OctoberFest 2014

10723255_10204364353244492_590183921_n

Tο OctoberFest είναι μια μάζωξη για τους λάτρεις των bmx.Φέτος, για δεύτερη χρονιά έγινε στο Περιβαλλοντικό πάρκο Τρίτση την Κυριακή 12 Οκτωβρίου. Ήμουν και εγώ εκεί-για βόλτα και περπάτημα-αφήνοντας τα άλματα, την ένταση και την προσπάθεια στους ειδικούς και τρελαμένους με τα ποδήλατα. Έμεινα όμως με τη φίλη, το σκύλο και τη μπύρα. Και ήταν πολύ ωραία.

Όλο αυτό το γεγονός διοργανώνεται από τον Rookie και το Rookie Bike Shop.Ίσως και από το σκύλο, τον Πέτρο. Φαίνεται δυναμική φιγούρα, μπορεί να έχει βάλει το χεράκι του. Φτάσαμε μεσημέρι και υπήρχε ήδη κόσμος, μουσική, και στα δικά μου μάτια, ένα σημείο στο οποίο είχε πέσει πολλή δουλειά και προσπάθεια. Άρα και πολλή αγάπη. Από ένα σύνολο ανθρώπων, όχι μόνο από τον Rookie, αλλά και από όσους μοιράζονται την ίδια χαρά από την Greek bmx community, όπως οι Gutless. Αλλά και locals ή μη. Αυτό είναι το συμπέρασμά μου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Με εντυπωσίασαν πολύ η οργάνωση και η προσοχή που έχει δοθεί, η παράκληση τα σκουπίδια να πηγαίνουν στο σωστό προορισμό, αλλά και η απουσία περιορισμού στην ηλικία. Μεγάλοι, όπως αναμενόταν αλλά και πιτσιρικάδες. Καλοί, μάλιστα.

Πήρε την ψήφο μου το OctoberFest. Μακάρι να είχα μια φωτογραφική μηχανή. Είναι τέλειο το ότι όλοι εκείνοι που γουστάρουν ποδήλατα και ασχολούνται με αυτά είναι εκεί και στηρίζουν. Γιατί όχι και εμείς; Ναι στις καλές πρωτοβουλίες.
Καλή αρχή να έχουμε,τσακάλια!

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Facebook: Rookie Bike Shop
Gutlessbmx.com

«Κανάρια στο Μεταξουργείο»

Μετά την αποδεδειγμένη απουσία συνεννόησης με τα GPS και τις κατάρες που ακολούθησαν προς τη δεσποινίδα στην οποία λες» Κεραμεικού» και σου απαντά Λαγονήσι, για παράδειγμα, συνέβη το εξής! Φτάσαμε στην Κεραμεικού εν τέλει. Και όταν γραφω «φτάσαΜΕ», εννόω πως ήμουν με την αγαπημένη συνάδελφο-φασιονίστα, Κρίστελ Λιάκου.

Στο θέμα μας.

Τα «Κανάρια» κέντρισαν το ενδιαφέρον μας, αρχικά, διότι τη στιγμή που περπατούσαμε ακριβώς έξω, ακούσαμε να παίζει Mazzy Star.

Tι είναι τα «Κανάρια»;

Το Μάρτη έκλεισε έξι χρόνια που βρίσκεται εν ενεργεία στην περιοχή. Όπως μας είπε ο Σπύρος που δουλεύει τα τελευταία 5μιση χρόνια στο εν λόγω μεζεδοπωλείο-μπαρ,αυτό ήταν το δεύτερο τέτοιου είδους μαγαζί που άνοιξε στην περιοχή, όταν ακόμη η τελευταία υπαγόταν στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και δεν γνώριζε την ανάπτυξη που γνωρίζει τώρα. Ρώτησα τον Σπύρο, λοιπόν, το εξής: Γιατί να πάει κάποιος στα «Κανάρια»;

Η απάντησή του ήταν πως ο λόγος δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο έδεσμα(αν και αυτό που δοκιμάσαμε η Κρίστελ και εγώ μας ικανοποίησε ιδιαίτερα) ή το κρασί ή τέλος πάντων κάποιο προϊόν. Ο λόγος είναι ότι μπορείς να έρθεις μόνος σου και να μην νιώθεις περίεργα. Το περιβάλλον είναι τόσο φιλικό, ώστε να κάθεσαι δίχως παρέα άλλα να μην νιώθεις έτσι. Αυτό εξέλαβα εγώ εν πάση περιπτώσει.»Λίγη επικοινωνία, λίγη φτηνή μπύρα, φιλικό περιβάλλον»… Δεν υπάρχει μέσος τύπος ανθρώπου που πηγαίνει στα «Κανάρια». Μπορείς να παρατηρήσεις νέους, μεγαλύτερους, πολύ κοινωνικούς, καθόλου κοινωνικούς και ούτω καθεξής.

Τώρα, όσον αφορά το φαγητό και και το αλκοόλ!

Τις μέρες εκτός Παρασκευής και Σαββατοκύριακου, η ζήτηση αφορά κυρίως ποτό, ενώ κατά τις πρώτες υπάρχει και περισσότερο φαγητό.

Για να ξέρεις, τα «Kανάρια» είναι ανοιχτά από τις 08.00 π.μ μέχρι και τις 02.00 π.μ, οπότε και σταματά οποιαδήποτε παραγγελία!

Στο Μεταξουργείο δεν θα βρεις, προς το παρόν, τον πολύ κόσμο που συναντάς στα συνηθέστερα σημεία του κέντρου, ούτε και τη φασαρία που αυτός συνεπάγεται. Αυτό είναι το στοιχείο. Αν είναι αυτό, επομένως, που ζητάς και σε βγάλει εκεί ο δρόμος, ξέρεις που να πας.

Φιλιά

Στον Ιούνιο και τις χωμάτινες βροχές του

Και σε εσάς

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη / Φωτογραφίες: Κρίστελ Λιάκου

Πάμε στο Καμπεθόν (Cabezon) // AthensCity

Cabezon, Μεταξουργείο, Κεραμεικού 110

Ναι, το καλοκαίρι ήρθε! Περίπου. Οπότε είναι μια πολύ καλή χρονικά στιγμή να αναφερθώ στο «Cabezon». ΚαΒεθόν ή ΚαΜΠεθόν, διαλέξτε πώς θα το αποκαλείτε. Εγώ προτιμώ το πρωτό, ωστόσο οι φίλοι μας, Ισπανοί διαβάζουν το b και με τους δυο τρόπους. Κατανοείτε. Και μετανοείτε. Όπως μας εξήγησε η φίλη Κατερίνα, σημαίνει ξεροκέφαλος, κεφάλας, μπουμπούνας ρε αδερφέ. LIKE.

Tώρα. Φτάνεις, που λες στο Cabezon και μπροστά σου υπάρχει μια πολύ ωραία αυλή. Ξέρεις, με χαλικάκι, τραπεζάκια, υπάρχουν και μερικά λάστιχα στα οποία μπορείς να καθήσεις. Σ’αυτόν το χωρό, επικρατεί περισσότερη ησυχία απ’ ό,τι μέσα. Μέσα έχει προφανώς περισσότερη ζέστη, όμως ακούγεται μουσική. Και τι μουσική! Reggae. Σε όποιες υποκατηγορίες αυτή μπορεί να υπάρξει. Όταν πήγα εγώ, δε, εκτός απ’ τη μουσική του dj υπήρχε μαζί με αυτή ένα ταυτόχρονο live στο προαναφερθέν ύφος. Ποιοι ήταν; Vlastur, από τη μια, Big Shine, από την άλλη. Πολύ σωστή κατάσταση. ΤΕ ΛΕΙ Ο. Πολύ ωραία βραδιά, πολύς κόσμος, τόσο καλή μουσική!

10294256_641210319302969_402217199799368715_n

Επιπλέον σημαντικό στοιχείο. Μπορείς να πιεις μπύρα από 2,50 ευρώ, μισό κιλό κρασί στα 4 ευρώ-δεν λέμε ονόματα που κατεβάζουν μισό κιλό μόνοι/μόνΕΣ τους, χιχι -ποικιλία στα 3 και 6 ευρώ, ποτό στα 5 ευρώ. Αυτά είναι κάποια ενδεικτικά. Διακόσμηση απλή, μπορείς να παρατηρήσεις μερικές κορνίζες στους τοίχους σε συνδυασμό με την ύπαρξη καλοδιατηρημένων παλιών επίπλων (Tα λαμπάκια, δεντρα, ουρανός είναι + από μόνα τους, δεν θα αναλύσω περαιτέρω τα της αυλής).

Το Μεταξουργείο αναπτύσσεται συνεχώς θαρρώ. Θα επέλθουν πολλές βόλτες. GO GO GO.

Βρισκόμαστε σχεδόν στα τέλη Μάη και νιώθω πως το γεγονός ότι στις 20.00 έχει ακόμη ήλιο μπορεί να μας αλλάξει τις ζωές. Πάρτε ποδηλατάκια και έξω. Σκυλιά, γατιά, σκέιτ, φίλους, μουσική και κανένα αντηλιακό. Μην ξεχνιόμαστε, ε. Και όσο σκέφτομαι τα live που έχουν γίνει ήδη και όσα κοντοζυγώνουν όλα μοιάζουν καλύτερα. Και ελπίζω να είναι όντως.

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΥΡΩΔΙΕΣ, yo

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

«Speakeasy στο κέντρο της Αθήνας»

Μπορεί να μην απαγορεύεται στην εποχή μας το αλκοόλ, αλλά σε ποιον δεν αρέσει έστω και αυτή η αίσθηση του (κάποτε) απαγορευμένου;

Είμαι στο τσακ να γράψω όλη την παράγραφο στη οποία ο Μπέρναρντ Μίκεϋ Ράνγκλ-Τρυποκάρυδος εκδηλώνει στην αγάπη του προς την τεκίλα. Αλλά δε θα το κάνω. Είναι στη σελίδα 60 του βιβλίου, ωστόσο,για όσους θέλουν να ψάξουν! ΧΑΑΑΑΑΑ

Ένα «κρυφό» μπαρ βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας. Το «speakeasy» άνοιξε λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα. Μια πόρτα και ένα κουδούνι θα σε οδηγήσουν στον πάνω όροφο. Αφού ανέβεις τα σκαλιά θα βρεις στο αριστερό σου χέρι τουαλέτες (να η υπόθεση του «κρυφού»-«speakeasy» στοιχείου). Δίπλα, ομορφιά, υπάρχει μια άλλη πόρτα. Μόλις την ανοίξεις θα βρεθείς σε ένα υπόγειο, ολίγον σκοτεινό. Τα αυτάκια σου θα ακούσουν jazz και soul, κυρίως. Επιπλέον, στο πρόγραμμα υπάρχει swing και rock ‘n’ roll! Σίγουρα θα προσέξεις την εμβληματική, κατά την ταπεινή μου γνώμη, παρουσία του bartender. Επιπλέον, ο κατάλογος είναι κλασικός για λόγους ύφους, όπως μου εξήγησαν και τα κοκτέιλ είναι περίτεχνα, όπως είδα. Ποιο είναι το ζήτημα; Δεν θα αναφέρω τη διεύθυνση. Ρωτήστε και μάθετε. Το μόνο που θα μοιραστώ είναι πως αν βρεθείτε στο Σύνταγμα μπορείτε να το βρείτε. Μυστήριοοοοοο.

speakeasy

Για την ιστορία του πράγματος ας το πάρουμε από την αρχή!

Βρισκόμαστε στις ΗΠΑ και είναι ακόμη 1920. Η κατάσταση που θα περιγραφεί στην συνέχεια πρόκειται να κρατήσει μέχρι το 1933! Το 1920, λοιπόν, η παραγωγή, διακίνηση-εισαγωγές και εξαγωγές-πώληση και φυσικά η πόση αλκοολούχων ποτών κηρύσσεται παράνομη. Η πρώτες τάσεις που θα οδηγούσαν στην ποτοαπαγόρευση παρατηρούνται ήδη από το 19ο αιώνα και προέρχονται κυρίως από θρησκευτικές οργανώσεις, παρόλο που στο γάμο της Κανά, όπως έχουμε μάθει, ο Χριστούλης μετέτρεψε το νερό που υπήρχε στα πιθάρια σε κρασί. Βλάσφημη εγώ, τώρα, ε;

Ε, να εκθέτουμε και τα στοιχεία. Και συνεχίζω.

Είμαστε στην εποχή  της ποτοαπαγόρευσης  όταν σχηματίζεται το Κόμμα της Απαγόρευσης (1872), το οποίο απαρτίζεται από μέλη των δύο βασικών ομάδων στήριξης της εν λόγω απαγόρευσης. Και για να ενημερωθούμε περαιτέρω, αυτά είναι οι «Anti-Saloon League» («Ένωση κατά των Σαλούν») και «Women’s Christian Temperance Union» («Ένωση γυναικών για τη χριστιανική εγκράτεια»). Το Κάνσας είναι η πρώτη πολιτεία στην οποία το αλκοόλ αποκτά το στίγμα της παρανομίας(1883). Μάλιστα, διάσημοι επιχειρηματίες επικροτούσαν τη συγκεκριμένη κίνηση-κίνημα-κόμμα!

ΟΜΩΣ! Έρχεται το 1920, μαζί του και η ώρα που ο λαός παίρνει απόφαση ότι θέλει να επαναστατήσει έναντι του ζυγού! Ναι! Υπό το φάσμα της παρανομίας, τέτοιου είδους αποστακτήρια και μπαρ αρχίζουν να λαμβάνουν χώρα, δεδομένου δε ότι πολλές συμμορίες εμφανίστηκαν, γεγονός που φαίνεται να δυσχεραίνει την αστυνόμευση. Οι παράνομη διακίνηση ξεκινά και οι διακινητές προσωποποιούν το ίδιο το γόητρο!

Σημαντικό στοιχείο, ο Ρούσβελτ, με την εκλογή του το 1932 καταργεί την ποτοαπαγόρευση. Όπως κατανοείτε, τέκνα και τεκνά, ακολούθησαν και οι υπόλοιπες πολιτείες.

*Eπί του θέματος, όλα αυτά τα παράνομα μπαρ, τα όχι εμφανή που οδηγούσαν, τότε, την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στο αντικείμενο του πόθου, απέκτησαν έναν κοινό όρο, μια κοινή ονομασία. Αυτή είναι «speakeasy». Αυτό το κωδικό όνομα έρχεται και τώρα να φέρει την αίσθηση εκείνης της εποχής στο 2014 που το αλκοόλ δεν απαγορεύεται αλλά η σκέψη του απαγορευμένου συνεχίζει να προκαλεί. Τα λαιμουδάκια σας θα ζεσταθούν, γλύκες.*

2-5-1920x1279

ΦΙΛΙΑ και speakeasy! Καλό Μάη να ‘χουμε. Μόνο αγάπη,ε. Ή τουλάχιστον, κυρίως αγάπη. Για να είμαστε και ρεαλιστές, όχι τίποτα άλλο.

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

«Local Vinyl Stores» – Athens City

Η στήλη Τapes, αλλάζει για ένα post και σας παρουσιάζει την βόλτα της στην Αθήνα. 3 διαφορετικά δισκοπωλεία, ανάμεσα σε Πειραιά και Κέντρο, επιλέξαμε αυτά που μας τράβηξαν το ενδιαφέρον με τις επιλογές τους άλλα και τις τιμές τους.

– της Χαράς Χατζηιωαννίδου.

Off The Record – Το «Πειραϊκό»

7

Εάν μένεις στα προάστια του Πειραιά, το πιο κοντινό σου δισκάδικο είναι το “Off the record” απέναντι από Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Γνωρίσαμε τον Τάσο, μας έδειξε καινούριες κυκλοφορίες και επανακυκλοφορίες. Μιλήσαμε για το Record Store Day και για τον θεσμό γενικότερα του βινυλίου και συμφωνήσαμε στο πόσο άνθησε και πάλι. Κατά κύριο λόγο είναι ένα δισκοπωλείο που είναι αρκετά ενημερωμένο στις καινούριες κυκλοφορίες άλλα φυσικά και στις επανακυκλοφορίες σε cds και βινύλια. «Το βινύλιο τραβάει περισσότερο τον κόσμο άλλα και το cd δεν έχει πάψει να πουλάει» μας είπε ο Τάσος. Το Off the record υπήρχε στην περιοχή του Κορυδαλλού, και τα τελευταία 2 χρόνια, μετακόμισε στον Πειραιά. Μικρό αλλά έχει ενδιαφέρον stuff για όσους αγαπούν την metal, stoner rock, ψυχεδέλεια και οι τιμές σε καινούριους δίσκους δεν ξεπερνάνε τα 30- 40 ευρώ.. Εκτός από cds και βινύλια κάποιος μπορεί να βρει κούπες τσάντες, t-shirts, box set δίσκων, DVD σε καλές τιμές.

Off the Record – Music & Stuff | Αγίου Κωνσταντίνου 13, Πειραιάς
Ε-store: www.offtherecord.com.gr
E-mail: info@offtherecord.com.gr
Τηλ. 210-4190230

Imantas – «The Label»

8

Η Imantas ειδικεύεται κυρίως στην μαύρη μουσική, υπάρχουν δίσκοι όπως soul, jazz, reggae, ska και κυκλοφορεί τους δίσκους των Active Member, ο χώρος σου αποπνέει κάτι πολύ όμορφο. Γνωρίσαμε τον Παναγιώτη, τον ιδιοκτήτη του Imantas, και είχαμε μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση -πάνω σε τι άλλο- την μουσική. « Η μουσική δεν είναι fast food» τόνισε «το You Tube έχει αλλοιώσει την μουσική με την υπερπληροφόρηση. Τα δισκάδικα είναι τα ακριβά εστιατόρια, όπου θα βρεις την καλύτερη ποιότητα και θα πληρώσεις ένα λογικό ποσό, που πιστεύω, κάθε είδους τσέπη, μπορεί να ανταπεξέλθει. Το You Tube και γενικά το διαδίκτυο, είναι ένα καλό fast food. Ο καθένας νομίζω, μπορεί να διαθέσει 10-15e το μήνα για να αγοράσει καλή μουσική».

Η Imantas είναι το πρωτότοκο της «Τζίνα» που βρισκόταν στην Πανεπιστήμιου. Στον χώρο κυριαρχούν τα cds βέβαια είδαμε και κυκλοφορίες σε βινύλια, είδαμε και εκτιμήσαμε ότι υπήρχε ελληνική μουσική -επιλεγμένα κάποια πράγματα- και τσεκάραμε ότι πέρα από την μαύρη μουσική, εκτιμήθηκε και η κλασική αλλά και η ηλεκτρονική.

Στην παραμονή μας στο μαγαζί , ακούσαμε τον τελευταίο δίσκο των Nostalgia 77 – Journey Too Far. Ο Παναγιώτης μας πρότεινε 2 πολύ ωραίες συλλογές: την WorldPsychedelic Classics 3 | Lovereal thing – The funky fuzzy sounds of west Africa και την Τhat Ska beat – 1962 to 1966.

Imantas – The Label | Σαρρή 46 – Πλατεία Ασωμάτων – Ψυρρή
Site:  www.imantas.org
Τηλ: 210 – 3242411

 

Rock N’ Roll Circus – «Υπέροχο χάος»
22 Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύει στην ομορφιά του χάους. Δύο πατώματα μουσικής -που και να γνωρίζεις πράγματα και να γουστάρεις soul jazzόκατάσταση – θα ξέρεις το 1/16 του μαγαζιού. Μας είπαν ότι κυριως οι ηλικίες ανω των 30 είναι συχνοί επισκέπτες. Ήταν η πρώτη φορά, που μπήκα σε ένα δισκοπωλείο και με συνεπήρε η πληθώρα της «άγνωστης» -σε μένα-  μουσικής. Το Rock n Roll Circus είναι στο Κολωνάκι, εκεί εργάζεται ο Άγγελος, είχε βάλει να παίζει Bob Brozman τον δίσκο Blue Hula Stomp. Είδαμε μόνο βινύλια, κυρίως μεταχειρισμένα, διάσπαρτες εφημερίδες από μουσικά περιοδικά του εξωτερικού. Μας άρεσαν  οι τιμές που ξεκινούσαν από το 1 ευρώ ενώ ανάμεσα στα παλιά υπήρχαν καινούριες κυκλοφορίες και καινούρια βινύλια. Πολλά 45ρια και τρελά εξώφυλλα από funk, Afro, latin μέχρι και indie. Ο Άγγελος μας πρότεινε μια ενδιαφέρον συλλογή την Studio One της Soul Jazz Records αλλά και μας πρότρεψε να τσεκάρουμε την μουσική του Αμερικανού συγγραφέα Jack Kerouac. Γενικά, το δισκοπωλείο διατηρεί σελίδα στο facebook και blog όπου μπορείτε να ενημερωθείτε για τις καινούριες κυκλοφορίες και φυσικά να ακούσετε τι προτείνει. Check out this store!

Rock N’ Roll Circus – Music Store | Σινά 21 & Σκουφά – Κολωνάκι
Blog: rockandrollcircus.wordpress.com
Τηλ: 210 – 3620144

“Τι μ’ ωφελούν οι άνοιξες;”

Ποδήλατο | Θεμιστοκλέους 48, Εξάρχεια

Φαίνεται πολύ μικρό, αλλά δεν είναι. Είναι διώροφο, γλυκό και εξαιρετικά κατάλληλο για συζητήσεις μεταξύ δύο στον κάτω όροφο, για παραπάνω από δύο στον πάνω. Παίζει συνήθως lounge, ωστόσο τα αυτάκια μου έχουν ακούσει και τον Bon Iver από τα ηχεία. Καλές τιμές, ζεστός χώρος, εγώ λέω ναι. Ε και, πώς να το κάνουμε; Έχει ένα ποδήλατο πίσω απ’το τζάμι. Νιώθω οικειότητα στο “Ποδήλατο», να ‘ναι η μουσική, να ‘ναι οι άνθρωποι, να ‘ναι ο καφές,το ψάχνω.

podilato-cafe

Handlebar | Μελανθίου 8, Ψυρρή

Είσαι στην οδό Αθηνάς, όχι προς το μετρό αυτή τη φορά, μέχρι που στρίβεις αριστερά και βλέπεις την οδό Μελανθίου. Και συναντάς κόσμο. Και ποδήλατα. Ωχ! Και πολύχρωμα λαμπάκια, που δημιουργούν σε συνδυασμό με τα δέντρα και τη μουσική και τον κόσμο, τόσο μια όμορφη ατμόσφαιρά, όσο και μια εικόνα άξια αποτύπωσης. Street party λοιπόν. Όπως το εξέλαβα εγώ,σκοπός του εν λόγω σημείου είναι έρθουμε κοντά, με κυρίαρχη φιλοσοφία βέβαια το ποδήλατο. Και φτηνή μπύρα, συνοδοιπόροι!

HANDLEBAR

Πλυντήριο | Κολοκυνθούς και Λεοννάτου 5-7, Μεταξουργείο

Πλυσταριό is calling! Στο προσκήνιο πρωταγωνιστεί όντως πλυντήριο, αλλά δεν θα το τραβήξω περαιτέρω με τα wannabe αστειάκια που υπάρχουν στο κεφάλι μου. Όταν πήγα πρώτη φορά το πέτυχα σε βράδυ που έβαζαν μουσική, οι “BadKids”, οπότε πέρασα ούτως ή άλλως τέλεια, όμως αλήθεια το μέρος αξίζει. Με 3-4 ευρώ πίνεις μεγάλη μπύρα και είσαι μια ομορφιά. Επισκέψου, τέκνον, εγώ που το ετόλμησα δεν το μετάνιωσα ουδέποτε.

PLUNTHRIO

Κίσσεζ

Υ.Γ: Εκτιμήστε τον ουρανό λίγο παραπάνω και δείξτε το κοιτάζοντας τον. Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή. Κάθε νύχτα ακόμη περισσότερο. Όχι γλίτσα, μόνο αυτοκριτική. Και μουσική. Η άκυρη παράγραφος.Τι ωραία. ΓΕΙΑ!

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Νέος Κόσμος και ακόμη παραπέρα

neos kosmos

«1965» | Μεναίχμου 2, Νέος Κόσμος

Στον ίδιο χώρο συνυπάρχουν το παλιό και το νέο.Από τη μία,το παλιό μαγειρείο «Παρνασσός», που υπάρχει από το 1965 στην περιοχή και φροντίζει τους Νεοκοσμίτες και όχι μόνο με το μαγειρευτό του φαγητό. Από την άλλη, το νέο μαγαζί-αν και «1965»-που άρχισε να υφίσταται από το 2013 όταν ενσωματώθηκε στο παραπάνω και που ξεκινάει όταν τελειώνει ο «Παρνασσός».Δηλαδή, φίλοι μου! Μέχρι το μεσημέρι λειτουργεί ο «Παρνασσός» με τα μαγειρευτά του! Μετά το μεσημέρι αναλαμβάνει το «1965», το οποίο μέχρι το βράδυ προσφέρει τσίπουρα,ούζα,ρακές,μεζέδες και πολλή μπύρα. Τιμές από ένα ευρώ. Ένα ακόμη πολύ όμορφο σημείο που εγώ προσωπικά με μεγάλη μου χαρά θα επισκεπτόμουν κάθε μέρα. Αποτελεί μια επιπλέον ένδειξη πως ο Νέος Κόσμος είναι όμορφος. Επίσης,κατευθυνόμενοι προς το «1965» θα δείτε πως από τον ίδιο δρόμο μπορείτε να δείτε ακριβώς απέναντι τη φωτισμένη Ακρόπολη.

1579731_350098261799164_786257881_n

«Batman» | Βρεσθένης 40, Νέος Κόσμος

Σχεδόν δύο χρόνια πια πηγαίνω στο Νέο Κόσμο δύο-τρεις φορές τη βδομάδα. Όμως η κρυφή χάρη του «Batman» μου αποκαλύφθηκε μόλις πριν λίγους μήνες. Περνάς απ’ έξω. Δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι στο σωστό σημείο. Ανοίγεις την πόρτα.Είσαι στο σωστό σημείο. Ξεκίνησε το 1989. Πάλι αγέννητη εγώ. Πάλι. Μικρό και σκοτεινό,παίζει παλιά λαϊκά ελληνικά τραγούδια…όταν ακούμε Μπέλλου χαιρόμαστε περισσότερο και γι’αυτό τραγουδάμε δυνατότερα. Επομένως, καταλαβαίνετε ότι για να πάει κάποιος στο «Batman» δεν χρειάζεται να γνωρίζει όλο το λαϊκό ρεπερτόριο αλλά να θέλει να ζήσει έστω το βράδυ του με την αυθεντικότητα αυτής της μουσικής.

batman2

«Small 8» | Παγκράτι, Αρχελάου 8

Η έκπληξή μου ήταν γενικότερη σε σχέση με το Παγκράτι. Ελάχιστες φορές είχα περάσει από αυτό μέχρι πριν δεκαπέντε ημέρες και τα στοιχεία που είχα ήταν ότι η θεία μου έμενε εκεί πριν καμιά τριανταριά χρόνια, ότι για να φτάσεις εκεί πηγαίνεις στη διχάλα δεξιά, εκεί στην Υμηττού που πάντα γίνεται χαμός και ότι κατά τα άλλα είναι μια περιοχή άγνωστη στο δικό μου κεφάλι. Ουδετερότητα δηλαδή,με αρνητικό πρόσημο αν σκεφτείς τη λεωφόρο Υμηττού που από μόνη της είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Τουλάχιστον,αν εξαιρέσεις ένα συγκεκριμένο σημείο της που μ’αρέσει πολύ. Πριν δεκαπέντε ημέρες λοιπόν,εξαιτίας ενός πολύ ευχάριστου γεγονότος το οποίο μου έδωσε απεριόριστη χαρά χρειάστηκε να πάω στο Παγκράτι. Ξεκινώ λοιπόν. Η οδός Σπύρου Μερκούρη μου φαίνεται πολύ όμορφη, αρχικά. Η πλατεία Προσκόπων, ο «Μαγεμένος Αυλός» και το «Λεξικοπωλείο» που επιδέχονται ανάλυση, επίσης.

ACRM-SMALL8-08

Πηγαίνουμε για έναν καφέ ξαδέρφες και μαμάδες και μην το συζητάς. Στο Small 8. Πολύ ευχάριστη έκπληξη! Μ’αρέσουν οι ανατροπές! Οι τέτοιου είδους ανατροπές,τουλάχιστον. Cafe’-bar για όλη τη μέρα, πολύχρωμο και με ιδιαίτερη επίπλωση, όμορφο. Στη διακόσμηση περιλαμβάνονται διακριτά διακοσμητικά,πάγκοι και ξύλινα έπιπλα, βιβλία πίσω από τον μεγάλο καναπέ. Ήθελα να κουρνιάσω και να αγκαλιάσω τις υπέροχες ξαδέρφες μου από το γλυκά ιδιαίτερο σόι του μπαμπά μου! Απέναντι από το «Small 8” βρίσκεται η θεατρική σκηνή «Skrow” που προσδίδει ένα θετικό παραπάνω. Όμορφο πολύ είσαι, Παγκράτι!

Κείμενο: Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

«Δρόμοι ή όλα είναι δρόμος»

Επειδή δεν είμαι έτοιμη να γράψω για τα καλύτερα παγκάκια στην Αθήνα, αν και μια μικρή εμπειρία την έχω, θα γράψω για τρεις δρόμους στην Αθήνα. Μέχρι να πληρώ όλες τις προϋποθέσεις σχετικά με τα παγκάκια τουλάχιστον. Ξεκινώντας από το γνωστότερο αναφέρω το στενό της οδού Πιττάκη. Υπήρξε συνεργασία και μεγάλη ανταπόκριση στην ομάδα «Imagine the city», η οποία έσπευσε να ομορφύνει αυτό τον πρώην άδειο και σκοτεινό δρόμο σε κάτι αισθητικά πολύ πιο ενδιαφέρον.

pitaki

Με τον τρόπο αυτό να γίνει η πόλη πιο οικεία, πιο δική μας. Η δράση συν-οικεία στην οδό Πιττάκη είναι σίγουρα από τις πιο άξιες λόγου, αφού κατάφερε να μετατρέψει κάτι γκρίζο σε κάτι άλλο, όπου τα μάτια σου αντικρίζουν κάτι απρόσμενο και υπέροχο. Αλλά δεν είναι μόνο ο δρόμος που αλλάζει, μεταβάλλεται ακόμη και η σχέση μεταξύ που ανθρώπων. Ένα σύνολο ανθρώπων και τα φωτιστικά τους δημιούργησαν κάτι εξαιρετικό. Ιστοσελίδα: http://www.imaginethecity.gr/

Συνεχίζοντας το περπάτημα …πάμε στην οδό Αυλητών, Ψυρρή. Μεγάλη χαρά αυτός ο δρόμος, αλήθεια. Σε ένα δρόμο με παλιά σπίτια και graffiti πάνω σ ‘αυτά συμβαίνει κάτι παράξενο. Συντροφιά πάνω στην επιφάνεια των κτιρίων αυτών κρατούν μια σειρά από κάδρα. Η δράση αυτή υπάγεται στην έκθεση του Jordan Makarov, η οποία εμπνεύστηκε με αφορμή τη δράση της οδού Πιττάκη. Η τέχνη λοιπόν μπορεί και είναι πολύ ωραίο να βγαίνει και έξω από τις γκαλερύ. Τα πανέμορφα κτίρια της Αθήνας, πολλά εκ των οποίων όμως έχουν χάσει την αίγλη τους στολίζονται με κάδρα-επιφανειακά-εντελώς ασύμβατα. Και μην ανοίξουμε το θέμα περί του επιφανειακού και του φαίνεσθαι και είναι. Δηλαδή εγώ ας μην αρχίσω να γράφω γι ’αυτό τώρα. Σε δοκίμιο θα καταλήξουμε. Είμαι ανοιχτή σε συζήτηση πάντως. ΩΧ! Επικοινωνία καλοδεχούμενη.

aulhtwn

Αυτή η πόλη. Βόλτα με την αλεπού και την καλύτερη. Ονόματα δεν χρειάζονται, οι περιγραφές αρκούν, είναι εμβληματικές, δεν χρειάζονται κάτι παραπάνω. Περπατώντας τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αναφιώτικα, Ψυρρή, πάνω, κάτω, μετά στην άλλη άκρη. Υπάρχουν αμέτρητες φωτογραφίες από εκείνη τη βόλτα, καθώς η αφορμή ήταν μια εργασία που έπρεπε να παραδώσει η αλεπού. Τελικά, βρέθηκε μπροστά στα μάτια μας, η επιτομή του απροσδόκητου, το ίδιο το απροσδόκητο. Ένα προφυλακτικό. Με DNA μέσα. Πολύ υλικό, δεν παίζουμε εδώ. Να κρέμεται πάνω σε ένα δέντρο. Εντάξει, δρόμο δεν θα αναφέρω. Μην το κάνουμε και στέκι ,οι κάτοικοι θα νιώσουν παράξενα. Το θέαμα εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο αστείο και παράλληλα μου προκάλεσε τόση χαρά. ΝΑΙ! Οι άνθρωποι αυτής της πόλης μπορεί να μην έχουν δικά τους σπίτια ας πούμε, αυτοκίνητα και λοιπά και λοιπά. Όχι, δεν προσπαθώ να ωθήσω σε βουκολικές συνήθειες, ούτε να πείσω το πλήθος να αφήσει το σπίτι του και να συνευρεθεί σε δημόσιους χώρους της Αθήνας …Δεν είναι πολύ θετικό ωστόσο ότι το σεξ και ο έρωτας υφίστανται; Εμπρός στα μάτια σου; Εντελώς ΕΜΠΡΟΣ; Κάτι τέτοια απρογραμμάτιστα που αποδεικνύουν τη σαπίλα της ρουτίνας και του συνηθισμένου και την ίδια την ανυπαρξία της σε δεδομένες στιγμές.

Όπως ο κύριος στο μετρό με το πολύ μεγάλο μουστάκι και το αυστηρό πρόσωπο. Μέχρι που άρχισε να χαμογελάει και να κάνει αστεία στα τρία παιδιά μιας μητέρας. Το μουστάκι και τα χαρούμενα γαλάζια μάτια. Στις 11.21 στις 3 του Φλεβάρη. Ή όπως πριν, στις 21.59 που περπατούσα στο πεζοδρόμιο καθώς έβρεχε και είδα ένα σαλιγκάρι που το διέσχιζε. Χάρηκα πολύ που δεν το πάτησα.Καλή βόλτα σαλίγκαρε.

Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Κρύο και ήλιος μαζί / Μοναστηράκι, Ψυρρή & περίχωρα.

monasthraki

ΙΝΤΡΙΓΚΑ | Θεμιστοκλέους & Δερβενίων 60,Εξάρχεια

Αποτελεί ένα από τα πρώτα μπαρ στα Εξάρχεια , αφού υπάρχει από τη δεκαετία του ’80, όταν εγώ, τουλάχιστον, ήμουν αγέννητη. Οπότε, προφανώς δεν μπορώ να γράψω για το πόσο ωραία ήταν εκείνα τα χρόνια πίσω στο 1984. Ας πούμε. Μπορώ όμως να αναφερθώ στο σήμερα. Ξεκινώντας από το πιο επιφανειακό στοιχείο. Γουστάρω πολύ αυτό τον δρόμο …Θεμιστοκλέους και Δερβενίων. Πολύ. Είναι πολύ ήρεμο στενό-όχι τόσο στενό πάντως. Η «Ίντριγκα». Ε, εντάξει. Και στο δια ταύτα. Όλων των ειδών τα ροφήματα, ποτά και cocktails σε κανονικές τιμές. Μουσική ροκ αρχικά και κατόπιν πολλές επιλογές. Το εσωτερικό είναι όλο ξύλο. Τίποτα βιομηχανικό, στυλιζαρισμένο ή περίεργο. Κλασικό και αγαπημένο ξύλο. Επιπλέον γίνονται εκδηλώσεις και εκθέσεις. Ψαχτείτε.

ιντριγκα

ΤΡΑΝΖΙΣΤΟΡ | Πρωτογένους 10,Ψυρρή

Τρανζίστορ cafe-bistrotheque. Από τις 11.00 μέχρι τις 4.00 μ.μ Απλό ποτό στα έξι ευρώ, το σπέσιαλ στα εφτά. Επιπλέον, παρατηρεί κανείς στο εσωτερικό του τρανζίστορ χειροποίητα αντικείμενα σε ένα χώρο που χαρακτηρίζεται βιομηχανικός. Έπιπλα που σαν να αναδύουν μια μυρωδιά παρελθόντος σε ένα χώρο που οι άνθρωποι ζουν το παρόν. Επειδή είμαστε και ρομαντικοί, όχι τίποτα άλλο.

τρανζιστορ

SEVEN JOKERS | Βουλής 7, Σύνταγμα

Funkyyyyy. Και ταυτόχρονα το ύφος παραπέμπει σε παλιό μπαρ εποχής αλλά όχι παλιομπάρ. Ανοιχτό από το πρωί. Σκέψου αν θες να χορέψεις και αντίστοιχα διάλεξε την ώρα που θα το επισκεφτείς. Αν και να ξέρεις, στην πραγματικότητα μπορείς να χορέψεις όποτε θες και όπου και αν είσαι.

7jokers

Υ.Γ: Να αυξήσουμε τις αγκαλιές μόλις πάψουν το συνάχι και ο βήχας του πλήθους.

Τέλος Συζήτησης

Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Ταξιδιώτης στην πόλη σου

ΕΝΑ. Κόκκινος Λωτός (Ζωοδόχου Πηγής 5,Εξάρχεια)

Ο «Κόκκινος Λωτός» αποτελεί μια πολύ καλή ιδέα είτε έχεις ξεμείνει από ρευστό είτε όχι. Είναι πολύ φθηνό και self service. Η διακόσμηση είναι επηρεασμένη από τα στοιχεία της Ανατολής και τα κύματα που δέχεται ο εγκέφαλός σου λογικά θα σε χαλαρώσουν. Η μπύρα, εννοώ, μπερδεύτηκα. Και τα δύο φυσικά, προφανώς και δεν μπερδεύτηκα. Ωραίο μονόλογο κάνω, πολύ εύστοχος. Μουσική και πιο χαλαρή και πιο χαρούμενη ώστε να κάνεις τις στροφές σου. Έχει και μαξιλάρες και τέτοια κόλπα άμα θες να μπεις εξ ολοκλήρου στο κλίμα. Όμορφη επιλογή πάντως, παιδιά. Ειδικά εάν πριν πάτε στον κόκκινο το λωτό, δείτε καμιά παράσταση η κατάσταση εκεί, σε αυτό το μπαρ  μου μοιάζει ιδανική. Το κερασακί στην τούρτα. Γαλλικά τα τελευταία αν δεν έγινε κατανοητό.

kokkinoslwtos

Με αφορμή το άνοιγμα και της Φιλοσοφικής Σχολής και το γεγονός ότι η επαναληπτική εξεταστική θα διεξαχθεί τα σαββατοκύριακα που θα ακολουθήσουν έχω να προτείνω τα εξής. Για όλους εμάς-φοιτηταριό και μη-που προσπαθούμε (ίσως μόνο νοητά) να διαβάσουμε και να εξοικονομήσουμε και λίγα χρήματα είναι καλό να μην ξεχνάμε κάτι πολύ απλό. Βέβαια το αναφέρω τόσο συχνά, ωστόσο δεν θέλω να το ξεχνάω. Η Αθήνα είναι τα μπαρ και τα καφέ και τα σουβλάκια και τα κλαμπ και τα εστιατόρια, τα θέατρα και οι κινηματογράφοι, τα μουσεία, τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοθήκες και όλα όσα υπάρχουν ακόμη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.

ΔΥΟ.

Είναι οι δρόμοι στους οποίους χαίρεσαι να περπατάς, η υγρασία που σε ενοχλεί αλλά και σου λείπει όταν δεν την έχεις περπατώντας στο Φλοίσβο. Είναι οι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι που μπορείς να δεις. Είναι το πάρκο Ελευθερίας δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής, ο λόφος του Στρέφη, το περπάτημα στο Θησείο, η Ακρόπολη και η Πλάκα. Είναι επίσης η βόλτα με το ποδήλατο, το κρύο που σου παγώνει τη μύτη. Τα απρόσμενα που μπορείς να συναντήσεις (και ελπίζω στα θετικά απρόσμενα), τα δισκάδικα και η μυρωδιά από τις σελίδες παλιών βιβλίων. Η θέα από ψηλά. Από το λόφο ή από τη ταράτσα. Δεν έχει σημασία.

ΤΡΙΑ.

Μείνε με τους ανθρώπους που αγαπάς. Κάνε μια βόλτα ακόμη κι αν δεν έχεις αρκετά χρήματα. Οργάνωσε συνάντηση φίλων στο σπίτι και φάτε όλοι μαζί. Ή παίξτε επιτραπέζιο ή χαρτιά ή δείτε ταινίες ή παίξτε μουσική. Μπείτε σε τυχαία λεωφορεία ή δοκιμάστε μια βόλτα με το αυτοκίνητο επιλέγοντας τυχαία αν θα πάτε δεξιά ή αριστερά. Ό ,τι μπορεί να σας κάνει χαρούμενους.

Γλίτσα το σημερινό κείμενο, ε; Διαβάζω το «Εκατό χρόνια μοναξιά» του Gabriel Garcia Marquez. Εσείς; Ταινία; Μιλήστε. Γράψτε. Ώρα για διάλογο, φίλοι. Περιμένω!

Γεια σας μάγκες. Και πάλι.

Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

ΑΘΕΝΣ ΣΙΤΥ Σ’ΑΓΑΠΑΜΕ!

Αυτό είναι το πρώτο κείμενο του 2014 που αποστέλλεται από τον υπολογιστή μου. Άλλος ένας χρόνος ξεκινάει και για κάποιο λόγο το μυαλό μου συνειρμικά έχει κολλήσει στο γεγονός πως το έτος κατά το οποίο τελείωσα το λύκειο αφού έζησα τις πανελλαδικές εξετάσεις ήταν το 2010, το ίδιο έτος κατά το οποίο ξεκίνησε η φοιτητική μου ζωή. Ναι, είναι απλώς φυσιολογικό να περνά ο καιρός, απλώς μερικοί εγκέφαλοι μάλλον χρειάζονται περισσότερο χρόνο να το επεξεργαστούν. Το παραπάνω, λοιπόν, αν και άσχετο είναι η σκέψη που δεν μπορώ να πετάξω. Ο χρόνος. Αν και 21 και κάτι-22 παρά κάτι. Γι ‘αυτό και αποφάσισα να την μοιραστώ ως καθόλου ανάλογο πρόλογο και εισαγωγή για το κυρίως θέμα, αυτό με το οποίο έχει να κάνει η στήλη μου: Σημεία που κάνουν την Αθήνα-ακόμη πιο-ενδιαφέρουσα.

athens city

Οι τρεις παρακάτω χώροι (καφετέρια-μπαρ-ποτοπωλείο) αποτέλεσαν σημαντικά στοιχεία κατόπιν χριστουγεννιάτικης βόλτας, οπότε ήρθε η ώρα να γνωστοποιηθούν εφόσον δεν είναι γνωστά ήδη…

1. Cafe’ 14 (Βασιλέως Γεωργίου Α’ 14, Πειραιάς)

Αν και δεν πηγαίνω συχνά στον Πειραιά, εξαιρουμένου του λιμανιού όταν χρειάζεται, όποτε η επίσκεψη είναι προς εκείνα τα μέρη, προς «τα παιδιά του Πειραιά» περνάω απ’ το Cafe’ 14. Είναι ανοιχτό από νωρίς το πρωί μέχρι και τη μία μετά τα μεσάνυχτα και μπορεί να σου προσφέρει πρωινό, κανονικό γεύμα (μεσημεριανό και βραδινό) και φυσικά καφέ και ποτό. Επιπλέον, ο χώρος δέχεται κρατήσεις. Αυτό που τράβηξε τη δική μου προσοχή ήταν τα μαρμάρινα τραπεζάκια και η ευρύτερα κάπως διαφορετική διαμόρφωση του χώρου. Γιατί πώς να το κάνουμε ;Το μάτι μου παίζει. Προς τραπεζάκια μάλλον. Παράξενο αυτό. Πολύ μ ‘αρέσει αυτή η καφετέρια που λέτε.

1533229_10202398220172394_1012733836_n

2. Blue Fox  (Ασκληπιού 91, Εξάρχεια)

Η «Μπλε Αλεπού» (οι αλεπούδες είναι εξαιρετικές, ας αρχίσουμε από ‘κει) φιλοξενεί χορευτικές ομάδες, χορευτική διάθεση και χορευτικούς ήχους. Ό,τι ξεκινά με τούτο το επίθετο. Με τούτο όμως. Οι ήχοι βεβαίως έρχονται από το παρελθόν. Χορευτικές ομάδες που ασχολούνται με το rock ‘n’ roll και το swing είναι εκεί επιδεικνύοντας και αποδεικνύοντας το ταλέντο τους και κάνοντας ένα μεγάλο χαμόγελο να εμφανιστεί. Το ξέρω, γενικεύω, αλλά είναι αλήθεια .Είναι τόσο ωραίο το κλίμα, ίσως να ευθύνεται και η συγκεκριμένη μουσική, είναι όμως και οι άνθρωποι. Δεν νιώθεις πως ζεις στο 2014. Νιώθεις κάτι πολύ παλιότερο αλλά δελεαστικό και χαρούμενο.

1418215_10202398402296947_1054145569_n

Το «Blue Fox» είναι μεγάλο, οπότε χωράει έμπειρους και άπειρους χορευτές, αρκεί να έχουν κέφι να κουνήσουν τα κορμάκια στο ρυθμό. Ποτά σε τιμές κανονικές. Στο κεφάλι μου παίζει το «Shout» της Lulu. Πω πω, τι ωραία!

3. Βρεττός (Κυδαθηναίων 41, Πλάκα)

Πήγαμε εκεί μια παρέα πέντε ατόμων εκ των οποίων οι δυο καλύτεροί μου φίλοι (και καλύτεροι γενικά). Και οι άλλοι δύο, βέβαια, υπάγονται στην ευρύτερη κατηγορία των καλύτερων, αλλά ο θρόνος ανήκει στους πρώτους αιώνια (χι χι χι). Αν κατάλαβε κανείς τι έχω γράψει είναι άξιος. Και συνεχίζω στο ενδιαφέρον της κατάστασης. Ποτοπωλείο λοιπόν. Παντού πολύχρωμα μπουκάλια! Κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Και βαρέλια. Και πάγκοι,σκαμπό κλπ. Το μενού περιλαμβάνει κρασί (πολύ κρασί) με περιγραφή της γεύσης και της ποικιλίας για τους γνώστες ….εγώ θα τα δοκίμαζα όλα ωστόσο. Ξεκινώντας ως εργαστήρι ποτοποιίας από το Μιχαήλ Βρεττό το 1909, άρχισε και η παραγωγή του σε ούζο, μπράντυ και λικέρ! Έχοντας δοκιμάζει λικέρ καρύδα, βάζω και τη σφραγίδα μου άμα χρειάζεται και δηλώνω επίσημα και σοβαρά ότι ο «Βρεττός» αποτελεί από τα πλέον αγαπημένα μου σημεία στην πόλη της Αθήνας και σκοπεύω να το κάνω στέκι. Παίζει ωραία μουσική, είναι και χαλαρό, φιλικότατοι και οι ιδιοκτήτες. Ανοιχτό από τις 10.00 ως τις 03.00 το βράδυ. Δεν θα χάσετε. Μπορείτε να πάρετε μπουκάλι και για το σπίτι.

1608970_10202398392776709_522672160_n

Υ.Γ: Κάντε μια βόλτα στα πέριξ του Μουσείου της Ακρόπολης μετά τις 03.00 τα ξημερώματα. Προσπαθήστε αν θέλετε να εστιάσετε σε λεπτομέρειες. Εγώ, ας πούμε, εστιάζω μεταξύ άλλων στα χαρακτηριστικά του κάθε μπαλκονιού και προσπαθώ να φανταστώ τον τύπο ανθρώπου στον οποίο ανήκει. Δίνω ιδέα. Αν κάποιος το εφαρμόσει θα προκύψει διαδικτυακός διάλογος. ΓΟΥΣΤΑΡΩ.

Φιλιά μάγκες.

Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη

Λίγο βρώμικο και κάτι μπύρες στο Σπιρτόκουτο να κλείσει η χρονιά.. <3

Ε.Είσαι στα Άνω Πετράλωνα και θες να πας στα Κάτω. Στρίβεις αριστερά και μόλις βρεις τρένο μπροστά σου πρέπει να στρίψεις αναγκαστικά δεξιά. Ευθεία, ευθεία, ευθεία και αριστερά με την πρώτη ευκαιρία (απουσίας τσιμέντου). Και ωπ! Συναντάς τη λεγόμενη «μπανάνα». Στο στενό μετά την κάβα στρίβεις δεξιά και στο δεύτερο στενό αριστερά. Στο αριστερό σου χέρι θα δεις κάποια στιγμή (δεν είμαι καλή στον υπολογισμό μέτρων) το Σπιρτόκουτο. Αυτή ήταν η περιγραφή που μας έδωσε ένας πραγματικά εξαιρετικός τύπος, τουλάχιστον αναφορικά με την ικανότητά του στον προσανατολισμό, όταν τον ρωτήσαμε πώς θα φτάσουμε στο «Σπιρτόκουτο». Το μεγαλείο του, βέβαια, φάνηκε όταν ανταπάντησε με την ερώτηση: «Το Σπιρτόκουτο στα Πετράλωνα ή στο Κουκάκι θες;»…Γεγονός που δείχνει ότι θα μπορούσε να μας οδηγήσει και εκεί. Θα συνεχίσω με το όμορφο «Σπιρτόκουτο». Μικρό, όχι τόσο όσο ένα σπιρτόκουτο αλλά ίσως και να είναι ένα τέτοιο σε μεγέθυνση. Πολυμορφικό αυτό το καφέ-μπαρ. Φιλοξενεί live, πάρτυ ραδιοφωνικών σταθμών και πολλά άλλα. Ποτό μπορείς να βρείς στα 5 ευρώ, μπύρα και κρασί από 3 ευρώ και καφέ μέχρι 2 και κάτι ευρώ. Πολύ καλό. Και με ωραία μουσική. Αφιερώνω το κοκτέιλ και τη μπύρα που ήπια στα Χριστούγεννα, τον Άγιο Βασίλη, τους φίλους με τους οποίους πίνεις και γελάς (πολύ αναφέρεται το ποτό,ε;) και πάνω απ’ όλα στους υπέροχους αυτούς άντρες (διότι για να λέμε την αλήθεια, γυναίκα δεν έχω βρει ακόμα) που μπορούν να σε κατατοπίσουν κάθε ώρα και στιγμή ακόμη κι αν βρίσκονται σε διαφορετικό νομό από ‘σένα.

Σπιρτόκουτο (Κειριαδών 15, Κάτω Πετράλωνα)

Και ΤΩΡΑ ήρθε η ώρα της βρωμιάς. Λοιπόν, δεν είναι υγιεινό αλλά συνήθως είναι εύγεστο. Επειδή είναι βρωμιά. Προφανώς. Αφού πιεις το ποτό ή τα ποτά με την παρέα ή με τον τέλειο εαυτό σου πεινάς. Αυτή είναι αλήθεια. Αν οχι πάντα, συνήθως αυτό συμβαίνει. Πεινάς. Ας το παραδεχτούμε. ΠΕΙ ΝΑΣ.

Ποιες είναι οι προτάσεις που έχω να κάνω εγώ;

Η πρώτη είναι το βρώμικο στη Μιχαλακοπούλου. Ε.Εντάξει. Πιο πάνω από το ύψος του Χίλτον, στην άνοδο της οδού. Υπάρχει συμφωνία μεταξύ γνωστών και φίλων ότι η σος είναι ένα καθημερινό παράδειγμα περί της»Pavlov’s Dog»θεωρίας. Την σκέφτεσαι και εκκρίνεις σάλιο. Ή κάπως έτσι. Κλασική εξαρτημένη μάθηση. Δεν το καίω άλλο. Μερίδα με κοτομπουκιές. Αυτό. Παρακάτω.

Δεύτερη πρόταση: «Μερακλής». Φάληρο αυτή τη φορά. Αν είσαι σ’αυτά τα μέρη. Καλά, κι αν δεν είσαι η βόλτα ωραία είναι. Πάντα! Βρίσκεται δίπλα στα «Village» τούτη η βρωμιά, στον παράδρομο. Φαίνεται. Και γράφει «Canteen-Μερακλής». Θα καταλάβεις που σου λέω.  Τα καλούδια του «Μερακλή» έχουν της «Παναγιάς τα μάτια» μέσα. Όταν διαβάσεις κάπου «Σάντουιτς αλλαντικών», πίστεψέ το. Όλα τα αλλαντικά είναι εκεί. Ό,τι πρέπει. Κι αν τρομάξεις όταν το δεις, σου το κόβουν και στη μέση και το μοιράζεσαι με το φίλο. Χι χι χι.

Αυτά. Αύριο είναι Παρασκευή 20 Δεκέμβρη. Είναι το τελευταίο κείμενο για αυτή τη χρονιά. Να είμαστε καλά, το επόμενο γραπτό σημάδι να δοθεί στην αγαπημένη editor in chief του «Τoutestin magazine» όταν στη θέση του 3 θα έχει μπει το 4. Πώς σας φαίνεται αυτό; 2014. 14 χρόνια από το Millenioum. Κάθε χρόνο συγκλονίζομαι το ίδιο. Ας καθαρίσουμε μυαλά, ας δουμε αγαπημένους, ας κάνουμε όμορφα πράγματα. Ξεκούραση αφενός, τροφή για σκέψη αφετέρου και απ’ το 14 τα λέμε πάλι. Αγάπη πάντοτε. Σας φιλώ. Σίτυυυυυυυ Κάμπεεεερ. ΥΟ.

Χριστιάννα Μοσχοχωρίτη