Life Hacks #33 Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο

Από την εφηβεία μου δε θυμάμαι πια πολλά. Αυτό που έχω συγκρατήσει είναι μια γενικότερη αίσθηση: ήμουν μια δυσαρεστημένη έφηβη, με κάποιες σποραδικές εκρήξεις θυμού, σιχαινόμουν τις κλίκες, δε μου άρεσε η «ταμπελοποίηση» (γιατί ήμουν το φυτό-απουσιολόγος και όχι η δημοφιλής κοπέλα που ερχόταν πάντα βαμμένη και φτιαγμένη), ενώ είχα μια διάχυτη αντίληψη ότι δεν ταίριαζα πραγματικά με κανένα συμμαθητή μου και ως εκ τούτου, ανυπομονούσα για την ώρα που θα αποφοιτούσα για να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου. Το οποίο και συνέβη. Κράτησα επαφή με 2-3 φίλες μου, με τις οποίες στην αρχή κάναμε πολλή παρέα αλλά στην πορεία ανακαλύψαμε την μαγεία των νέων γνωριμιών, με αποτέλεσμα οι εβδομαδιαίοι καφέδες μας να έχουν εξελιχτεί πλέον σε μια-στο-τόσο συναντήσεις. Το σχολικό μου παρελθόν είναι αυτό που λέει και η λέξη, δηλαδή παρελθόν. Σε αντίθεση με την φίλη μου την Ηλιάνα, που μου λέει ότι θα ήθελε να γυρίσει στο σχολείο, εγώ θα αντάλλασα ευχαρίστως τα σχολικά μου χρόνια με μερικά ακόμα χρόνια φοιτητικής ζωής. Ευσεβείς πόθοι.

phd111401s

Ένα-δύο χρόνια αφότου τελείωσα το σχολείο, μπήκαμε στο παιχνίδι των reunions. Γιατί υπήρχαν κάποιοι που έκαναν ακόμα παρέα, που είχαν περάσει καλά την εφηβεία τους, και ήθελαν να αναβιώσουν το ένδοξο παρελθόν. Μόλις ένα χρόνο λοιπόν μετά την αποφοίτηση, κανονίστηκε μια συνάντηση και έτσι, έφτασε η πρώτη φορά που θα συναντούσα τους συμμαθητές μου χωρίς πολλά από τα σχολικά μου κόμπλεξ και εκείνοι εμένα χωρίς γυαλιά. Είχα πλέον βγει κάπως από το καβούκι μου και ανακάλυπτα σιγά-σιγά τον εαυτό μου απαλλαγμένη από τα δεσμά των θρανίων και των αόρατων τειχών που είχα χτίσει μέσα μου. Εκείνη τη συνάντηση τη συζητάμε ακόμα καμιά φορά, αφού το αλκοόλ και η πρόσφατη ενηλικίωση είναι συνδυασμός φωτιά. Άλλωστε, το σχολείο ήταν αρκετά κοντά για να είναι νωπές οι αναμνήσεις και ενδιαφέροντα τα κουτσομπολιά, μα αρκετά μακριά για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε όλα κάπως πιο ανάλαφρα.

f084679916305f475461e26e06fe-post

Στο μεταξύ ακολούθησαν και άλλες μικρότερες ή μεγαλύτερες συναντήσεις, ενώ κάποιοι συνέχισαν να διατηρούν στενή επαφή, πάντα προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού αισθανόμουν ότι η δική μου η ζωή διέφερε ριζικά μερικές φορές από εκείνη των σχολικών μου φιλενάδων. Παρ’όλα αυτά, χάρη σε εκείνα ακριβώς τα άτομα, η επαφή εξακολουθούσε να υπάρχει.

Φτάνουμε λοιπόν στο πριν λίγες μέρες, οπότε κανονίστηκε ένα ακόμα reunion. Τι είχα να χάσω, τίποτα, και πήγα. Μετά από αυτή τη συνάντηση, μου γεννήθηκαν τόσες σκέψεις που δε θα μπορούσα με τίποτα να τις περιγράψω. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα ότι με αυτούς τους ανθρώπους, που τους ένιωθα τόσο απόμακρους πριν χρόνια, είχα πλέον πολλά κοινά. Μεταπτυχιακά, δουλειές, συγκατοίκηση με τη σχέση, οικονομικές ανησυχίες. Μοιάζουμε τόσο πολύ, που μου είναι σχεδόν αδύνατο να ταυτίσω αυτούς τους ανθρώπους με τους θανάσιμους εχθρούς της εφηβείας μου. Συνειδητοποίησα, μέσα από το δικό τους βλέμμα, πόσο έχω αλλάξει εγώ στο μεταξύ, πέρα από τα πάλαι ποτέ γυαλιά και κιλά των πανελληνίων, ως άνθρωπος, στον χαρακτήρα, στο μυαλό, στην άνεση, σε όλα εκείνα που επιβάλλεται να αλλάξουν όσο μεγαλώνεις, καθώς τίποτα δεν μένει σταθερό, κι αν μένεις στάσιμος σε αυτό που ήσουν κάποτε, δεν προβλέπεται να φτάσεις ποτέ στο full potential σου, σε αυτό που «πρέπει» να γίνεις.

5dcaaab3893ceea26273bcef8c7ec233

Δε θα πω ψέματα φυσικά: κάποιες στιγμές κοκκίνιζα στη σκέψη των αμήχανων αναμνήσεων της εφηβείας μου, και αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, αυτό ίσως να ήταν το μόνο που θα άλλαζα. Παρ’όλα αυτά, εκείνο που μου έμεινε ως πιο σημαντικό συμπέρασμα αν θες, του τελευταίου μας “reunion”, ήταν το ότι σημασία δεν έχει τόσο το παρελθόν σου, το από πού ήρθες και το ποιος ήσουν, αλλά το πού πας τώρα, πώς προχωράς, τι στόχους έχεις και αν φροντίζεις να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος, όχι για τους άλλους, για να σου δώσουν τα εύσημα, αλλά για εσένα τον ίδιο. Και εγώ μερικές φορές μου δίνω ένα κρυφό self-five για όσα έχω καταφέρει. Να μείνει μεταξύ μας όμως, ναι; You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Life Hacks #32

Πέρσι τέτοια εποχή με είχε πιάσει μια ηλικιακή απόγνωση. Τα 25 έφεραν μαζί τους και την κρίση του πρώτου τετάρτου, η οποία έκτοτε με ακολουθεί πιο πιστά κι από τη σκιά μου. Ένα χρόνο αργότερα, και στα 26 πλέον, η ηλικία που μόλις άφησα πίσω μου μου φαίνεται ιδανική σε σχέση με αυτή που διανύω.

0669b45d990d8cda3b88eb3d08d3ab0c

Αναρωτιέμαι λοιπόν: έτσι δεν είναι πάντα; Το μέλλον μοιάζει πιο τρομακτικό, με τη λογική του «κάθε πέρσι και καλύτερα», ειδικά όταν το πέρσι σε κατέτασε ακόμα στα πιπίνια, ενώ το φέτος και του χρόνου σε φέρνουν λίγο πιο κοντά στα καταραμένα –άντα που τόσο συζητιούνται σε φιλικούς κύκλους. Φέτος προσπαθώ σκληρά να σωπάσω εκείνες τις ενοχλητικές φωνές μέσα και έξω από το κεφάλι μου που βουίζουν σαν τα κουνούπια δίπλα από τα αυτιά μας. Αυτές τις φωνές που όλο λένε ότι στην τάδε ηλικία πρέπει να έχεις κάνει αυτό, και στη δείνα να έχεις καταφέρει το άλλο, ενώ αν δεν ακολουθήσεις αυτό που θεωρείται ως νόρμα στην πορεία της ζωής σου, η κοινωνία θα σε κοιτάζει με ένα κάπως επικριτικό βλέμμα που ξέφυγες από τα δίχτυα του κατεστημένου, ή που τελοσπάντων είσαι τόσο διαφορετικός.

 3daab75438ca52992f5e45125ef0fe61

Μου φαίνεται κάπως ειρωνικό όμως το ότι είμαστε η γενιά που ναι μεν δεν φοβάται να είναι διαφορετική, αλλά εξακολουθεί να υπακούει σε εκείνους τους άρρητους κανόνες που της κληρονόμησαν οι μεγαλύτερες γενιές. Ναι μεν θα κάνουμε το δικό μας, αλλά με την προϋπόθεση να ακολουθήσουμε κάποια στιγμή τη γονική πεπατημένη. Αν όμως θες τη γνώμη μου, μεγαλύτερη από τη ζημιά που μας κάνουν τα περιοδικά μόδας στην αυτοεκτίμηση μας, το Hollywood στην ιδέα του εύκολου χρήματος, και οι ταινίες πορνό στην ερωτική μας ζωή, είναι εκείνη η βλάβη των κοινωνικών προσδοκιών. Μας φορτώνουν με ένα ακατάσχετο και άχρηστο άγχος, το οποίο όχι μόνο δεν μας βοηθάει να θέσουμε στόχους αλλά συχνά μας παγώνει, οδηγώντας μας σε λάθος επιλογές. Μου φαίνεται δηλαδή κάπως διεστραμμένο ότι θεωρούμε μεγαλύτερη τραγωδία το να μείνει κανείς ανύπαντρος (στο ράφι με τις σοκολάτες να με βάλετε, που λένε) από το να κάνει τις λάθος επιλογές δημιουργώντας μια ακόμα κατεστραμμένη οικογένεια. Γιατί το δικό μας μυαλό γαλουχήθηκε με το «τι θα πει η κοινωνία», σε μια εποχή όπου όλοι γνωριζόντουσαν με όλους. Και ενώ είμαστε πλέον άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, οι ιδέες δεν άλλαξαν καθόλου.

6c7423e09a7eb651b4e375410cdcf552

Και τι σχέση έχουν τώρα όλα αυτά με έναν ακόμα χρόνο από τη ζωή μου που κάπου κάπως πέρασε; Το ότι αποφάσισα αντί να βασανίζομαι με την εικόνα που έχουν οι άλλοι στο μυαλό τους για εμένα, να επικεντρωθώ στην εικόνα που έχω εγώ για τον εαυτό μου. Δηλώνω λοιπόν με μεγάλη μου χαρά ότι μέσα σε αυτό τον χρόνο άλλαξα περισσότερο από όσα θα περίμενα. Ωρίμασα, άφησα πίσω μου ανθρώπους και καταστάσεις, έμαθα πριν υψώνω τον δείκτη να προσπαθώ να κατανοήσω. Και σε πιο πρακτικά ζητήματα, έμαθα να φροντίζω τον εαυτό μου, να παίρνω πρωτοβουλίες, και βαθιές ανάσες γιατί μια σταθερή αξία της ζωής μου είναι πως όλα θα πάνε καλά αφού τίποτα δεν είναι τελικά τόσο τραγικό όσο νομίζουμε. Έτσι λοιπόν, περισσότερο από το να αγχωνόμαστε για το αν θα καταφέρουμε να εκπληρώσουμε ξένες προσδοκίες πρέπει να μας απασχολεί εάν θα γίνουμε οι άνθρωποι που ονειρευόμαστε. Μια καλή αρχή είναι να βρούμε τα όνειρα μας, with or without your consent, και αυτός ακριβώς είναι ο επόμενος στόχος μου. You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Life Hacks #31

I would do anything for love, τραγουδάει ο Meat Loaf, και αμέσως μου έρχονται στο μυαλό ειδυλλιακές εικόνες με παραλίες, ηλιοβασιλέματα, και τη φίλη μου (let’s call her) Λίνα να παραπονιέται ακόμα μια φορά για το αγόρι της, που δεν την προσέχει όπως εκείνη, που δεν εκδηλώνεται όπως εκείνη, που της κάνει τη ζωή κόλαση και τη διάθεση χαλί να το πατήσει, αλλά του δίνει «ακόμα μια ευκαιρία» με την ελπίδα ότι θα αλλάξει. Και εδώ εντοπίζουμε το πρώτο ψέμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ξέρεις, μετά από το παραμύθι Αδάμ-Εύα-μήλο. Στην τρίτη θέση το passive-aggressive «Καλά είμαι, δεν έχω τίποτα», και στην τέταρτη, το «Ξύπνα, πήγε 8».

Η ιστορία είναι η γνωστή: μια σχέση που ξεκίνησε με κάποιες ελπίδες, αλλά στην πορεία κάτι στράβωσε, όταν άρχισαν να πέφτουν τα προσωπεία της υποκρισίας του πρώτου καιρού, και ο τρελός έρωτας έσβησε σαν τη φωτιά στο τζάκι, με το σαράκι της αμφιβολίας να κατατρώει οποιοδήποτε ίχνος λογικής και ευαισθησίας. Οι μεγάλοι ποιητές τα έχουν γράψει ήδη, αλλά εδώ μου ταιριάζει πιο πολύ η φράση από ένα αγαπημένο μυθιστόρημα: «Δεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι μας αξίζει.»

 e0d019429ae31038701a548f1dcd1f86

Γιατί όμως να πιστεύουμε ότι μας αξίζει μια αγάπη-βασανιστήριο; Και γιατί ποτέ να μην μπορούμε να δούμε την αλήθεια, που μοιάζει τόσο προφανής στα τρίτα μάτια; Φταίει άραγε η αγάπη που μας φοράει τα ροζ γυαλιά θολώντας την κρίση μας, έως ότου κάποιο μικρό πετραδάκι τα γδάρει καταστρέφοντας την ψευδαίσθηση της τέλειας σχέσης; Γιατί ακόμα και όταν κάτι δεν μας πάει καλά, προτιμάμε να επιρρίπτουμε αλλού τις ευθύνες αντί να αποδεχόμαστε την μεγάλη αλήθεια: ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μας είναι κυρίως άνθρωπος, με ελαττώματα, και ένα από αυτά του τα ελαττώματα μπορεί να είναι και η αθεράπευτη μαλακία. Excusez-moi για τα γαλλικά μου, μα κάποια πράγματα δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τα πεις με το όνομα τους.

d96460dd4b80c06da64014e551a74485

«Τον αγαπάει», μου είχε πει μια άλλη φίλη μου όταν το συζητούσα μαζί της, «γι’αυτό δεν καταλαβαίνει». Και εδώ προχωράμε στην επόμενη ερώτηση: γιατί ποτέ κανένας «φίλος» δε λέει την αλήθεια; Αυτός εδώ σε εκμεταλλεύται, έχει ψυχολογικά, σου κάνει καψόνια, δεν σε σέβεται, δεν σε εκτιμάει όσο εσύ, δεν αναλογίζεται το μέλλον, δεν σου αξίζει βρε παιδί μου, με πόσους τρόπους να στο πω; Γιατί ποτέ δεν θέλουμε να χαλάσουμε τη ζαχαρένια των φίλων μας; Είναι από αγάπη, ή μήπως από κάποιο εγωιστικό συναίσθημα που μας κρατάει πίσω από το φόβο μη χαλάσουμε ακόμα μια φιλία;

bbfec5bd95f865fd157daca81450217e

«But I won’t do that», συνεχίζει στον επόμενο στίχο ο Meat Loaf, και εγώ εύχομαι να έβαζε και η «Λίνα» της ιστορίας τα δικά της όρια. Αν θες να ξέρεις, δεν της είπα ποτέ τίποτα, όχι τόσο για να μην την πληγώσω, ή ίσως και από μια αμφιβολία για την ορθότητα των απόψεων μου, αλλά πιο πολύ γιατί αντιλήφθηκα ότι εθελοτυφλεί και αυτό σημαίνει ότι ξέρει την πραγματικότητα καλά, μα επιλέγει να κρατάει εκείνες τις πτυχές των γεγονότων που την κάνουν να κοιμάται ήρεμη το βράδυ. Γιατί το να δέχεσαι την αγάπη που πιστεύεις ότι αξίζεις σημαίνει ότι κάνεις μια επιλογή. Και αυτό είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση. You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Βγες στο μπαλκόνι να δεις

Κάτι τέτοιες στιγμές όπου το μέσα μου κάπου κλωτσάει, σπίτι, παρούσα μα απούσα, πάντα κοιτάω το φεγγάρι. Μελό το ξέρω. Μου θυμίζει τις σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων και σαν το μυαλό μου να τις εξανθρωπίζει. Ειδικά τις βραδινές ώρες κρύβομαι στη σιωπή. Μια σιωπή όπου είχα από παιδί μα εδώ και κάποια χρόνια έσπασε, θα έλεγα απότομα σαν να ήθελε καιρό να βρει το φως της λευτεριάς της.

Έτσι όπως έσπασε η σιωπή άλλο τόσο σκληρή έγινα και εγώ. Τελικά ο πόνος είναι τόσο χυδαίος που σε αλλάζει. Μεταξύ των γρήγορων τροχών της ζωής, έχω πάντα ένα δίλημμα. Τι θα γίνει μετά. Πέθανε ένα παιδί από σάπιες ψυχές που τον ρημάξανε. Τους μισώ ναι αλλά και πόσο τους λυπάμαι. Βρωμάει η σαπίλα τους άγρια. Πέθανε και ένας καθηγητής μου. Από ατύχημα είπαν με αυτοκίνητο. Από στεναχώρια λέω εγώ. Κανείς δεν μίλησε για το θέμα. Το σχολείο μάλιστα ανέβασε και μια θεατρική παράσταση. Τα λόγια δικά σας.

tumblr_m5doemubTt1qckikfo1_500

Θέλετε ίσως να γεμίσω τις σελίδες μου με σεξουαλικές ιστορίες και απαγορευμένα μυστικά. Από αυτά που βλέπω κάθε μέρα σαν παρατηρητής. Ρουφάω τις ζωές των ανθρώπων μέσα από τα μάτια μου. Μπορώ να σας πω τα πάντα. Για σχέσεις εξουσίας και υποταγής, για λάγνα μάτια, για αθώα σκιρτήματα. Για την βρώμικη νύχτα που πουλάει το σεξ για αντικαταθλιπτικό και χρήμα. Διαλέξτε ότι θέλετε. Βάλτε με αν θέλετε να κάνω και τον μασκαρά καθώς σας περιγράφω τα ανείπωτα.

Μόνο σας παρακαλώ μη με βάλετε να περιγράψω τι νιώθω μέσα μου για αυτό τον κόσμο. Ό,τι άλλο θέλετε…κρασί, αστεία και σερπαντίνες στις αποχρώσεις του φούξια.

Μόνο σας παρακαλώ σβήστε τα φώτα φεύγοντας. Κοιμάται το παιδί μέσα μου. Και δεν ξέρω αν θέλω να ξυπνήσει.

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που είναι διαφορετικούς, μα έχουν τόσο πλούτο ψυχής.

Ευδοκία Μουντζούρη

O «Ελεύθερος σκοπευτής» πόσο ήρωας μπορεί να είναι;

Κάπου μέσα στην βδομάδα είδα το American Sniper, οι περισσότεροι από εσάς θα το ξέρετε καθώς είναι η αληθινή ιστορία του Chris Kyle, ενος άντρα θρύλου για την Αμερική. Ο Chris υπηρέτησε στους Seal στην μονάδα του Ναυτικού απο το 1999 μέχρι το 2009. Σκότωσε πάνω από 160 άτομα και γύρισε πίσω από τον πόλεμο του Ιράκ με τιμή και δόξα.

Όλα ρόδινα και ηρωικά. Μια ωραία γυναίκα τον περίμενε πίσω με δυο παιδιά. Ώσπου ο Chris παθαίνει μια διαταραχή ύπουλη, την Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες. Δεν θα σας την αναλύσω, συνοπτικά όμως θα σας πω ότι πρόκειται για μια αγχώδη διαταραχή και προκαλείται από ένα σοβαρό ψυχολογικό τραύμα. Ο πόλεμος βέβαια είναι πολλά τραύματα μαζί. Αν δείτε την ταινία θα παρακολουθήσετε την φρίκη που βιώνει όταν καλείται να σκοτώσει ένα μικρό παιδί.

IMG_500636032955

Ο ψυχίατρος λοιπόν τον βάζει σε μια εθελοντική ομάδα, η οποία όπως κατάλαβα αποτελείται από άλλους στρατιώτες που γύρισαν επίσης κομμάτια ψυχολογικά και δίνει την δυνατότητα έτσι στον Chris να ασχοληθεί με αυτούς εθελοντικά. Ώσπου σε μια σκοποβολή ο Ray Routh σκοτώνει τον Chris και έναν φιλο του, οι οποίοι ήθελαν να τον βοηθήσουν. Ο Ray ήταν και αυτός βετεράνος και πάλευε τα φαντάσματα του πόλεμου. Μόνο που, σε αυτόν πυροδοτήθηκε και η σχιζοφρένεια.

Μεταξύ μας μια σχιζοφρένεια είναι όλοι οι πόλεμοι, με χιλιάδες νεκρούς να κομματιάζονται για συμφέροντα και χρήματα. Και επειδή είμαι σε μια φάση όπου η αδικία με αηδιάζει, ίσως τα πράγματα είναι πιο απλά. Κάπου υπάρχει Θεία δίκη. Γιατί δεν είναι ηρωικό να σκοτώνεις 160 άτομα, γιατί η βρώμικη τύχη θα σε βρει όπου και να είσαι για να σε φέρει τετ α τετ με την ηθική. Για αυτό αν και πολλές φορές μέσα σε όλα τα λάθη σας και το θυμό, σκεφτείτε εκδίκηση αφήστε το, ότι και να είναι αυτό ακόμα και το χειρότερο σας τραύμα. Κάπου στο βάθος της ιστορίας θα έρθει η δικαίωση. Για αυτό και με σακατεμένα φτερά να Χαμογελάτε. Χαμογελάστε πριν ανοίξετε το στόμα σας, γιατί κανείς δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο που δημιουργεί.

Ευδοκία Μουντζούρη

Life Hacks #30

Τα lifehacks έγιναν 30, και εγώ σύντομα 26 (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), οπότε σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ευκαιρία κι αφορμή για ένα column recap. Όχι ότι έχει μπει η άνοιξη και δε μπορώ να συγκεντρωθώ – κακοήθειες. Here we go λοιπόν.

weekly-recaps#29: «Κράτα τα αυτιά σου ανοιχτά, και τα μάτια σου διάπλατα γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μαγικό μπορεί να πει κάποιος και να σε πάει χιλιόμετρα μπροστά.»

#28: «Όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή, καθώς μεγαλώνεις αποκτάς διαφορετικές προτεραιότητες. Ο βασικός στόχος είναι πάντα η αυτοβελτίωση (…) Σταδιακά αναγνωρίζεις καλύτερα τι έχει μεγαλύτερη αξία για σένα, αντιλαμβάνεσαι πως ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, και συνειδητοποιείς ότι η μεγαλύτερη σου επένδυση είναι αυτή που κάνεις στον εαυτό σου, με πρώτη και κυριότερη την σωματική και ψυχική σου υγεία.»

#27: «Θα ήταν (…) κάπως υπεροπτικό, ή ίσως ανόητο, να μην παραδεχτώ πως κάτι αφήνουν πίσω τους όλοι, σαν τις επιγραφές στις πόρτες που μπορεί να αντικαθίστανται αλλά αφήνουν μια σκιά που αχνοφαίνεται, και έτσι κάτω από τη φράση Ιατρείο Α’ διακρίνεις τη λέξη Οφθαλμολογικό. Ακόμα κι αν κλείσεις τα μάτια σου στο προφανές, αυτό εξακολουθεί να υφίσταται ανεξάρτητα από εσένα που κάνεις ότι δεν το βλέπεις.»

#26: «Υπάρχει μια αόρατη γραμμή οικειότητας στον εργασιακό χώρο την οποία καλό είναι να μην ξεπεράσεις.»

#25: «Ρυτίδες θα αποκτήσουμε έτσι κι αλλιώς, αλλά είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε αν αυτές θα είναι χαράς ή δυστυχίας.»

#24: «Δεν είμαστε πια παιδιά να κλείνουμε σφιχτά τα μάτια στο σκοτάδι ευχόμενοι να εξαφανιστεί η τρομακτική σκιά στον τοίχο, αφού αυτή η σκιά είναι το πεπρωμένο μας που μας ακολουθεί σαν μαύρο σύννεφο. Η μάχη με τον χρόνο δεν ήταν ποτέ μάχη με εκείνον αλλά με τον ίδιο τον εαυτό μας.»

#23: «Παρόλο που ζούμε μια φορά, αυτή είναι αρκετή γιατί είμαστε ψήγματα αστεριών και λάμπουμε αιώνια.»

#22: «”You can be too old for a lot of things, but you’re never too old to be afraid”. Είναι στο χέρι σου να επιλέξεις αν ο φόβος θα σε κρατήσει πίσω, ή θα σε σπρώξει ένα βήμα πιο πέρα, στη ζωή που ονειρεύεσαι.»

#21: «Όσο κι αν θα θέλαμε κάποια πράγματα να μείνουν παγωμένα στο χρόνο, η ζωή κινείται γρήγορα “και αν δεν σταματάς μια στο τόσο, μπορεί και να σε προσπεράσει”.»

#20: «Η ζωή δεν έρχεται με βιβλίο οδηγιών (…) και το πιο κοντινό σε συμβουλές επιβίωσης είναι οι γονείς μας και οι λοιποί μεγαλύτεροι συγγενείς, φίλοι, και ναι, συνάδελφοι.»

#19: «Αν η τέχνη εμπνέεται, όπως λένε, από τη ζωή, τότε κάπου υπάρχουν εκείνα τα happy endings για τα οποία μιλάνε όλοι.»

#18: «Μην αναπολείς το κάποτε, κρύβει μέσα του το ποτέ, που πάει χέρι-χέρι με το ξανά. Σημασία έχει τι κάνουμε από εδώ και πέρα.»

#17: «Όλα όσα αφήσαμε ανοιχτά το καλοκαίρι, με τη δικαιολογία «ραντεβού το Σεπτέμβρη», μας περιμένουν στην πόρτα με την παντόφλα στο χέρι έτοιμα να μας κυνηγήσουν που τα αφήσαμε σε εκκρεμότητα τόσο καιρό.»

#16: «Η ζωή μας μοιάζει σαν ένα τεράστιο συνεχόμενο δίλημμα, σαν μια φαντασιακή διχοτόμηση ανάμεσα σε αντιφατικές, μα εξίσου θελκτικές τάσεις, και στην περίπτωση των λαθών αυτή μας η διπολική φύση έρχεται να ανθίσει και να εκραγεί σε χιλιάδες μικρά ηφαίστεια που σκορπάνε λάβα σε οτιδήποτε ζωντανό και όμορφο μας περιβάλλει.»

#15: «Ακόμα και τα άσχημα είναι κομμάτι της ιστορίας μας, και ίσως η ιστορία μας να μην μπορεί να υπάρξει χωρίς όλες εκείνες τις μίζερες στιγμές όπου έχουμε χάσει κάθε ελπίδα.»

#14: «Τα πάντα είναι σχετικά (…) και οι όψεις παραπλανητικές.»

#13: «Η πραγματικότητα απέχει από τις φαντασιώσεις μας, κι αν υπάρχει κάτι που πλησιάζει το ιδανικό αυτό είναι η αγάπη. Γιατί μέσα της είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Η αγάπη είναι το καλύτερο που μπορούμε να γίνουμε, και ο μόνος όρκος που μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας είναι να αγαπάμε με κάθε ευκαιρία.»

#12: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η ευτυχία και η πληρότητα μοιάζουν απαγορευμένοι όροι, γιατί έχουμε δει περισσότερες από μία φορές τα όνειρα μας να γκρεμίζονται όταν τολμήσαμε να δηλώσουμε χαρούμενοι, λες και το σύμπαν περιμένει να δει πότε θα τελειώσουμε το κάστρο που χτίζουμε στην άμμο για να φέρει ένα μεγάλο κύμα και να το διαλύσει σε δευτερόλεπτα.»

#11: «Κάποιοι ψυχολόγοι λένε πως οι απαντήσεις σε όσα μας βασανίζουν βρίσκονται ήδη μέσα μας, και το πραγματικό task είναι να τις ανακαλύψουμε.»

#10: «Ο δρόμος προς την συνειδητή αυτογνωσία είναι τραχύς και δυσβάσταχτος.»

#9: «Η αλήθεια είναι ότι η ευτυχία κρύβεται παντού, ακόμα και στα πιο μικρά πράγματα. Το θέμα όμως είναι άλφα. να ξέρεις πού να κοιτάξεις και βήτα. να μην έχεις υψηλές προσδοκίες.»

#8: «Get over it και move on (…) ο κόσμος αυτός δε συμπαθεί τους κλαψιάρηδες.»

#7: «Είμαστε έρμαια αρχέγονων ενστίκτων τα οποία μας καταδικάζουν στις λάθος επιλογές, αποφάσεις, και συμπεριφορές.»

#6: «Το να μεγαλώνεις σημαίνει να αλλάζεις, να αλλάζει ο κόσμος, να αλλάζουν οι συνθήκες και οι καταστάσεις. Σημαίνει να προσαρμόζεσαι, να δέχεσαι χωρίς να ανέχεσαι, να γίνεσαι επιλεκτικός, και να ξεχωρίζεις τι είναι σημαντικό και τι ανήκει στον κάδο των απορριμμάτων.»

#5: «Η αλλαγή δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη.»

#4: «Πρέπει να λέμε πιο συχνά ναι.»

#3: «Δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε, γι’αυτό συμβιβαζόμαστε με όσα έχουμε, ή με το next best choice»

#2: «Το παρελθόν δεν έχει τίποτα άλλο να σου προσφέρει παρά μόνο μαθήματα για να κάνεις το παρόν λίγο καλύτερο.»

#1: «Τίποτα καλό δεν συμβαίνει όσο μένεις ακίνητος.»

Και για το κλείσιμο του άρθρου αυτού, πάρε και την top φράση του #30: «Η δημιουργικότητα μας, είπε κάποιος, είναι η περιουσία μας, και για καλή μας τύχη, όσο χρησιμοποιείται πολλαπλασιάζεται, δεν εξαντλείται.»

You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Life Hacks #29

Ο δάσκαλος οδήγησης θυμάμαι μου έλεγε δύο πράγματα συνέχεια: να μην αγχώνομαι γιατί ιδρώνουν οι παλάμες μου και του λερώνω το τιμόνι (τι γλυκός), και να προσέχω πού κοιτάζω, γιατί όπου κοιτάζω εκεί πηγαίνω. Μπορεί να μη θυμάμαι πια πολλά από τα σήματα, αυτές οι δύο φράσεις όμως μου έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό. Η πρώτη γιατί είμαι άνθρωπος που στρεσάρεται, οπότε πρέπει να θυμίζω συχνά στον εαυτό μου να παίρνει βαθιές ανάσες, και η δεύτερη γιατί το πού πηγαίνουμε με τη ζωή μας είναι ένα από τα πιο βασανιστικά ερωτήματα του κόσμου αυτού.

130681321899905578_CeslovasCesnakevicius_Lithuania_Shortlist_Open_Enhanced_2015

Στρες λοιπόν. Μεγάλο κεφάλαιο. Once upon a time, στα αρχαία (πανάρχαια) χρόνια, το στρες είχε τη χρησιμότητα του: όταν βρισκόσουν σε κίνδυνο, το σώμα σου έμπαινε αυτόματα σε λειτουργία fight or flight, όπου ζύγιζες στιγμιαία την κατάσταση και αποφάσιζες εάν θα πάλευες ή θα έτρεχες να σωθείς. Παράλληλα με αυτό το εξαιρετικά χρήσιμο ένστικτο, οι βασικές λειτουργίες τύπου πέψη και αναπαραγωγή, έμπαιναν στον πάγο, και η άμεση επιβίωση γινόταν προτεραιότητα. Κάπως έτσι μας τα περιέγραφαν στη σχολή πριν πολλά-πολλά χρόνια, αλλά μην περιμένεις επιστημονική γραφή αφού αυτό το κομμάτι της ζωής μου είναι πια παρελθόν.

6911890e11b3cfe4be04c063919f54de

Στη σύγχρονη ζωή, τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει αφού οι φορές που θα έρθεις αντιμέτωπος με κάποιο λιοντάρι-που-λέει-ο-λόγος, είναι, θα μπορούσα να υποθέσω, ελάχιστες. Εκτός κι αν έχεις πάει για σαφάρι στην Αφρική. Ωστόσο, επειδή ως είδος η εξέλιξη μας γίνεται με ρυθμούς χελώνας, το ένστικτο της πάλης vs φυγής συνεχίζει να υφίσταται και έτσι, κάθε φορά που αγχώνεσαι για εκείνο το δύσκολο project, ή για τις εξετάσεις της αστροφυσικής, ή για τους απλήρωτους λογαριασμούς, το σώμα σου μπαίνει αυτόματα σε mode δράσης. Τουτέστιν, ακόμα και αν ο κίνδυνος είναι αόρατος και φαντασιακός, το σώμα σου δεν μπορεί να αντιληφθεί την διαφορά, οπότε μπαίνει σε «flight mode». Το πρόβλημα μας εδώ είναι πως όταν είσαι μόνιμα αγχωμένος και στην τσίτα, όπως συμβαίνει δηλαδή με την πλειοψηφία του πληθυσμού των δυτικών κοινωνιών, το σώμα σου βρίσκεται σε μια μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, το οποίο σε χρόνιο επίπεδο μπορεί να αποβεί ακόμα και μοιραίο. Όταν νιώθεις λοιπόν τους παλμούς να ανεβαίνουν, τις παλάμες να ιδρώνουν, την ανάσα να γίνεται πιο κοφτή, και δεν έχεις συναντήσει μόλις τον έρωτα της ζωής σου, τότε να θυμάσαι: βαθιές ανάσες και πάνω από όλα, ψυχραιμία. Είπαμε άλλωστε: το πρώτο βήμα προς την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι η αποδοχή του.

breakup1

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο ρητό του σοφού εκείνου δασκάλου, το πού πηγαίνω στη ζωή μου, ειδικά μετά την κρίση του πρώτου τετάρτου που με έπιασε λίγο πριν κλείσω τα 25, είναι ένα ερώτημα που με απασχολεί καθημερινά. Τείνω να αμφισβητώ τις επιλογές μου, από τα πιο απλά όπως τι-θα-βάλω-σήμερα και τι-σκεφτόμουν-όταν-το-αγόραζα-αυτό, στη διατροφή μου (γλουτένη; Μακριά απο εμάς!), στις παρέες μου, και στα χόμπι παύλα δουλειά παύλα καριέρα. Και δεν είναι ότι μεγαλώνεις και γίνεσαι περίεργος, όπως λένε μερικοί, απλά αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο και εκεί που ένιωθες ότι είχες άπλετο χρόνο να σπαταλήσεις μαθαίνοντας σκάκι και ξεκοκαλίζοντας τον κατάλογο των Starbucks, ξαφνικά αισθάνεσαι ότι τελικά μάλλον δεν θα ζήσεις για πάντα και κάποια στιγμή δε θα έχεις τόσο χρόνο όσο πίστευες ότι είχες. Εκεί λοιπόν προσπαθείς να ρυθμίσεις το GPS σου από την αρχή, ενώ οδηγάς με το ένα χέρι, και παράλληλα βρέχει καταρρακτωδώς και το iphone αρνείται να συνεργαστεί. Κάπως έτσι μοιάζει ο «επανυπολογισμός διαδρομής», πηγαίνεις στα τυφλά και εύχεσαι για το καλύτερο, αφού στην πραγματικότητα δεν έχεις αποφασίσει ακόμα τι είναι αυτό το καλύτερο που κάποιοι άλλοι το βρίσκουν τόσο εύκολα. Και στο μεταξύ πρέπει πάντα να προσέχεις πού κοιτάς για να μην καταλήξεις σε μέρη που θα ήθελες να αποφύγεις.

4068217e285eb6089c943026825173ea

Γιατί στα λέω όλα αυτά τώρα; Όχι γιατί μπορώ να ξεδιπλώσω τόσο απλά το θέμα «άγχος» ή «υπαρξιακή κρίση», αλλά πιο πολύ για να σου θυμίσω το εξής: κράτα τα αυτιά σου ανοιχτά, και τα μάτια σου διάπλατα γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μαγικό μπορεί να πει κάποιος και να σε πάει χιλιόμετρα μπροστά. Get it? You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Life Hacks #28

Οι πηγές μου λένε ότι «toned is the new skinny». Να μια τάση που μας αρέσει, δεν κάνει διακρίσεις, και μπορούμε να την υιοθετήσουμε. Η γυναικεία εμφάνιση βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο των περιοδικών και των μόδιστρων οι οποίοι άλλοτε αγαπούν τις καμπύλες και άλλοτε εκθειάζουν τις κοκκαλιάρες γάμπες ανάλογα με τους ανέμους και τη σκόνη εξ Αφρικής, με αποτέλεσμα να είναι λίγες εκείνες οι γυναίκες οι οποίες δεν επιτρέπουν στο δηλητήριο της μόδας να εισχωρήσει βαθιά στη συνείδηση τους καταδικάζοντας μια για πάντα τη ζάχαρη στην κόλαση των σάπιων fast food. Αυτό εδώ λοιπόν είναι ένα life hacks υπέρ της γυμναστικής, το οποίο, αν αγαπάς τον εαυτό σου, πρέπει να το διαβάσεις.

FullSizeRender

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την παραδοχή μιας μεγάλης αλήθειας: το χειρότερο μου μάθημα στο σχολείο δεν ήταν ούτε τα μαθηματικά, ούτε η γεωγραφία, αλλά η γυμναστική. Την ευθύνη ακόμα και σήμερα την επιρρίπτω στην απαράδεκτη καθηγήτρια που είχαμε η οποία μάλλον με μισούσε αφού επέμενε να με βαθμολογεί με 17, ακόμα κι όταν στα υπόλοιπα μαθήματα εγώ το φυτό είχα 19, και ποτέ δεν δεχόταν τα χαρτιά που έγραφαν οι γονείς μου τα οποία με απάλλασσαν μια στο τόσο από αυτό το μαρτύριο. Ένας άλλος λόγος που μισούσα τη γυμναστική ήταν που έπρεπε να φοράω φόρμες, γιατί τότε αγαπητοί αναγνώστες, δεν υπήρχαν τα yoga pants, αλλά κάτι αντιπαθητικά κομμάτια υφάσματος στις δέκα αποχρώσεις του μπορντό που έκαναν ακόμα και το καλύτερο πόδι να μοιάζει βουτηγμένο στην κυτταρίτιδα. Πώς να μη μου φαίνεται λοιπόν η γυμναστική χαμένος χρόνος;

FullSizeRender(5)

Τελειώνοντας βέβαια το σχολείο με χτύπησε και εμένα ο ιός «extreme makeover», όπου άλλαξα μαλλί, γυαλί, και ας πούμε, κορμί. Γράφτηκα στο τοπικό γυμναστήριο, αγόρασα καινούριες φόρμες, και παρακολούθησα ευλαβικά για δύο ολόκληρους μήνες. Κάπου εκεί μου έκοψε τα φτερά μία ακόμα αντιπαθητική γυμνάστρια, και η σχολή φυσικά, αφού στο ζύγισμα καφές vs διάδρομος, η πλάστιγγα έγειρε προς το πρώτο. Η ανάγκη για κοινωνικοποίηση κατείχε τα ηνία γκρεμίζοντας πολλά σπίτια στο πέρασμα της.

FullSizeRender(1)

Χρειάστηκε να περάσει μια πενταετία από τη σχολική αποφοίτηση για να αναγνωρίσω τα οφέλη της γυμναστικής. Ο μαγικός κόσμος των pilates ξανοίχτηκε μπροστά μου, χάρη στην παρέμβαση μιας συναδέλφου η οποία με έψησε να γραφτούμε και να παρακολουθούμε παρέα. Κάπου εκεί άρχισα να αντιλαμβάνομαι τη μαγεία του να μη μπορείς να ανέβεις μια σκάλα μετά από ένα γερό 60λεπτο γυμναστικής, και την ακόμα μεγαλύτερη απόλαυση των τονισμένων μυών οι οποίοι άρχισαν να βγαίνουν δειλά-δειλά στην επιφάνεια. Η ρήση «έχω κοιλιακούς αλλά είναι από το χωριό, δεν τους ξέρεις» έπαψε να είναι το αγαπημένο μου αστείο, όπως και αυτό που λέει ότι «δεν πεινάω, απλά ανοιγοκλείνω το ψυγείο για να γυμνάσω τα μπράτσα μου». Το pilates εντωμεταξύ γνώρισε το body tone, τη zumba, και την δημοφιλή yoga και έγιναν όλα μαζί μια ωραία παρέα. Πλέον το να πάω για καφέ σημαίνει να αφήσω κάποιο ομαδικό μάθημα του γυμναστηρίου, κι αυτή η επιλογή δεν με χαροποιεί ιδιαίτερα. Οι όροι έχουν αντιστραφεί: six-pack vs κοινωνικοποίηση σημειώσατε 1-0.

FullSizeRender(4)

Όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή, καθώς μεγαλώνεις αποκτάς διαφορετικές προτεραιότητες. Ο βασικός στόχος είναι πάντα η αυτοβελτίωση, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνεις, μα αλλιώς εκδηλώνεται στα 18 σου και αλλιώς στα 30. Σταδιακά αναγνωρίζεις καλύτερα τι έχει μεγαλύτερη αξία για σένα, αντιλαμβάνεσαι πως ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, και συνειδητοποιείς ότι η μεγαλύτερη σου επένδυση είναι αυτή που κάνεις στον εαυτό σου, με πρώτη και κυριότερη την σωματική και ψυχική σου υγεία. Κάπου εκεί λοιπόν, βρίσκουν τη θέση τους στη ζωή σου οι νέοι σου έρωτες, «ο διάδρομος», «το ελλειπτικό», και «τα trx», και αν είσαι λίγο πιο ψαγμένος, τα «ομ» του διαλογισμού.

FullSizeRender(3)

Και ξέρεις, δε θα σου πω ψέματα, δεν είναι ότι λατρεύω πλέον τη γυμναστική ή ότι αγαπάω το κάψιμο που νιώθω στους κοιλιακούς μετά το τρίτο σετ ασκήσεων, ίσα-ίσα που κοιτάζω με ανυπομονησία το ρολόι μου μετρώντας τα λεπτά μέχρι τη λύτρωση. Ωστόσο, αν το γυμνασμένο σώμα είναι το νέο skinny, τότε η αυτοπεποίθηση είναι το νέο σέξι, και η αυτοπεποίθηση πηγάζει όχι μόνο από αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη σου αλλά και από την ικανοποίηση ότι κατάφερες να πας λίγο πιο βαθιά στα push-ups και ίσως μια μέρα να τα κάνεις like a pro. Να πω κι άλλα; You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Σιωπή – Η επιστροφή της 10ης Εντολής

Δεν θα πω ψέματα, λίγες εικόνες παντρεύουν τον ήχο με το σκληρό συναίσθημα. Η νέα σεζόν επεισοδίων της 10ης εντολής έδωσε μια γροθιά στο στομάχι, μέσα από την τετράγωνη οθόνη.

Θέμα  του πρώτου επεισοδίου, η μαύρη ιστορία του trafficking που ξεδιπλώθηκε πριν από λίγα χρόνια και στην Ελλάδα. Τα φαντάσματα φαίνονται με γυμνό μάτι σε ένα σκηνικό γεμάτο βία και αίμα. Ο κόσμος της διαφθοράς και της γδαρμένης ψυχής. Σώματα που τα αγγίζουν παγερά μέσα σε απόηχους σαπισμένων ιδανικών και διαστροφής.

entoli3-614x378

Η νοηματική γλώσσα μέσα από μια υποβλητική μουσική,αποκαλύπτει  τα καλά και τα   κακά χέρια. Σύμφωνα με την ηρωίδα τα μάτια λένε ψέματα, ξεγελούν, είναι κινητές απάτες. Τα χέρια όμως φανερώνουν την αλήθεια. Χέρια που σκοτώνουν, βιάζουν, χτυπάνε, ύπουλα χέρια. Υπάρχουν όμως και άλλα χέρια. Αυτά της προσφοράς, χέρια που ταΐζουν, γλείφουν πληγές, κάνουν έρωτα, παρηγορούν και σε κρατάνε ζεστά.

Ο συμβιβασμός έχει απλωθεί σε μια βρώμικη Αθήνα όπου παλεύει να βρει μια αυθεντική όψη.Οι αποχρώσεις του γκρι γεμίζουν πρόστυχα την ρουτίνα, μα την καρδιά την πιάνουν μόνο τα αθώα χέρια. Χέρια που ιδρώνουν από ένταση και αγωνία. Χέρια που βιώνουν την αλήθεια. Όταν οι σκέψεις μπλέκονται σε ένα γρήγορο τρενάκι με την αλήθεια και το ψέμα. Και όσο και αν κρύψεις  την αλήθεια,τα χέρια σου θα  φανερώνουν το μυστικό, εκεί που χτυπά η ελευθερία και αρχίζει η αγάπη.

10i_ii12iiiir_iieuiui1ifioeii1i_ipsi1i0ieuir_11.02.2015_9_0

Όταν αηδιάζω αυτό τον κόσμο, σκέφτομαι πάντα τα παιδικά χέρια που με έχουν κρατήσει, σκέφτομαι σκόρπιες σκονισμένες αθώες στιγμές που έχω φυλάξει. Και δεν τα παρατάω μόνο για αυτές, γιατί είναι το κρυφό  ναρκωτικό μου.

Ευδοκία Μουντζούρη

Life Hacks #27

Διαβάσαμε την προηγούμενη βδομάδα ότι έκανε comeback ο Galliano. Όχι στον έρωτα, αλλά στις πασαρέλες με τα σταθερά αλλοπρόσαλλα μοτίβα του για τους γνώστες της υψηλής ραπτικής. Και θα μου πεις τώρα, τι σχέση έχει αυτό με τα lifehacks. Μήπως μπερδεύτηκα πιστεύοντας ότι γράφω στο fabric; Όχι, όχι. Δε με έχει βαρέσει ο έρωτας και η πολυφαγία, καθότι τα comeback είναι σταθερό μοτίβο στην ανθρώπινη ζωή και φύση. Άνθρωποι που μπαίνουν και βγαίνουν από την καθημερινότητα μας, σαν τα ρούχα που τα ξεκρεμάμε με την ελπίδα να τα φορέσουμε, μα αλλάζουμε γνώμη καταδικάζοντας τα ξανά στα σκοτάδια της ντουλάπας.

Quotation-Cecelia-Ahern-life-people-Meetville-Quotes-93309

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν και δεν γυρίζουν ποτέ ξανά. Αυτοί καλά κάνουν και φεύγουν λοιπόν, γιατί ό,τι δεν βρίσκει με τίποτα θέση στη ζωή σου, δεν είναι γραφτό να είναι εκεί. Μπορεί αυτό να ακούγεται κάπως μοιρολατρικό, ή σαν τις ρήσεις του Κοέλιο που κοροϊδεύουμε (ξέρεις, αυτό για το σύμπαν και λοιπά), αλλά δες το και κάπως αλλιώς: ένα ρούχο που δεν σου κάνει, αν το κρατάς, σου πιάνει χώρο χωρίς να σου προσφέρει κάποιο όφελος. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους. «Μην φορτώνεσαι παλτά» μου λένε οι σοφοί γονείς μου, και ξέρω ότι δεν εννοούν τα μπουφάν.

tumblr_ll25dn8w9o1qj6gx8o1_r1_500

Πρόβλημα λοιπόν δεν έχω κανένα με εκείνους που αποφασίζουν να εξαφανιστούν και να μην επιστρέψουν, είτε τους έχω διώξει εγώ με τη συμπεριφορά μου, είτε άνοιξαν οι ίδιοι τον δρόμο για τη φυγή τους. Θα ήταν ωστόσο κάπως υπεροπτικό, ή ίσως ανόητο, να μην παραδεχτώ πως κάτι αφήνουν πίσω τους όλοι, σαν τις επιγραφές στις πόρτες που μπορεί να αντικαθίστανται αλλά αφήνουν μια σκιά που αχνοφαίνεται, και έτσι κάτω από τη φράση Ιατρείο Α’ διακρίνεις τη λέξη Οφθαλμολογικό. Ακόμα κι αν κλείσεις τα μάτια σου στο προφανές, αυτό εξακολουθεί να υφίσταται ανεξάρτητα από εσένα που κάνεις ότι δεν το βλέπεις.

life-quotes-about-people-8

Πιο πολύ όμως με απασχολούν αυτές οι φυσιογνωμίες που μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας, σαν τους αναποφάσιστους ανθρώπους που κοντοστέκονται στις πόρτες εμποδίζοντας τη διέλευση ακόμα και εκείνων που ξέρουν τι θέλουν. Αυτοί είναι οι χειρότεροι που μπορεί να σου τύχουν, αλλά φταίμε εμείς που επιτρέπουμε στον οποιονδήποτε να μας συμπεριφέρεται σαν τα McDonald’s στο Σύνταγμα: 24/7 ανοιχτά και έτοιμα να εξυπηρετήσουν την κάθε ανάγκη σας. Αν είσαι παθών, αντιλαμβάνεσαι τι θέλω να πω. Υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία δεν μπορείς να αποχωριστείς, είτε γιατί είναι χρόνια φίλοι και αρνείσαι να δεχτείς ότι χωρίζουν οι δρόμοι σας, είτε είναι άλλοι άνθρωποι, που πιστεύεις ότι θα είχαν πολλά να σου προσφέρουν, μα κάτι γίνεται και δεν σταθεροποιούνται. Δικά σου λάθη και δικές τους αμαρτίες, μοιρασμένη η ευθύνη. Αυτό που θα μπορούσε να ήταν, μια καλή φιλία, μια αλληλοϋποστήριξη, ένας άνθρωπος για τις εύκολες και δύσκολες ώρες, αυτά τα αν, τα ίσως, και τα μήπως που μας κάνουν να ξαγρυπνάμε τα βράδια. Είναι στενάχωρο να βλέπεις μια προοπτική σε κάποιον η οποία μένει ανεκπλήρωτη σαν όνειρο, μα ακόμα πιο θλιβερό να επιμένεις επειδή πιστεύεις ότι δεν γίνεται αλλιώς, ή ότι είναι η καλύτερη (και πιο εύκολη) εναλλακτική σου.

caec2bcf658b3a529f9153272f0afd70

Έτσι καταλήγω να σκέφτομαι πως δεν φταίνε οι άλλοι που κάνουν το comeback αλλά εμείς που τους το επιτρέπουμε, και πιο πολύ που αφηνόμαστε σε ψευδαισθήσεις. Η αλήθεια είναι σκληρή, όμως όπως λέει και ο σοφός λαός (δηλαδή ο Carl Sagan): better the hard truth than the comforting fantasy. Άλλωστε το πρώτο βήμα προς την εξυγείανση είναι η παραδοχή του προβλήματος. Το δεύτερο βήμα; Τα δραστικά μέτρα. You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Life Hacks #26

All work and no play, makes Jack a dull boy, λέει μια λαϊκή ρήση. Και μπορεί η πολλή δουλειά να τρώει τον αφέντη, αλλά χωρίς δουλειά, τι θα φάει ο αφέντης; Το κεφάλαιο εργασία καταλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο χώρο στο βιβλίο της ζωής του καθενός, όχι μόνο γιατί από μικρά μας κάνουν την ερώτηση «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» (η σωστή απάντηση είναι «καλός άνθρωπος». Όλα τα άλλα δεν είναι παρά εικασίες μιας άλλης, ουτοπικής, ζωής), αλλά και γιατί το τι κάνεις στη ζωή σου είναι από τις πιο συχνές ice-breaking ερωτήσεις οι οποίες καθορίζουν τις πρώτες εντυπώσεις αλλά και την ίδια την ταυτότητα σου. Μια δουλειά, με κάποια υπόσταση, δηλώνει ότι μπορείς να αναλάβεις ευθύνες, ότι είσαι αξιόπιστος, φιλόδοξος, και σε καμία περίπτωση ο τεμπελχάνας ο οποίος ζει με γονική επιδότηση. Έτσι λοιπόν, αφού τάδε έφη Άλκηστη, θα μοιραστώ μαζί σας κάποια ψήγματα σοφίας τα οποία έχω συγκεντρώσει μετά από λίγα χρόνια στο σανίδι (του πειρατή, που σε βάζει να ακροβατήσεις πάνω από καρχαρίες, γιατί κάπως έτσι είναι τα πράγματα στο χώρο εργασίας).

noplay

Καταρχήν, θα σου πω το εξής: όπου και να δουλεύεις, και όποιος και να είναι ο τίτλος σου, το άλφα και το ωμέγα της εργασιακής σου ευτυχίας είναι το περιβάλλον και οι συνάδελφοι σου, με τους δεύτερους να κατέχουν τα ηνία. Ακόμα και αν είσαι στην Google, με τα υπερσύγχρονα γραφεία, τις πολυθρόνες-αυγά, και τον μπουφέ-όνειρο κάθε παχουλού παιδιού, αν οι συνάδελφοι σου σού κάνουν τη ζωή κόλαση με τρικλοποδιές, αντιζηλίες, και κουτσομπολιά, κάποια στιγμή θα τα παρατήσεις όλα για να γίνεις φύλακας φάρου (πιο μοναχική δουλειά πεθαίνεις, που λένε). Αν παρ’όλα αυτά ανήκεις στους τυχερούς, στους συναδέλφους σου μπορείς να βρεις α) ψυχολογική υποστήριξη όταν πήζεις σαν το βούτυρο, β) συμβουλές και κατευθύνσεις όταν κινείσαι σε άγνωστα νερά, και γ) μια ευχάριστη παρέα για να περνάει η ώρα σου. Από τους συνεργάτες σου θα μάθεις να είσαι πιο αποτελεσματικός, ενώ αν είναι πιο μεγάλοι από εσένα, θα σου προσφέρουν άθελα τους μια ματιά κλειδαρότρυπας στην ενήλικη οικογενειακή ζωή, με τις χαρές και τις ευθύνες της. Βέβαια, πρέπει πάντα να θυμάσαι τον χρυσό κανόνα: οι συνάδελφοι σου δεν είναι φίλοι σου, και δε (θες να) γίνουν ποτέ. Όχι γιατί δεν είναι καλοί άνθρωποι, ή γιατί δε θα κολλούσατε αν γνωριζόσασταν υπό άλλες συνθήκες, αλλά γιατί υπάρχει μια αόρατη γραμμή οικειότητας στον εργασιακό χώρο την οποία καλό είναι να μην ξεπεράσεις.

2d47eeffb96a1b600d0d10e2d17c2c44

Χέρι-χέρι με τους συναδέλφους πάει και το εργασιακό περιβάλλον, aka πού βρίσκονται τα γραφεία / το μαγαζί / ο χώρος όπου δουλεύεις, και αν υπάρχουν τα βασικά: θέρμανση και ψύξη αναλόγως της εποχής, χώρος για διάλειμμα, ιδανικά κάτι για να αποθηκεύεις και/ή να ζεσταίνεις το ταπεράκι, και πάνω απ’όλα, αν οι εθισμένοι στον καπνό συνάδελφοι σου έχουν ξεχωριστό χώρο καπνίσματος. Όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν με ασήμαντες λεπτομέρειες σε μια εποχή όπου το να έχεις δουλειά είναι από μόνο του ένα μικρό θαύμα. Όπως όμως θέλεις το σπίτι σου να είναι καθαρό και προσεγμένο, το ίδιο θα ήθελες και για τον χώρο όπου περνάς (ιδανικά) 40 ώρες τη βδομάδα. Ανεξάρτητα βέβαια από το εργασιακό περιβάλλον, το να νιώθεις το χώρο όπου δουλεύεις ζεστό και οικείο είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα που θα βοηθήσει στο να μην καταριέσαι κάθε πρωί την ώρα και τη στιγμή που ξύπνησες.

6f8d42efcb1b134fe3389ac8b97fee99

Πέρα από τέτοιες τεχνικότητες βέβαια, η δουλειά σου θα σε ωριμάσει, θα σε κάνει να εκτιμήσεις την αξία των χρημάτων, θα σου μάθει να έχεις υπομονή, να οργανώνεσαι, να αγαπάς λίγο περισσότερο τον ελεύθερο χρόνο σου και να πας ως άνθρωπος ένα βήμα παραπέρα. Δε θα σου αρνηθώ πως είναι φορές που ζηλεύω τους ελεύθερους και ωραίους φοιτητές που λιάζονται στις καφετέριες και αράζουν στην παραλία τα καλοκαίρια. Ενηλικίωση όμως χωρίς οικονομική ανεξαρτητοποίηση δε μπορεί να υπάρξει, και εξάλλου όλοι μας παλεύουμε για να «γίνουμε αυτό που είμαστε» (κατά Νίτσε). Ποιος καλύτερος τρόπος μέσα από τη δουλειά, όπου τεστάρεις καθημερινά τις αντοχές, την ευφυΐα και τις άπειρες δυνατότητες σου.

75064f9d26819afcc840fd142227edc7

Στο τέλος της ημέρας όμως, ό,τι και να σου πω για να σε πείσω πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο χάλια, πρέπει να συνειδητοποιήσεις από μόνος σου τι κερδίζεις, τι χάνεις, και τι πάει να πει «δουλεύω για να ζω» και όχι το αντίστροφο. Γιατί πάνω απ’όλα, «πρέπει» να ζεις. Ιδού η πρόκληση. You’re welcome.

Άλκηστη Φάρου

Life Hacks #25

Η επιστροφή στη ρουτίνα μετά από γιορτές, άδειες, και διακοπές είναι πάντα σκληρή. Μια μέρα, λένε άλλωστε οι ειδικοί, αρκεί για να εξαφανιστούν τα οποιαδήποτε οφέλη της αποχής από τις υποχρεώσεις (σχολείο, δουλειά και ούτω καθεξής), και εμείς ερχόμαστε να το επιβεβαιώσουμε με βαριά καρδιά. Για τη συμπαντική ισορροπία ωστόσο, το ανθρώπινο είδος είναι ιδιαίτερα ευπροσάρμοστο, και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς αφού όποιος προσαρμόζεται, επιβιώνει, μια αρχή που έχει αποδείξει και ο Δαρβίνος.

581953

Κάθε αρχή και δύσκολη λοιπόν. Do not fret όμως my friend. Για όλα υπάρχει λύση, και συγκεκριμένα δέκα μικρές ιδέες για να κάνεις τη μετάβαση από τη χαλαρουίτα των διακοπών στην μάστιγα της ρουτίνας.

b7253216032a93ad84e91895e029154c

  1. Πέσε για ύπνο πιο νωρίς, τουλάχιστον δύο μέρες πριν τελειώσουν οι διακοπές. Η πεμπτουσία της ζωής βρίσκεται στον ύπνο, ενώ το χειρότερο με το τέλος των διακοπών είναι που καλείσαι να αποχωριστείς ξανά το πάπλωμα σου στα βαθιά σκοτάδια και τις πολικές θερμοκρασίες μέχρι τις επόμενες διακοπές ή την άνοιξη, όποιο από τα δύο έρθει πρώτο. Αν ξαπλώνεις νωρίτερα, ή πιο κοντά στο φυσιολογικό σου ωράριο, η μετάβαση θα γίνει πιο ομαλά.
  2. Προγραμμάτισε την πρώτη εβδομάδα της επανόδου σου με τέτοιο τρόπο ώστε να έχεις χρόνο να ξεκουραστείς, τουλάχιστον μέχρι να προσαρμοστείς ξανά, και…
  3. …Κανόνισε εξόδους με φίλους, έναν καφέ, ένα σινεμά, ένα early drink, κάτι απλό τελοσπάντων για να αποφύγεις τη μιζέρια που σε πιάνει όταν έχεις ξανά λιγότερο ελεύθερο χρόνο και οι ώρες κυλάνε σαν tequila shots, ε…νερό εννοώ.
  4. Οργάνωσε την επόμενη εκδρομή σου, μονοήμερη ή πολυήμερη, μέχρι το Σούνιο ή την Πράγα, δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αρκεί να έχεις κάτι καλό να περιμένεις (γιατί έτσι απροσδιόριστα λειτουργεί η ανθρώπινη φύση).
  5. Ξεκίνα (πάλι ή από την αρχή) γυμναστική. Καταρχήν για να κάψεις τα κιλά των γιορτών, που ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν είναι διόλου αμελητέα. Είναι αυτό που λένε, είχα το μελομακάρονο διπλό, δεν το χρειάζομαι, ας το φάω. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι κατά την άσκηση εκκρίνεται μια ορμόνη που ονομάζεται β-ενδορφίνη και είναι υπεύθυνη για το αίσθημα ευφορίας, ενώ μάλιστα έχει συνδεθεί και με την αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Post-vacation blues anyone?
  6. Άσε το κουτάλι και πιάσε την κουτάλα. Ξεκίνα εκείνα τα μαθήματα μαγειρικής, ξιφασκίας, ιππασίας που έλεγες ότι θα κάνεις από το καλοκαίρι. Η καλύτερη μέρα για να δοκιμάσεις κάτι καινούριο δεν είναι καμία άλλη παρά σήμερα. Just do it.
  7. Αν είσαι βιβλιόφιλος, ξεκίνα ένα καινούριο μυθιστόρημα. Αν είσαι σειρόφιλος, μια σειρά. Βρες κάτι το οποίο θα σε κάνει να ανυπομονείς να γυρίσεις σπίτι για να συνεχίσεις το κάψιμο πάνω από το PC, το tablet, ή το χαρτί.
  8. Καθαρός χώρος, καθαρό μυαλό. Μπορεί το συγύρισμα να μην εγγυάται την υπέρτατη ευφορία, ίσα ίσα που είναι αγγαρεία, και γιατί άραγε να θέλει κανείς να καθαρίσει για να νιώσει καλύτερα. Αν όμως ανήκεις στην πλειοψηφία, τότε στις γιορτές τα φόρτωσες όλα στον κόκορα με αποτέλεσμα να γράφεις τη λίστα του super market στην σκόνη των επίπλων. Το καθάρισμα ωστόσο, εκτός του ότι μπορεί να μετατραπεί σε λίγο πιο fun activity με την κατάλληλη playlist, όταν ολοκληρωθεί, θα σε κάνει να αισθανθείς πιο καλά, να αγαπήσεις ξανά το χώρο σου, να νιώσεις ένα sense of accomplishment, ένα ατομικό high-five που τα κατάφερες. Συν ότι θα μπορείς να καλείς ξανά κόσμο χωρίς να κρύβεις τα άπλυτα κάτω από το κρεβάτι.
  9. Let the sunshine in. Ιανουάριος σημαίνει Αλκυονίδες μέρες, aka λιακάδα που θυμίζει κάτι από άνοιξη-προάγγελο καλοκαιριού. Βγες έξω, κάνε μια βόλτα, μάζεψε βιταμίνη D, πριν πιάσουν ξανά τα κρύα του χειμώνα και επανέλθει δυναμικά η μιζέρια.
  10. Hug it out. Αυτό δεν είναι τόσο ιδέα όσο πρακτική συμβουλή από μεγάλους επιστήμονες με τεκμηριωμένη αποτελεσματικότητα: αγκάλιαζε καθημερινά τους κοντινούς σου ανθρώπους. Με αυτόν τον τρόπο θα ενισχύσεις την έκκριση της ωκυτοκίνης, γνωστή και ως ορμόνη της αγάπης. Όταν λοιπόν σε πιάνουν οι μαύρες σου που τελείωσαν οι διακοπές, ποιο καλύτερο γιατρικό από μια αγκαλιά και ένα ταπ-ταπ στην πλάτη του στυλ «όλα θα πάνε καλά».

46011f62298dec195e2363c2f68a2d6b

Κι αν ακόμα συνεχίζεις να είσαι κατσούφης, να θυμάσαι πως ρυτίδες θα αποκτήσουμε έτσι κι αλλιώς, αλλά είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε αν αυτές θα είναι χαράς ή δυστυχίας. You’re welcome (back).

 Άλκηστη Φάρου