Ζωή προς ενοικίαση

525705_4515366287608_1481184473_n

Μπήκε άνοιξη, όμως ο χειμώνας  φέτος έκανε αρμένικη βίζιτα. Ρίχνουμε αλάτι ξωπίσω του για να φύγει ο ίδιος ή απλά για να λιώσει το χιόνι; Όπως το πάρει κανείς. Αυτός πάντως, παραμένει πεισματικά παρών με πεσκέσι του το κρύο. Ειδικά στις καρδιές μας. Εκεί υπάρχει παγετός κι ένα μοναχικό βελανίδι ˙εμείς.

Όλα τρέχουν, όλα κινούνται βιαστικά κι όλο τα ίδια μένουν. Στάσιμες φιγούρες, μοιάζουν άοσμες, άχρωμες, άγευστες. Περνούν μπροστά στα μάτια μου συνεχώς, σαν έργο σε επανάληψη. Αν πρέπει να ζωγραφίσω θα διαλέξω ένα μόνο χρώμα. Γκρι.  Ένα τεράστιο, μουντό γκρι. Οι άνθρωποι γκρι, οι ζωές μας γκρι, ο κόσμος μας γκρι…Πρέπει να βάλεις ακουστικά για να αφουγραστείς κάτι ζωντανό. Γυαλιά, για να δεις  τα αληθινά χρώματα. Ζάχαρη κι αλάτι στο φαγητό για να έχει γεύση. Τα ίδια πιστεύω λείπουν κι από τη ζωή, για να είναι γλυκιά και νόστιμη!

Μου λείπουν όλα αυτά, τα αληθινά, τα ζωντανά. Έχω ξεχάσει τη «γεύση» τους. Την οσμή τους. Ο αέρας που αναπνέω, τα Σάββατα μυρίζει αλκοόλ. Με πνίγει καθώς το οξυγόνο αναλίσκεται αργά. Κάνει κρύο. Σκέφτομαι πως την ίδια στιγμή που τυλίγω πάνω μου το πάπλωμα, κάποιος άλλος γδύνεται κι ας μην είναι ακόμα καλοκαίρι. Ζηλεύω. Εμένα με ενοχλεί ο αέρας κι εκείνον το αδιάκριτο φως του ήλιου. Εκείνος αναζητά τη δροσιά κι εγώ τη θέρμη. Κανείς δεν βρίσκει αυτό που ψάχνει τελικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Ψάχνω απεγνωσμένα κάτι ζεστό για να αγκαλιάσω. Τίποτα, εκτός από το καλοριφέρ μου. Κάνει μοναξιά εδώ. Η νύχτα διαδέχεται τη μέρα δίχως ένα φιλί. Συναντώνται πάντα την ίδια ώρα, αλλά δεν αγγίζονται καθόλου. Έτσι και οι άνθρωποι πια. Ακουμπούν αλλά δεν αγγίζουν. Είναι σύννεφα με παντελόνια.

Σε ένα ειρωνικό, παράλληλο σύμπαν, εγώ και κάποιος άλλος φτερνιζόμαστε  με την μύτη κατακόκκινη. Κρύο εδώ, ζέστη εκεί. Κρυολόγημα εγώ, αλλεργία αυτός. Μοιάζουμε κι οι δυο με παλιάτσο. Όχι τόσο για τη μύτη, όσο για το χαμόγελο. Είναι τρομακτικά μεγάλο και θλιμμένο. Πάντα με τρόμαζε από παιδί αυτή η παγωμένη, ψεύτικη καμπύλη. Ξαφνιάζομαι με την αντανάκλασή μου στον καθρέφτη. Βλέπω τον παλιάτσο κι απορώ μαζί του˙ μαζί μου! Κλαίω ή γελάω; Δεν ξέρω, είναι σα να προσπαθώ και τα δυο μαζί ανώφελα. Ξαφνικά όλα έχουν την ίδια, μονότονη έκφραση. Το ίδιο και όλοι γύρω μου. Κι εκείνος ο ξένος από μακριά, με την αλλεργία. Έχουμε αυτό το πικρό, αινιγματικό, ζωγραφισμένο χαμόγελο… Όλα τα άλλα όμως, απλά γκρι!

Τρένα πάνε κι έρχονται και μεταφέρουν παλιάτσους. Πού πηγαίνουν όλοι αυτοί; Οι θεατές άραγε που είναι; Κανείς δεν ξεχωρίζει από το πλήθος. Τότε τι νόημα έχει η παράσταση; Για ποιόν παίζουμε; Εμείς τι κερδίζουμε;  Τίποτα. Τι έχουμε να χάσουμε, μου λες. Πάλι τίποτα. «Παίξε παλιάτσο, τα τραγούδια σου τελειώνουν»…

Τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό μας. Από το τίποτα ήρθαμε, στο τίποτα πηγαίνουμε. Αυτό που αναζητάμε διακαώς είναι μια φωνή στη σιωπή. Μια ηλιαχτίδα στο σκοτάδι. Μια ανάσα στο κενό. Ένα άγγιγμα και μια επαφή. Κάτι που να μας τρέφει. Ζωή δηλαδή. Δανεική, μη νομίζεις για πάντα.

 Ζωή προς ενοικίαση…

http://www.youtube.com/watch?v=OFtNChII78k (αφιερωμένο στην Κατερίνα)

Δήμητρα Γκίκα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ζωή προς ενοικίαση

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s