A Waltz For Unity & Love: Το νέο κλιπ από τους Three Way Plane

Στα τέλη του 2014 οι Three Way Plane κοινοποίησαν δύο νέα κομμάτια που αποτελούν ένα δείγμα από το άλμπουμ που αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2015. Μπορείτε να τα ακούσετε εδώ και να τα κατεβάσετε free.

10440261_10152571689733225_3078600748323400082_n

To ένα εκ των δύο, το απολαμβάνουμε και οπτικοποιημένο παρακάτω όπου αποτυπώνεται μία ερωτική ιστορία με κύριο θέμα την ένωση των ανθρώπων μέσω ενός βαλς. Βέβαια δεν χάνουμε την ευκαιρία να δούμε και τα μέλη της μπάντας σε καθημερινές στιγμές. Δείτε εδώ το «A Waltz For Unity & Love»

Οι PareidOlia μας συστήνονται με το «The Art Of Peeling Onions»

Μια μικρή εισαγωγή για τo πρότζεκτ όπως αναφέρεται στην επίσημη σελίδα τους:

Οι PareidOlia είναι ένα νεοσύστατο, τριμελές alternative/ art rock project, με τους: Βασίλη Παπαδημητρίου (Lost n’ Found) στα φωνητικά, Sinnik Al (I Bow Candles, Seduce The Heaven, SlavEATgod) σε κιθάρες, πλήκτρα & μπάσο, και Ω (Once Them Edens, Sonata Antartika, RandomWalk) σε κιθάρες & programming. Στον ελεύθερο τους χρόνο, φιλοσοφούν επί της ευεργετικής συνέπειας της ετερόφυλης σεξουαλικής αποχής, χαζεύοντας αριστουργήματα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

pd 3

Η μουσική των PareidOlia εύστοχα συγκαταλέγεται στο ευρύ και σύγχρονο φάσμα του Art Rock: ευδιάκριτες φόρμες, κυριαρχία της μελωδίας, ενώ δε λείπουν οι άτακτες εξάρσεις πειραματισμού. Χαρακτηριστικές είναι, μεταξύ άλλων, οι επιρροές των Mike Patton, Steven Wilson, Chelsea Wolfe & Χρήστου Χολίδη, τη δισκογραφία του οποίου ακόμη αποκρυπτογραφούν.

Το 1ο οπτικοακουστικό δείγμα, το single “The Art Of Peeling Onions”, προπομπός του υπό κατασκευή EP, ηχογραφήθηκε εξ’ολοκλήρου στα Kinder Bueno Studios με έδρα την Αγ. Παρασκευή. Σχετικά, το mix & master ανέλαβε ο Βαγγέλης Θεοδωράκης, ενώ τη σκηνοθεσία και εν γένει εικαστική επιμέλεια του Lyric Video, η Αθηνά Τούσια.

Εμείς με τη σειρά μας να επισημάνουμε ότι κάθε νέο μουσικό βήμα είναι ευπρόσδεκτο, πόσο μάλλον όταν έρχεται από την εγχώρια σκηνή και κυρίως όταν βλέπουμε άτομα σε νέα ηλικία να τολμούν και να πειραματίζονται. Το κομμάτι «The Art Of Peeling Onions» είναι ένα συνθετικό πείραμα και όσο εξελίσσεται σε εκπλήσει ευχάριστα. Στο βίντεο έχουμε την χαρά να απολαύσουμε την θεατρικότητα του Βασίλη Παπαδημητρίου μέσα σε μία εναλλαγή σκιάς και ρεαλιστικής όψης των πραγμάτων. Το σκηνικό είναι τοποθετημένο στη φύση, συχνά όμως η τεχνική της Αθηνάς Τούσια που επιμελείται την σκηνοθεσία, σε κάνει να το ξεχνάς και το μυαλό σου χτίζει ένα αφηρημένο τοπίο όπου επικρατεί το παιχνίδι της μουσικής. Οι PareidOlia είναι εδώ, εσείς be there or be square που λεν και στο χωριό μας, γιατί αυτή είναι μόνο η αρχή!

PD 2

Made By Grey – Μιλάμε με τον Αντώνη Χατζημιχάλη

Με τους Made By Grey, γνωριστήκαμε πρώτη φορά ένα χρόνο πριν όταν για ολόκληρο τον Φλεβάρη φιλοξενούσαμε σχήματα της Underground σκηνής στην ραδιοφωνική μας εκπομπή στο musicsociety.gr

Τότε το ντεμπούτο I Have Written A Wicked Book, And Feel Spotless As The Lamb ήταν τόσο καλό ώστε να θέλουμε να μάθουμε περισσότερα από τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τη σύνθεση και την παραγωγή, τον Αντώνη Χατζημιχάλη. Σήμερα, μετά από έναν σεβαστό αριθμό live εμφανίσεων, μας μιλάει λίγο πριν το οπτικοακουστικό show που θα βρει τους Made By Grey σε μία σκηνή όλη δική τους, στο Six Dogs.

10631245_467828563358874_8909026537195875892_o

1. To 2015 σε βρίσκει στο 2ο δισκογραφικό σου βήμα. Θα συναντήσουμε κάτι διαφορετικό σε αυτό το άλμπουμ;

Φυσικά, θα είναι εντελώς διαφορετικό από το πρώτο,θα έχει όμως απόλυτα κοινή πλεύση μαζί του…Περισσότερα καλύτερα να ακούσει όποιος θέλει και να κρινει.

2. Ποιο ήταν το κίνητρο σου ώστε να παρουσιάσεις στο κοινό τη μουσική που συνθέτεις;

Να παρουσιάσω στο κοινό τη μουσική που συνθετω είναι από μόνο του κίνητρο εκτός από πράξη.

3. Την Κυριακή 1η Φλεβάρη θα έχεις στην ευχέρειά σου τη σκηνή του Six Dogs, τι θα μας παρουσιάσεις;

Ένα οπτικοακουστικό set που θα περιλαμβάνει το πρώτο άλμπουμ όπως και καινούριο υλικό. Τα projections έχει αναλάβει ο kinomatik, ένας visual artist που σέβομαι πολύ την δουλειά και την αισθητική του.

10944841_10152640686878596_1477932334105402371_n

4. Το επόμενο βήμα μετά το live ποιο θα είναι; Θα ακολουθήσουν και άλλες εμφανίσεις ή προέχει η κυκλοφορία του άλμπουμ;

Θα υπάρξει άλλη μια εμφάνιση τον Απρίλη μαζί με τους sleepmakeswaves για την οποια ανυπομονώ. Οι ηχογραφήσεις γία το album θα συνεχίζονται στο διάστημα, θέλω να πιστεύω σταθερά και λογικά Θα έχω υλικό προς κυκλοφορία αμέσως μετά το καλοκαίρι.

5. Η ανταπόκριση του κοινού ως προς τη μουσική σου ήταν θερμή ως τώρα, μιας και είσαι στο ξεκίνημά σου;

Πολύ περισσότερο από ότι φανταζόμουν. Στο κοινό που έπρεπε να απευθυνθεί, έχει φτάσει και εκπλήσσομαι ευχάριστα να βλέπω και άλλο κόσμο και ηλικίες να το δέχονται ως άκουσμα.

6. Είσαι αισιόδοξος για την πορεία της εγχώριας μουσικής σκηνής;

Φοβάμαι να σου απαντήσω ναι και αρνούμαι να σου απαντήσω όχι

7.Το internet πιστεύεις ότι παίζει βασικό ρόλο στη διοχέτευση των underground συγκροτημάτων; Αν ναι, με ποιο τρόπο;

Ε ναι…σαφώς…πλέον οποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δημοσιεύσει…Και στον αντίποδα, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ψάχνει και να βρίσκει.Αυτό ισχύει και στη μουσική και σε οτιδήποτε άλλο μπορεί να δημοσιευτεί online.

Οι Made By Grey εμφανίζονται την Κυριακή 1η Φλεβάρη στο Six Dogs

Event | Teaser

Τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς ~2014

Ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος επιλέγει τα δέκα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. [2014]

1. Το Πέμπτο Σφυρί – Νίκος Ερηνάκης Und Die Haken

Διαβάστε την κριτική εδώ.

2. Hot Dreams – Timber Timbre

3. …And Star Power – Foxygen

4. Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything – Silver Mt. Zion

Διαβάστε την κριτική εδώ.

5. Words To The Blind – Savages & Bo Ningen

6. Burn Your Fire For No Witness – Angel Olsen

7. Plowing Into The Field Of Love – Iceage

Διαβάστε την κριτική εδώ.

8. Choir Of Echoes – Peggy Sue

9. Make My Head Sing – Jessica Lea Mayfield

10. To Be Kind – Swans

 

 

Woolbear – Lunar Operator [2014]

Η πάντα δραστήρια πόλη των μουσικών, η Θεσσαλονίκη, γέννησε άλλο ένα συγκρότημα το οποίο μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο του δίσκο. Ο λόγος για το πενταμελές σχήμα των Woolbear (με προϋπηρεσία στους The Vipervikings και στους Grain of Sense) και το ντεμπούτο τους «Lunar Operator».

Με μόλις ένα χρόνο ζωής, οι Woolbear έχουν ήδη ένα δίσκο οκτώ κομματιών. Με βάση στον ήχο τους τα synthesizer, γενικότερα μία electronica αισθητική με 8-bit στοιχεία ανά στιγμές, προσθέτουν στα κομμάτια τους όσες κιθάρες χρειάζονται οι συνθέσεις και τα κομμάτια διαδέχονται εκπλήξεις.

Η pop και χορευτική διάθεση που κυριαρχεί στο δίσκο, αφήνει χώρους για πιο ακουστικές αλλά ακόμα και post rock στιγμές. Αναμφισβήτητα όμως τα δυνατά στοιχεία του συγκροτήματος είναι τα μελωδικά κομμάτια, που ταιριάζουν απόλυτα σε κάθε playlist για πάρτυ.

Στα επιπλέον πλεονεκτήματα του δίσκου, η πάρα πολύ καλή παραγωγή που αφήνει να αναδειχθούν όλα τα επίπεδα των συνθέσεων, αλλά και το εξώφυλλο του δίσκου, το οποίο είναι αντιπροσωπευτικό του περιεχομένου. Συνολικά, η δουλειά που έχει γίνει σ’ αυτήν την κυκλοφορία, δείχνει επαγγελματισμό και κυρίως όρεξη για προσεγμένη δουλειά.

Αν ακόμη δεν έχετε πειστεί, οι φίλοι στη Θεσσαλονίκη, θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν live το συγκρότημα μαζί με τους Brightside στη Μαύρη Τρύπα, όπου και θα παρουσιάσουν ζωντανά το δίσκο, με ελεύθερη είσοδο. Και μετά να πάνε μια βόλτα στο υπέροχο λιμάνι.

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

woolbear.com | facebook | soundcloud | twitter

Woolbear Logo

Chinese Basement – Διαδικασία Ημέρευσης

Chinese
Φωτογραφία: Άλκηστης Γεωργίου

Θεσσαλονίκη: η πόλη που από πάντα γεννούσε τις μπάντες που ξεχώριζαν, είτε αυτοί είναι οι Χειμερινοί Κολυμβητές, είτε οι Τρύπες. Σήμερα είναι οι Chinese Basement.

Το 2011 κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος «Litmus» εντελώς ανεξάρτητα, με το συγκρότημα να κάνει τα πάντα από το εξώφυλλο μέχρι και τη διανομή στα δισκάδικα. Την ίδια χρονιά η εμφάνισή στους στο Schoolwave, άφησε τους πάντες αποσβολωμένους.

Πολλά live στον πεζόδρομο της Ναβαρίνου μετά, αλλά και στην Αθήνα, κι οπουδήποτε αλλού, έχουμε στα χέρια μας τον καινούριο δίσκο του συγκροτήματος με τίτλο «Διαδικασία Ημέρευσης». Όχι ακριβώς ανεξάρτητα, αλλά μέσω της Melissa Music και με μερικά κομμάτια που η μπάντα έπαιζε εδώ και καιρό στις συναυλίες της, το νέο album μας παρουσιάζεται προσεγμένα, και με σεβασμό στις συνθέσεις που περικλείει.

Οι Chinese Basement ξέρουν να γράφουν μουσική αλλοτινή, που δε χωράει σε ταμπέλες. Είναι το καλύτερο παράδειγμα για κάποιον που θέλει να δει πώς είναι να φτιάχνει ένας κάτι το πηγαίο και ατόφιο. Ένα από τα πρώτα πράματα που προσέχει κανείς αμέσως, είναι η πολύ καλή παραγωγή (του Γιώργου Πεντζίκη, που έκανε και τη μίξη), χωρίς όμως τα κομμάτια να ακούγονται στείρα ή υπερβολικά «γυαλισμένα», κάτι που θα τα κατέστρεφε.

Οι στίχοι στη «Διαδικασία Ημέρευσης» είναι ακόμα καλύτεροι από το «Litmus». Μάλιστα, είναι εξαιρετικό δείγμα σουρεαλιστικής γραφής, θυμίζοντας αρκετά «αυτόματη γραφή» («Γέννα τον αυξανόμενο/ γόνο/ Γέννα τον όλο/ αυξανόμενο γόνο»). Προσωπικά, τους χάζευα ενώ κυλούσε ο δίσκος, όλες τις φορές που επαναλήφθηκε στ’ αυτιά μου. Και οι «90 Μοίρες» είναι ακόμα ένα εκπληκτικό εισαγωγικό κομμάτι, αφήνοντας επιφωνήματα ικανοποίησης ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτά του.

Οι Chinese Basement είναι για να τους ακούς και όχι για να τους τσουβαλιάζεις. Κι ας σημαίνει αυτό πως θα ‘ναι μονάχοι, έτσι κι αλλιώς στη σκηνή πάντα τέσσερα άτομα θα ‘ναι που παίζουν «φανφάρες».

«Κύριε έχε έλεος και
εκδίωξε τον όφη που
κατακαίει τις ψυχές μας
γιατί όλη η γη πέφτει
σε πλάνη»

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

 

Iceage – Plowing Into The Field Of Love

Plowing Into The Field Of Love Cover

Απαραίτητες συστάσεις για όσους δε γνωρίζουν το συγκρότημα: το κρύο και το χιόνι της Κοπεγχάγης σωρεύτηκαν το ’09 για να δημιουργήσουν το παγόβουνο του Θορύβου εν ονόματι Iceage. Η Παραμόρφωση συνάντησε το Πανκ και το Σπαραγμό: μετά το ντεμπούτο «New Brigade» (2011), ακολούθησε το απόλυτο γκρίζο του «You ‘re Nothing». Ένας εξαιρετικός δίσκος που έστρεψε πάνω του τα βλέμματα όλων (κι ας μην παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι αυτό έγινε εφικτό από ένα δίσκο που τιτλοφορείται «είσαι ένα τίποτα»). Και αυτό γιατί το συγκρότημα πέτυχε το ιδανικό συνδυασμό όχι απαραίτητα συμβατών στοιχείων. Μόνο με μία ακρόαση μπορεί κανείς να το καταλάβει αυτό. Κοινώς, επιβάλλεται το άκουσμα του «You ‘re Nothing», ενός δίσκου που ήδη έχει χαραχθεί στο θυμικό πάρα πολλών.

Ένα χρόνο και ένα single-ύμνο αργότερα, οι Δανοί επιστρέφουν έχοντας θέσει ένα στοίχημα με τον εαυτό τους: αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν την ήδη πολύ υψηλή κορυφή που μόνοι τους είχαν τοποθετήσει εκεί. Και το κερδίζουν μέσα σε ένα τόσο μικρό διάστημα.

Ο νέος δίσκος υστερεί ίσως μόνο στην επιλογή του εξωφύλλου που, κατά τη γνώμη του γράφοντα, είναι ατυχές και καθόλου αντιπροσωπευτικό της μπάντας. Αλλά αφού ηχήσει η πρώτη νότα του «On My Fingers» όλα εξαϋλώνονται. Ο γνώριμος ήχος των Iceage μοιάζει εξελιγμένος, εμπλουτισμένος. Όχι, η μπάντα δεν «ωρίμασε», δεν «ησύχασε». Με τα νέα της κομμάτια σα να αφουγκράστηκαν περισσότερο τις δυνατότητες της μουσικής τους, και να στράφηκαν περισσότερο στο εσωτερικό του εαυτού τους και της έμπνευσής τους. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ολοκληρώνονται απόλυτα. Γίνονται πιο ηχηρά από ποτέ το συγκρότημα που μοιάζει να βγήκε από το παρελθόν, για να ουρλιάξει το ζοφερό παρόν και να αγνοήσει το μέλλον.

Η εισαγωγή εγχόρδων στις συνθέσεις, και η χρήση -ω, ναι- ακόμη περισσότερο πιάνου, οι κιθάρες, τα στοιχειωτικά φωνητικά του Elias Bender Rønnenfelt, αλλά ακόμη περισσότερο οι στίχοι, είναι σημάδια του χειμώνα. Ένα album των Iceage δε θα μπορούσε ποτέ να κυκλοφορήσει καλοκαίρι. Ακόμη κι αν στο «Plowing Into..» υπάρχουν.. χαρούμενα τραγούδια (και ένα με μ α ν τ ο λ ί ν ο . . .). Αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους φετινούς δίσκους, που κυκλοφορεί επίσημα στις 6 Οκτώβρη. Ως τότε, ας απολαύσουμε το stream που πρόσφεραν οι ίδιοι στο youtube.

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

A Victim Of Society – Distractions

DISTRACTIONS-WEB

Οι A Victim Of Society είναι από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα του ελληνικού underground εδώ και μερικά χρόνια. Και τρία χρόνια μετά το ομώνυμο πρώτο τους EP, κυκλοφόρησαν τον ντεμπούτο δίσκο τους μέσω της Inner Ear.

Το ντουέτο από την Αθήνα (Βαγγέλης Μακρής & Φώτης Ντούσκας), μπορεί και συνδυάζει ένα κράμα ήχων με κύρια χαρακτηριστικά τη θορυβώδη μελωδία και τα παραμορφωμένα φωνητικά. Ξέρουν να χρησιμοποιούν πολύ καλά τα εργαλεία τους, όπως το wah pedal που έχει την τιμητική του στο «Distractions». Ο ήχος τους έχει ωριμάσει σε σχέση με το EP, κάνοντας τις συνθέσεις του δίσκου ακόμα πιο απολαυστικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Jane’s Insane», που στέκεται μόνο σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια της μπάντας ως το πιο ψυχεδελικό τους.

Ο δίσκος θα μπορούσε να είναι το soundtrack στην περιπλάνηση του καθένα μέσα στους σκονισμένους δρόμους της πόλης. Άλλοτε μονότονοι, κι άλλοτε γρήγοροι, οι ρυθμοί πιάνουν άθελά τους (;) τον παλμό της παραμορφωμένης κοινωνίας. Που μπορεί και γίνεται ανεκτή μόνο με κάτι δίσκους σαν κι αυτόν. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Sonic Playground από το Νίκο Τριανταφύλλου, ενώ το mastering έγινε στο West West Side Music Studio της Ν. Υόρκης από το Jamal Ruhe. Το εξώφυλλο δε θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Χλόη – And Tomorrow Again

a3541075790_10

Σπάνια στην ελληνική «σκηνή» θα ακούσουμε μια ολοκληρωμένη δημιουργική σύμπραξη ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς μουσικούς ή μπάντες, ενώ ακόμη σπανιότερα αυτή θα μας ανταμείψει καλλιτεχνικά. Εν προκειμένω, έχουμε τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο από τους Δημήτρη Παπαδάτο και Γιώργο Δημάκη. Δηλαδή, από τον KU που πρωτοεμφανίστηκε δισκογραφικά πέρσυ με το δίσκο «Feathers», ενώ βρίσκεται πίσω από το project «Virilio» και τη δική του δισκογραφική εταιρεία («Record Label Record Label»), και τον «Prins Obi», τη φωνή και τα πλήκτρα/synths των Baby Guru.

Η κοινή τους αγάπη για τη ψυχεδέλεια και το kraut του ’60-’70, ξεκινάει με δυνατά χτυπήματα κρουστών από τα πρώτα δευτερόλεπτα και επιστρέφουν στα τελευταία. Ο δίσκος είναι μια συνεχής δημιουργία διάρκειας 40’ περίπου, ένα διαρκές χτίσιμο του ενός, πάνω στα σκαρφίσματα του άλλου. Η ροή των «κομματιών» είναι ιδανική και έχει τη μορφή συνομιλίας, μόνο που εδώ δεν υπάρχουν στίχοι. Οι δυο τους δείχνουν τις κατευθύνσεις, αλλά ο καθένας κάνει το δικό του δρόμο.

Ο δίσκος είναι διαθέσιμος για δωρεάν streaming.

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Amber Pacific – The Possibility And The Promise

Το εν λόγω άλμπουμ ανήκει αμυδρά στο εξαιρετικά υπερτιμημένο μουσικό είδος το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει γιγαντωθεί και υπερ-χρησιμοποιηθεί από μπλόγκς περιοδικά κτλ που ακούει στο όνομα ‘pop punk’. Βέβαια οι Amber Pacific είναι ένα σχήμα το οποίο βρισκόταν στην δημιουργικότερη περίοδο του, προ δεκαετίας, δηλαδή πριν γιγαντωθεί ο όρος ‘pop punk’. Έχοντας αλλάξει τραγουδιστές κι εν τέλει γυρίσει πάλι στον αρχικό τους που βρίσκεται στον συγκεκριμένο δίσκο κι έχοντας μία σχετικά μεγάλη πορεία στο χώρο, δυσκολεύομαι να εκτιμήσω ως ικανοποιητική τη γενική πορεία τους.

The_Possibility_and_the_Promise_(Amber_Pacific_album_-_cover_art)

Όμως το The Possibility And The Promise, του οποίο ο τίτλος είναι μία ατάκα που βρίσκεται στο ήμι-αυτοβιογραφικό ‘Τοστ Ζαμπόν’ του Charles Bukowski, εκτός απ την καλύτερη τους κυκλοφορία πρόκειται για έναν από τους πιο παρεξηγημένους, ξεχασμένους δίσκους κι όχι μόνο γύρω απ’ το συγκεκριμένο μουσικό είδος. Με αφορμή τα 9 χρόνια απ την κυκλοφορία τους και το γεγονός ότι είναι ένα απ τα λίγα άλμπουμ των γυμνασιακών μου χρόνων που επιστρέφω συχνά να τον ακούσω, θα αναλύσω λίγο περισσότερο τις αρετές του αλλά και τα κενά του.

Ξεκινώντας από το ‘Everything We Were Has Become What We Are’ το οποίο είναι το πρώτο κομμάτι στο δίσκο, προϊδεαζόμαστε πλήρως για το τι θα ακολουθήσει. Έχουμε καταλάβει ότι δεν πρόκειται για έναν upbeat pop punk δίσκο. Αρκετά κοινά χαρακτηριστικά παρατηρούνται σε ότι αφορά τη σύνθεση αλλά και τον τρόπο που τραγουδάει ο frontman, με τους ‘the Ataris’ οι οποίοι είχαν χτίσει ένα μεγαλύτερο όνομα απ τους AP λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα κυρίως με το εκπληκτικό ‘So Long Astoria’. Όποτε συνοψίζοντας, αν σε κάποιον ακροατή δεν κάνει ‘κλικ’ το πρώτο κομμάτι του δίσκου, λίγες οι πιθανότητες να τρελαθεί με το υπόλοιπο. Ο δίσκος περιέχει παρόμοιες συνθέσεις μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας λίγα ακόρντα κι ακόμα λιγότερους πειραματισμούς στον ήχο τους αλλά και στον τρόπο που τραγουδάει ο frontman. Βασικά χαρακτηριστικά του είναι η αμεσότητα και η απλότητα των στίχων, όπως επίσης και το γεγονός ότι σχεδόν όλα τα ρεφρέν του δίσκου είναι πιασάρικα σε ανησυχητικό βαθμό. Αναφορικά από την τελευταία φορά που έπεσα στο δίσκο δε μπορούν να μου ξεκολλήσουν η μελωδία και οι στίχοι του ‘Poetically Pathetic’ το οποίο είναι το δεύτερο κομμάτι του δίσκου και πιθανόν το δυνατότερο μαζί με το ‘The Sky Could Fall Tonight’.

Η στιχουργική θεματική του δίσκου αν και μερικώς σκοτεινή χωρίς να πιάνει βέβαια πραγματικά σκοτεινά θέματα, αναλωνόμενο στις ερωτικές απογοητεύσεις του τραγουδιστή και τις σχέσεις του με την οικογένειά του, έχει και τις πιο ευχάριστες στιγμές του όπως με τα ‘Postcards’ και ‘Always You’.

Κλείνοντας νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που κάνει αυτό το δίσκο ιδιαίτερο για μένα, πέραν των προηγούμενων. Κάπου εδώ παίζει το μέρος της και η νοσταλγία που του δίνει τους απαραίτητους πόντους.

Κείμενο: Θάνος Θηρίου

Electric Litany – Enduring Days You Will Overcome

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από το ντεμπούτο άλμπουμ («How To Be A Child And Win The War») των Electric Litany. Ο πρώτος τους δίσκος ήταν αφιερωμένος στην Εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08. Στο εσώφυλλο αναγράφεται: «Dedicated to the 2008 December rebellion and to every rebellion that substantially changes the civilization of authority» και από κάτω με κεφαλαία γράμματα: «Για την Αναρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση». Φαίνεται πως δεν πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε, αλλά αιώνας. Σα ν’ αλλάξαμε μέσα μας. Κι οι ίδιοι, αφού τιτλοφόρησαν το ντεμπούτο τους σα να πρόκειται για εγχειρίδιο αντίστασης στην καταπίεση, δεν είναι τυχαίο πως ο νέος τους δίσκος μας βεβαιώνει πως θα υπερισχύσουμε των δύσβατων ημερών μας. Ίσως τρομερά αισιόδοξος τίτλος και για την μπάντα, αλλά και την πραγματικότητά μας. Ακόμα δε περισσότερο το –εξαιρετικό- εξώφυλλό του. Παιδιά που παίζουν σε αλάνες που δεν υπάρχουν πια.

ENDURING-DAYS-WEB

Απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με αυτήν την κυκλοφορία: παραγωγός του δίσκου είναι ο θρυλικός Alan Parsons, ο οποίος άκουσε το πρώτο τους δίσκο και δέχτηκε να συνεργαστεί μαζί τους. Δεν έμεινε εκεί, αλλά τους πήρε μαζί του σε περιοδεία. Γαμώ τις φάσεις; Γαμώ. Οι ηχογραφήσεις έγιναν σε διάφορα στούντιο του Λονδίνου, στην Ουαλία και στην Κέρκυρα. Το mastering, όπως και στον πρώτο δίσκο, έγινε στα ιστορικά και μυθικά Abbey Road Studios.

Το περιεχόμενο τώρα. Προσωπικά, φοβόμουν πως δε θα μας προσφέρουν ένα δίσκο τόσο όμορφο όσο το πρώτο. Χαίρομαι απίστευτα όταν διαψεύδομαι. Από τις πρώτες νότες της εισαγωγής (η οποία είναι υπέροχη), σε κατακλύζει η θέρμη του ήχου τους. Εκείνες οι νότες που φτάνουν στο άπειρο. Και μπορείς να βυθιστείς στην ακρόασή τους. Ο ήχος τους είναι εμπλουτισμένος με ηλεκτρονικά μέρη. Αλλά –ευτυχώς- όχι όπως μπάντες όμοιές τους (βλ. Editors, Interpol, White Lies) οι οποίες δίνουν την εντύπωση πως «ωριμάζουν» ή προχωρούν –στο ακαθόριστο- «μπροστά» απλά συνοδεύοντας με synths τις κιθάρες τους και γι’ αυτό νιώθουν την «ανάγκη» να τα χρησιμοποιήσουν. Εδώ έχουμε όλα τα στοιχεία που αγαπάμε στους EL και είναι συστατικά στοιχεία τους, να εξυψώνονται από την περιοδική χρήση ηλεκτρονικών. Όλες οι συνθέσεις βρίσκονται σε άλλο επίπεδο. Τις νιώθεις γεμάτες. Οι κιθάρες πάντα παρόντες και η μουσική πολυδιάστατη. Οι στίχοι εγκάρδιοι, ταιριαστοί όπως πάντα. Και το «Vanish» είναι πα-νέ-μορ-φο, κομμάτι-διαφήμιση της μπάντας.

electric-litany

Είναι αδύνατον να μην αναφερθώ στο «Feather Of Ecstasy», το οποίο ήταν και single του δίσκου, το οποίο είναι ξεκάθαρα εμπνευσμένο από συγκεκριμένο κομμάτι Joy Division. Αλλά αυτό το γεγονός το σκέφτεται κανείς όταν ακούσει μεμονωμένο και αυτόνομο το κομμάτι. Κι εγώ όταν το άκουσα έτσι ξενέρωσα για να ‘μαι απόλυτα ειλικρινής. Τη στιγμή όμως που σκάει στο δίσκο, έχεις φάει τα μούτρα σου, έχεις γίνει κομμάτια, έχεις σιωπήσει να ακούσεις, και αδιαφορείς για το τι θυμίζει το εισαγωγικό ριφ του κομματιού. Και καλά θα κάνεις. Τέλος.

Ο δίσκος αυτός κυλάει από την αρχή ως το τέλος του με μια υπέροχη αρμονία. Ξεχνιέσαι μέσα του. Και μετά τον ξαναβάζεις. Θέλεις να κρατάει κι άλλο και σίγουρα θα περάσεις πάρα πολλές ώρες μαζί του. Θα ‘ναι κι αυτός ανάμεσα σ’ εκείνους που θα σε συντροφεύουν όταν πρέπει. Αν όχι καλύτερος, ισάξιος του προκατόχου του. Μπράβο ρε.

«Your silence makes me ill.»

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Plastic Flowers – Evergreen

Οι Plastic Flowers απαρτίζονται από τους Γιώργο Σαμαρά και Άγγελο Πασχαλίδη. Μετρούν ήδη τέσσερα EP και μία διεθνή περιοδεία, αλλά τώρα ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του ντεμπούτου full-length δίσκου τους, «Evergreen». Ο δίσκος ηχογραφήθηκε αναλογικά σε κασέτα μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, το καλοκαίρι του ’13 στη Θεσσαλονίκη. Σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Παπαγιαννόπουλο στην παραγωγή, ο δίσκος ολοκληρώθηκε στην Αγγλία.

50423-111799

Ο ήχος τους είναι ατμοσφαιρικός κυρίως («ethereal») έως και dream pop, όμως το στίγμα της αφήνει σ’ όλα τα κομμάτια η μελωδία που παράγουν. Ναι, αυτή η όμορφη και χαλαρή pop μελωδία, που ντύνεται άλλοτε με σύνθια κι άλλοτε με κιθάρες είναι το χαρακτηριστικό του συγκροτήματος. Πληροφορούμαστε πως χρησιμοποίησαν «vintage» (sic) αναλογικά synths, drum machines και διάφορους φθηνούς ενισχυτές κιθάρας. Κι αυτά συμβάλλουν στην έντονη νοσταλγία που υπάρχει στο album. Γλυκόπικρη όμως, με μια λανθάνουσα αισιοδοξία.

Αξιοσημείωτη η συνεργασία με τους Keep Shelly In Athens στο κομμάτι «Ghost», η οποία έδεσε πάρα πολύ καλά, κι όποιος είχε την ιδέα του αξίζουν πολλά μπράβο. Παρόλο που θεωρητικά ανήκουν στο ίδιο (πάνω-κάτω) μουσικό είδος, δεν είναι δεδομένη η επιτυχής σύμπραξη, το «Ghost» όμως είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου.

0002451455_10

Το «Evergreen» είναι δίσκος για να χορέψεις, να αράξεις, να χαμογελάσεις, να μελαγχολήσεις και πολλά ακόμα. Είναι δίσκος-συντροφιά, και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι κυκλοφορεί τον πρώτο μήνα της Άνοιξης. Κουβαλά όλα τα συναισθήματα αυτής της εποχής: κυρίως προσμονή και μια (πλαστή ίσως) αισιοδοξία. Έχει ευφορία, είναι δίσκος για τη νεότητα (όσο αφελές κι αν ακουστεί αυτό). Αξίζει πάντως ένα αυτί.

Ήρθε η Άνοιξη.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος