και δεν αγοράσει κάποιο από αυτά που ήδη έχω φτιάξει, διαμορφώνω εγώ εικονικά μέσω προγραμμάτων το πώς θα είναι η τελική μορφή του ρολογιού και το δείχνω στον πελάτη με σκοπό να συμφωνήσει ή να αλλάξω κάτι. Από εκεί και πέρα αγοράζω τα κατεστραμμένα βινύλια συνήθως από την αγορά στο Μοναστηράκι και τα κόβω στο σχέδιο που έχουμε συμφωνήσει. Ύστερα το καθαρίζω, το γυαλίζω, βάζω ειδικό label στο κέντρο ή δε βάζω, βάφω τους δείκτες και κάπως έτσι τελειώνει.

Πως κινείσαι επαγγελματικά για να σε γνωρίσει ο κόσμος; Πιστεύεις ότι τα social media παίζουν ρόλο;

Αρχικά ξεκίνησε στόμα με στόμα, ύστερα με διάφορες εκθέσεις εκτός Αθηνών αλλά και εκτός Ελλάδος. Ευελπιστώ να κάνω σύντομα και στην Αθήνα. Τώρα μάλιστα προγραμματίζω εκθέσεις σε Πάτρα και Καλαμάτα. Τα social media, ναι, βοηθάνε πολύ και το έχω δει πρακτικά με τη δημιουργία της σελίδας μου στο facebook.

Κάνεις ένα είδος τέχνης. Σε τι αγοραστικό κοινό απευθύνεσαι και πώς θα το περιέγραφες;

Βάσει του οικονομικού παράγοντα, αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες της εποχής και σύμφωνα με την ιδεολογία μου, απευθύνομαι στο μέσο άνθρωπο είτε είναι φοιτητής είτε εργαζόμενος. Φυσικά η τιμή του κάθε ρολογιού είναι αντίστοιχη με το σχέδιο και τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί (πλεξιγκλάς,γυαλί,δεύτερος δίσκος) αλλά ποτέ κάτι απλησίαστο. Στο εξωτερικό όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά μιας και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για το «χειροποίητο», το οποίο εκλείπει απ’ τις αγορές και επομένως εκτιμάται περισσότερο. Μέχρι στιγμής έχω στείλει ρολόγια σε Ολλανδία, Γερμανία, Καναδά, Αγγλία, Κύπρο και Τσεχία, όπου έκανα και μια έκθεση στην Πράγα πέρυσι το χειμώνα. Χαίρομαι ιδιαίτερα κάθε φορά που έχω παραγγελία από έξω και ενθουσιάζομαι στην ιδέα να στείλω και σε άλλα μέρη.

Το πρώτο ρολόι που έφτιαξες πως ήταν;

Ήταν φτιαγμένο από έναν δίσκο του κυρίου Βοσκόπουλου (γέλια) και σχεδίασα το πρόσωπο μιας γυναίκας, με περίτεχνα μαλλιά. Ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα, βέβαια μετά από δεκαπέντε ώρες δουλειάς. Προφανώς δεν μου παίρνει τόσες ώρες πια. Άφησα να φαίνεται το πραγματικό αυτοκόλλητο του κυρίου Βοσκόπουλου πάνω στο δίσκο, γιατί το βρήκα πολύ καλτ (γέλια) και τελικά πουλήθηκε.

Το πιο παράξενο ρολόι που σου έχουν ζητήσει να φτιάξεις;

Ήταν μια μπουλντόζα, παραγγελία από έναν κύριο που είχε αγοράσει δύο ρολόγια για τα παιδιά του από μια έκθεση στη Σπάρτη. Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να του φτιάξω όχι μια οποιαδήποτε, αλλά τη δικιά του μπουλντόζα. Θα μπορούσα να ζητήσω μια φωτογραφία της, αλλά επειδή ο πελάτης δεν αντιλαμβάνεται ότι η φωτογραφία πρέπει να είναι ευκρινής, με μεγάλη αντίθεση κτλ, πήγα και φωτογράφισα εγώ την μπουλντόζα. Βέβαια αν το σκεφτώ, υπάρχουν κι άλλες πολλές ιδιαίτερες παραγγελίες.

Υπάρχει κάποιο σχέδιο ή κάτι γενικό που σου ζητάνε πιο πολύ να φτιάξεις;

Αρχικά κάθε σχέδιο είναι μοναδικό και θα σε εκπλήξω αλλά υπάρχει έντονη η αρχή της διαφορετικότητας στις παραγγελίες μου. Μεγάλη γκάμα, αν και λογικό είναι να υπάρχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στα ρολόγια που απεικονίζουν ένα μουσικό θέμα, ίσως λόγω της σχέσης που έχει ούτως ή άλλως το βινύλιο με τη μουσική. Αυτό που θα ήθελα να πω, είναι πως θεωρώ πως η τέχνη είναι για όλους και δε θα ήθελα να έχω είκοσι συγκεκριμένα σχέδια για να το παίζω κουλτούρα. Χάρηκα όταν ικανοποίησα τον κύριο με την μπουλντόζα του για παράδειγμα.

Αρνητικές κριτικές έχεις πάρει; Πώς τις αντιμετωπίζεις;

Έχω πάρει και αρνητικές και θετικές έως και τρελαμένες θετικές κριτικές για τα ρολόγια που φτιάχνω. Είναι όλες καλοδεχούμενες. Συνήθως η κριτική μου ασκείται περισσότερο γι αυτά που απεικονίζουν τα ρολόγια, παρά για το πως είναι τεχνικά. Για παράδειγμα, είχα φτιάξει ένα ρολόι με έναν αρχαίο Έλληνα που έγραφε επάνω “μολών λαβέ”, το οποίο το ανέβασα και στη σελίδα στο facebook όπως όλα. Δέχθηκα σχόλια για το προφίλ που βγάζω προς τα έξω, ότι θα έπρεπε να είμαι πιο περιορισμένη στο κοινό που απευθύνομαι. Όπως προείπα, εμένα αυτό δε με ενδιαφέρει καθόλου. Στόχος μου είναι να εξυπηρετώ όσον δυνατόν καλύτερα και να φέρω εις πέρας κάθε παραγγελία. Βέβαια τον τελευταίο λόγο τον έχω εγώ και φυσικά αν μου ζητηθεί κάτι ακραίο θα το σκεφτώ για να το φέρω εις πέρας.

Τελειώνοντας τη σχολή σου, σκέφτεσαι να συνεχίσεις με τα ρολόγια, ή θα κάνεις κάτι άλλο;

Επειδή ούτως ή άλλως δουλεύω σε επαγγελματικό επίπεδο με τα ρολόγια και συνεχίζουν να με γοητεύουν, δε σκέφτομαι να τα σταματήσω. Έχω στο μυαλό μου τώρα, με τη νέα σεζόν όμως να εξελίξω τον τρόπο που διαχειρίζομαι το βινύλιο, μιας και έχω βρει τα κουμπιά του.

Επιμέλεια: Κρίστελ Λιάκου

Την Αντωνία και τα ρολόγια της τα βρίσκετε στα εξής:

Facebook Page: https://www.facebook.com/AntiqueTac

E-mail: wallclocksvinyl@gmail.com

Προσωπικός Αριθμός: 6984724000

POPEYE LOVES OLIVE

Το στούντιο Popeye Loves Olive είναι ένας ιδανικά μικρός, ευέλικτος χώρος ικανός να φιλοξενήσει τρεις διαφορετικές δραστηριότητες και ενίοτε να κάνει και όμορφα πάρτυ για τον κόσμο που το τιμά με την παρουσία του!

Πέραν λοιπόν από τον εκθεσιακό χώρο, στεγάζει το εργαστήριο κοσμημάτων erato jewels, αλλά και το στούντιο τατουάζ Paroxysm. Η Ερατώ σε μία πρόσφατη συνέντευξη της δήλωσε «Θέλαμε να κάνουμε ένα χώρο που να συνυπάρχουμε και οι δύο καθώς και τα δύο επαγγέλματα αφορούν το αισθητικό κομμάτι. Ο Γιάννης διακοσμεί μόνιμα τον κόσμο και εγώ περιστασιακά. Πάνω απ’ όλα, όμως, θέλαμε έναν χώρο που να μην φιλοξενεί αποκλειστικά την δουλειά μου, αλλά να λαμβάνουν χώρα και άλλα πράγματα. Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι που φτιάχνουν πολύ ενδιαφέρουσες εικαστικές χειροποίητες δημιουργίες και δεν έχουν την δυνατότητα να τις παρουσιάσουν. Ένας χώρος σαν κι αυτόν δίνει την ευκαιρία σε αυτούς τους ανθρώπους να δείξουν τη δουλειά τους. Στο μέλλον, ελπίζουμε να φιλοξενήσουμε, πέρα από το κόσμημα, οτιδήποτε φτιάχνεται με αγάπη και έχει νόημα για εμάς».

 Διεύθυνση: Λιμπόνα 5, Μοναστηράκι (τηλ: 210.8673461)

Διαδίκτυο:

 https://www.facebook.com/pages/Popeye-loves-olive/370413899700591

 https://www.facebook.com/ParoxysmTattooStudio?fref=ts

 http://eratokosmima.blogspot.gr/

O Yiakou στο απόλυτο Μωβ

Ο Yiakou βγήκε στο δρόμο παρέα με τις πολύχρωμες μπογιές του για να μιλήσει στον κόσμο, …σε αυτόν που μέχρι τώρα διάβαινε μονότονα ένα στενό, που κοιτούσε αδιάφορα τον απέναντι τοίχο.

Η ζωγραφική, είναι κάτι που του βγήκε αυθόρμητα, όταν τα υπόλοιπα παιδάκια μάθαιναν να τοποθετούν σωστά τα τουβλάκια για να παρουσιάσουν την δική τους κατασκευή, ο Yiakou μόλις έξι ετών, έκανε την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής με ήρωες cartoon. Η επαγγελματική του ιδιότητα εντοπίζεται στις λέξεις «φυσιολόγος» και «φυσιοθεραπευτής», εκεί σκοπός είναι να θεραπεύσει το σώμα… μέσω της τέχνης του, θεραπεύει την ψυχή ή τουλάχιστον αυτό το μήνυμα λαμβάνει ο δέκτης των έργων του. Τα έργα του αποτυπώνονται σε τοίχους και σε καμβά, οι ιδέες του όμως γεμίζουν σελίδες από τετράδια, εκεί είναι όλα τα προσχέδια/σκίτσα, εκεί αποθηκεύεται η έμπνευση, την ύστατη εκείνη στιγμή που θα του προκύψει.  Η τέχνη του δεν είναι στρατευμένη, σπάνια θα κάνει κάποιο σχέδιο κατά παραγγελία, αν το κάνει θα είναι με λιγότερο κέφι συγκριτικά με την προσταγή της εσωτερικής του βούλησης… και κάπως έτσι προκύπτει η άποψή του ότι «η τέχνη χωρίς συναίσθημα είναι απλά αναπαραγωγή». Παράλληλα, παρατηρεί πως στην τρέχουσα χρονική περίοδο, η τέχνη είναι ακμάζουσα και πως οι καλλιτέχνες αβίαστα πατάνε σταθερά το πόδι τους στο έδαφος της «παρθενογένεσης».

Όταν καταπιαστεί με μία νέα δημιουργία ο χρόνος δεν υφίσταται και μέσα σε αυτόν δεν υπάρχει περιθώριο ξεκούρασης μέχρι να φτάσει στην ολοκλήρωση του. Το αφήνει να απορροφήσει όλη του την ενέργεια, έτσι ώστε με την τελευταία πινελιά να έχει στάξει κάθε επέκταση της σκέψης του πάνω στον τοίχο/καμβά, με μόνο αποτέλεσμα να απελευθερώσει την βαθύτερη ψυχική του ανάγκη να εκφραστεί.

Ο Yiakou ζει στον χειμώνα,.. το καλοκαίρι είναι μία περίοδος που βιώνει παθητικά μέχρι την άφιξη του επόμενου χειμώνα. Επίσης, προτιμά τις βόλτες υπό το φως του ήλιου τις καθημερινές και την Κυριακή, καθώς το Σάββατο είναι για αγκαλιές,  λέγοντας με ένα χαμόγελο στα χείλη. Μία θεωρία που ουσιαστικά φανερώνει το πόσο απωθητικό βρίσκει τον συνωστισμό των ανθρώπων μία και μόνο ημέρα. Η φιλοσοφία ζωής που εφαρμόζει στην καθημερινότητά του είναι το να μην αφήνει κενά χρόνου χαμένα, το να εκμεταλλεύεται κάθε λεπτό ενεργά με τις πράξεις του. Κάπως έτσι, πέραν της ζωγραφικής, αποτυπώνει σκέψεις πάνω σε χαρτί, …ποιήματα, τα οποία συχνά συνοδεύουν αρμονικά τα σκίτσα του.

Μιλώντας για κινηματογράφο, έχει επηρεαστεί έντονα από δύο ταινίες με εντελώς διαφορετικό ύφος μεταξύ τους ή μάλλον προερχόμενες από διαφορετικό είδος. Η πρώτη είναι το Inception, το οποίο τον κάνει να βλέπει εφικτό έναν κόσμο της δικής του φαντασίας. Η δεύτερη επιρροή έρχεται από το Click, όπου τον αγγίζει το υποσυνείδητο μήνυμα μεταφρασμένο απλά ως «get a life». Ωστόσο, συναισθηματικές επιρροές έλαβε κι από δύο ταινίες που περνάνε έντονα την αίσθηση του πόνου μέσα από συγκεκριμένες ολιγόλεπτες σκηνές,  My Blueberry nights και Alfie.

Η τελευταία και ίσως σημαντικότερη αναφορά για τον Yiakou, είναι το αγαπημένο του χρώμα, το Μωβ! Η σύσταση του είναι μπλε + κόκκινο, μπλε είναι η σκοτεινή διάσταση του έρωτα και κόκκινο, η φωτεινή του. Ο πραγματικός έρωτας είναι ο ανεκπλήρωτος, γιατί άρχισε με πολύ πάθος και σταμάτησε με πάθος.. και κρατάει μέσα μας ακόμα, ουσιαστικά δεν υφίσταται τέλος.

Στο διαδίκτυο κατοικεί στις εξής γωνιές:

Official page 

Facebook 

Twitter 

Pinterest 

 

Μαρία Καρανάσιου

 

Griefy & Alexander Photography

Δύο νέοι που βλέπουν την καθημερινότητα μέσα από τους φωτογραφικούς φακούς τους. Ονομάζονται Griefy (ψευδώνυμο αντί του Γιώργος Ζαπαντιώτης) και Αλέξανδρος Βαρελίδης. Γεννήθηκαν και οι δύο το 1993 στην Πάτρα και σπουδάζουν στο Τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής του πανεπιστημίου της Πάτρας και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας αντίστοιχα. Έτυχε να αγαπήσουν την ίδια περίοδο τη τέχνη της φωτογραφίας, η οποία μετατράπηκε σύντομα από hobby σε συνεχή ενασχόληση. Η αγάπη για αυτή, καθώς και οι κοινοί στόχοι, αναζητήσεις και απόψεις, τους παρότρυναν να δράσουν σαν ομάδα. Ειδικεύονται στη μονοχρωμία,τα υποβλητικά πορτρέτα, το καλλιτεχνικό γυμνό και σε μια αίσθηση τρόμου και θλίψης. Συχνά και σε μια φωτογραφία Editorial. Μια ματιά στη δουλειά τους θα σε βοηθήσει περισσότερο να καταλάβεις την οπτική τους.

Στο διαδίκτυο κατοικούν στους ακόλουθους σύνδεσμους:

George Griefy:
Official Site: www.griefy.tk
http://griefy.deviantart.com/
Flickr: http://www.flickr.com/photos/griefy/

Αλέξανδρος Βαρελίδης:
http://arahiel.deviantart.com
Flickr: http://www.flickr.com/photos/74045261@N07/

 

Άννα Μπαρδακά

“Φαντάσου το εξής . Βλέπεις ένα λαχταριστό Pancake . Σκέφτεσαι .. “τι τέλεια φτιαγμένο!”, “πώς να το έκαναν ..; ” ..”Σίγουρα δε θα μπορούσα να πετύχω το ίδιο..” ή .. ίσως και να μπορώ , λέω εγώ. Τι είναι ένα Pancake ; Αυγά, αλεύρι, ζάχαρη και χρώμα. Τι περιμένεις; Δοκίμασε , προσπάθησε ,κάνε αυτό που θες…τώρα. “

Με αυτή την εύστοχη εικόνα η Άννα Μπαρδακά μου έφερε ένα παράδειγμα της αναβλητικότητας και του φόβου του ανθρώπου ν’αποτύχει, το κλείδωμα του αυθορμητισμού του σε κάθε τι νέο και ειλικρινά.., με κέρδισε από την αρχή της συζήτησής μας. Η Άννα, ήδη από τη σχολική της ηλικία είχε καταλάβει ότι η κλίση της εντοπίζεται κάπου ανάμεσα στη γραφιστική, τη διακόσμηση, το σχέδιο, αλλά ο “ένας” στόχος , αυτός “που θα οδηγήσει με σιγουριά τα βήματά σου”, δεν είχε εμφανιστεί ακόμα. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών τεχνών στο ΤΕΙ Αθηνών χωρίς να ξέρει ότι σε λίγο καιρό ένα ταξίδι θα την άλλαζε ριζικά και θα της προσέφερε γενναιόδωρα όλα τα εφόδια για να σχεδιάσει την πορεία της.

Έτσι  λοιπόν  η  Άννα  πήγε  στην  Τενερίφη, στο “Universidad de la Laguna Facultad de Bellas Artes”. Εκεί γνώρισε καθηγητές  απαλλαγμένους από στερεοτυπικές αντιλήψεις και κανόνες, ανθρώπους που έβγαζαν τους μαθητές από τις τρύπες που ίσως συναντούσαν στο δρόμο τους , τους ξεκλείδωναν από τα κουτάκια που κρύβονταν και αποδέσμευαν τις σκέψεις τους. Δηλαδή είχε την τύχη να βρει ταγούς. Πραγματικούς Δασκάλους. Έτσι μέσα από δημιουργικές διαδικασίες στο πλαίσιο του πανεπιστημίου, η Άννα βρήκε το ένα. Αυτό που ήθελε να ακολουθήσει και να την ακολουθήσει. Τη φωτογραφία.

Με αυτοπορτρέτα -και άμεση αποτύπωση των ιδεών της , λάτρης του τώρα και της πράξης, η νέα καλλιτέχνης άρχισε να εστιάζει στο φακό και τις δυνατότητές του. Έχοντας ιδιαίτερη αγάπη στο Μακιγιάζ , αν παρατηρήσεις τη δουλειά της θα μείνεις έκθαμβος από το τι μπορεί να δημιουργήσει ένας νέος άνθρωπος με ταλέντο και θέληση. Μα δεν είναι μόνο αυτό, ένα από τα σημαντικότερα σημεία που αφορούν τη σχέση της Άννας με το μακιγιάζ είναι ότι είναι αυτοδίδακτη, αλλά κ όπως η ίδια υπογράμμισε “Το μακιγιάζ για μένα είναι κάτι παραπάνω από το να βαφτώ για να βγω έξω. Είναι πολλά παραπάνω. Το μακιγιάζ για μένα είναι ζωγραφική. Είναι ένας ολόκληρος διαφορετικός κόσμος, γιατί σου επιτρέπει να μπαίνεις σε άλλους ρόλους, σου επιτρέπει να γίνεσαι ένας πραγματικός χαμαιλέοντας “.

Το καλλιτεχνικό της σύμπαν είχε αρχίσει να χτίζεται.

Εμπνευσμένη από τον πιο σπουδαίο κατά τη γνώμη μου παιδαγωγό, το Λέο Μπουσκάλια και το βιβλίο του “Να ζεις ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”, η Άννα κατά τη διάρκεια παραμονής της στην Τενερίφη δημιούργησε μια σελίδα, ή καλύτερα ένα μικρό ημερολόγιο με τον πρωτότυπο τίτλο ” Peach anyone ? “. Όποιος έχει διαβάσει το παραπάνω βιβλίο ίσως καταλάβει καλύτερα. Όπως γράφει κ η ίδια στο blog της ” Λοιπόν, λυπάμαι μα δεν είμαι μπανάνα.. θα ήθελα να ήμουν ..μα όπως βλέπεις είμαι ροδάκινο”. Πρόκειται για μια μη εμπορεύσιμου χαρακτήρα σελίδα, που αποτελεί  περισσότερο ένα κομμάτι της καλλιτέχνιδος, ένα ίσως διάφανο προσωπείο πίσω από το οποίο υπάρχει καθαρό το θέλω της και η σκέψη της παραμένει αλώβητη από οποιοδήποτε περιβάλλον.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Η Άννα Μπαρδακά κάνει την πρακτική της στην Πινακοθήκη Καλών Τεχνών, στην οποία έχει την ευκαιρία να βλέπει από κοντά και να συμμετέχει σε όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που στηρίζουν ένα καλλιτεχνικό “γέννημα “, αλλά και σε πιο δημιουργικές όπως η φωτογραφική κάλυψη εκθέσεων. Έχοντας ένα πλήθος θεμάτων στο μυαλό της, όπως ο ναρκισσισμός, οι ανθρώπινες σχέσεις, η ενέργεια μεταξύ των ανθρώπων και ο τρόπος με τον οποίο δύο αυτάρκη-ολοκληρωμένα άτομα μπορούν να φτάσουν στην κορυφή έχοντας ο ένας τον άλλο, η Άννα φέτος θα κάνει την πτυχιακή της εργασία, και προσωπικά ανυπομονώ να τη δω.

<

p style=»text-align:justify;»>Στην κλασσική και καθόλου πρωτότυπη ερώτηση που πέθαινα να της κάνω “Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε λίγα χρόνια ” η Άννα απάντησε ως γνήσια ηρωίδα των λογοτεχνικών έργων της γενιάς των Μπητ : “Γενικά τον εαυτό μου δεν μπορώ να τον σκεφτώ πολύ μακριά. Υπάρχουν τόσα πράγματα που θέλω να κάνω που δεν θέλω σε καμία περίπτωση να βάλω περιορισμούς ..Θέλω να ξέρω πως ανά πάσα στιγμή μπορώ να αλλάξω τα πάντα”. Εγώ τη φαντάζομαι άνετα σε κάποιο κολέγιο του εξωτερικού να διευρύνει τους ήδη πολύχρωμους ορίζοντές της με μαθήματα μακιγιάζ, σπέσιαλ εφέ και κινηματογράφου, προσφέροντας ένα μικρό κομμάτι στο ψηφιδωτό των νέων καλλιτεχνών, και δείχνοντας πως ο καθένας μπορεί να φτάσει τα σύννεφα των ονείρων του όταν βρει, δεχτεί, και το σημαντικότερο, δε φοβάται να δείξει τον πραγματικό εαυτό του.

“Δεν μπορώ να σου πω πως σου μιλάω ως πλήρως συνειδητοποιημένο άτομο.., αλλά το μονοπάτι υπάρχει”

http://www.peachanyone.blogspot.gr/

https://www.facebook.com/pages/Peach-Anyone-Anna-Bardaka/427431413980642?fref=ts

 

Αστερόπη Χατζηνικόλα

 

Λίνα Καλπαζίδου – Το κορίτσι που τόλμησε να κοιτάξει ψηλά

Η πολυπλοκότητα της Λίνας, γίνεται φανερή από την ίδια την καταγωγή της. Η μία της ρίζα τοποθετείται γεωγραφικά στην Καισάρεια (Πρωτεύουσα της Καππαδοκίας) και η δεύτερη, στον Καύκασο (Εύξεινο Πόντο).  Οι δύο οικογένειες εκδιώχθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε  η Λίνα.

Πριν 3 χρόνια, ένα κορίτσι αφήνει πίσω της την συμπρωτεύουσα και εγκαθίσταται στην Αθήνα, με σκοπό να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει την θέση της στα πράγματα. Από τότε μέχρι και σήμερα αποδεικνύει στον εαυτό της ότι μπορεί να σταθεί στα δικά της πόδια, ανεξάρτητη.

Με πάτημα λοιπόν την λέξη «ανεξαρτησία», η Λίνα βλέπει τον εαυτό της συνεχώς να φεύγει και μεταφράζει αυτή την φυγή ως μία απόδραση από τα κεκτημένα της, μια αναζήτηση του βέλτιστου. Βέβαια με την πάροδο του χρόνου ανακαλύπτει πως έχει ανάγκη την αφοσίωση σε μία σχέση, γι’αυτό και προσπαθεί να εξοικειωθεί με αυτό το διαφορετικό μονοπάτι. Υποστηρίζει πως η «βάση» είμαστε εμείς οι ίδιοι , ότι προορισμό και να πάρουμε θα είναι για να επιστρέψουμε καλύτεροι σε εμάς.

Μεταφερόμενοι  λοιπόν στον επαγγελματικό τομέα, η Λίνα δεν μπορεί να συμπιέσει το «είναι» της μέσα στα όρια μιας ειδικότητας και αυτό γιατί κανείς μας δεν είναι μόνο ένα πράγμα.  Στην τρέχουσα περίοδο καταπιάνεται τόσο με παράδοση μαθημάτων γιόγκα όσο και με την υποκριτική (θέατρο).  Το στοιχείο ωστόσο που στιγματίζει την υπόστασή της είναι η «μεταμόρφωση» και τα πρώτα δείγματα προκύπτουν από την παιδική κιόλας ηλικία, όπου με περούκες της γιαγιάς και άλλα homemade υλικά στήνει ένα ψεύτικο περιβάλλον, μέσα στο οποίο η ίδια υπάρχει πραγματικά. .. Κάπως έτσι φτάνει στο σήμερα, όπου μπορεί να κάνει ακριβώς το ίδιο υπό την μάσκα της ηθοποιού πλέον. Η μεταμόρφωση για την Λίνα είναι «εξέλιξη» και η εξέλιξη συνεπάγεται την απόλυτη και κυνική αυτογνωσία.

 Στην υπόθεση ότι 21/12/12 θα ερχόταν όντως το τέλος του κόσμου, εκείνη επιλέγει τις ακόλουθες κινήσεις σαν τελευταίες: «Να κάνει έρωτα, να φιλήσει τους γονείς και τον αδερφό της και να καταλήξει σε ένα λούνα παρκ καθισμένη κάτω από τον μύλο μέχρι να εξατμιστεί η σκιά της» Κι αν της ρωτήσεις γιατί σε λούνα παρκ, θα σου πει ότι είναι η σύνδεσή της με μία παιδικότητα που δεν βίωσε όταν έπρεπε.

Συνοψίζοντας, η Λίνα Καλπαζίδου είναι ένα παιδί που μετά από κάθε παράσταση, φεύγει ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο, ένας άνθρωπος των άκρων με βαθιά πρόθεση να βρει την ισορροπία και την ομορφιά του μέτρου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

[Η φωτογράφιση της Λίνας Καλπαζίδου πραγματοποιήθηκε στους χώρους του Booze Cooperativa υπό την επιμέλεια της Μαρίας Καρανάσιου & της Αστερόπης Χατζηνικόλα για το toutέστιν.]

Μαρία Καρανάσιου

 

 

Socrates Argitis | SOX

O Σωκράτης γεννήθηκε στη Σπέτσες το 1975.
Σπούδασε στη σχολή Βακαλο ζωγραφική και σκηνογραφία την περίοδο 2000-2003.
Από το 2000 μέχρι το 2007 συνεργάστηκε με τον σκηνογράφο Γιώργο Ασημακόπουλο.
– Είναι μέλος του http://www.ArtAZ.gr
– Τον Δεκέμβριο του 2008 ξεκινάει την πρώτη του σειρά χειροποίητων μεταξοτυπιών σε T-shirts με brand name: “SOX”
– Έχει κάνει εικονογραφήσεις σε εφημερίδες/περιοδικα (Athens Voice, Lifo, Green, κ.α.)
– Τα τελευταία χρόνια έχει ενεργοποιηθεί σαν καλλιτέχνης του δρόμου φτιάχνοντας και κολλώντας χειροποίητες αφίσες (paste ups),
με μεγάλο ενδιαφέρον για την Δημόσια Τέχνη (Public art / Street art)
Ζει και εργαζεται στην Αθηνα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Στο διαδίκτυο κατοικεί στα ακόλουθα site:
http://www.sox.gr
http://www.flickr.com/photos/spacepuke/