Αδιέξοδο από δω αδιέξοδο από κει.

Αδιέξοδο από δω αδιέξοδο από κει. Όπου και να στρέψω το κεφάλι μου έχω να αντιμετωπίσω το ίδιο πράγμα. Μουρμούρα. Βαρέθηκα ν’ακούω για λαβύρινθους χωρίς τέλος και για ταμπέλες exit που αναβοσβήνουν παρκινσονικά. Δε λέω ότι δε με αφορά, ούτε είμαι στον κόσμο μου. Είμαι το ίδιο αγανακτισμένη με το ανεκδιήγητο σχέδιο Αθηνά, το ίδιο απογοητευμένη με την νοσούσα κατάσταση, το ίδιο αγχωμένη για το μέλλον. Απλά.., να ρε παιδί μου πως να το πω, αν κυκλοφορώ με τη μάσκα της απόγνωσης στη φάτσα, δε νομίζω να αλλάξει και κάτι. Καλύτερα να ντυθώ κάτι άλλο.

Αυτά σκεφτόμουν και έτσι κατέβηκα στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθώ.
Κάποια στιγμή επιστρέφω σπίτι, βάζω μουσική και αρχίζω να ψάχνω νέες παραστάσεις. Δέχομαι ένα τηλεφώνημα από μια φίλη μου, φοιτήτρια Γαλλικής Φιλολογίας που προσπαθεί να αποτρέψει την καταστροφή που απειλεί τη σχολή της και σε λίγα λεπτά βυθίζομαι ξανά στον ανεμοστρόβιλο «Αθηνά». Αδιέξοδο.

Και πως στο καλό βγαίνεις τέλος πάντων από αυτό το αδιέξοδο;
Φυσάω ξεφυσάω. Φυσάω ξεφυσάω ξανά και ξανά.
Νιώθω μεσήλικας με τόσους προβληματισμούς να ταλανίζουν τη σκέψη μου.
Άντε να γράψεις για Θέατρο. Και όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή.. θυμήθηκα.
Θυμήθηκα μια παράσταση που ζει στην Αθήνα και εκφράζει το μέσα μας.
Οχτώ συν ένας άνθρωποι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, είναι εγκλωβισμένοι μέσα σ’ένα γκρίζο δωμάτιο. Το ξέρω ότι κάτι τέτοιο σου θυμίζει πολύ το μικρόκοσμο που κρύβεσαι αυτές τις μέρες. Σ’αυτό το δωμάτιο οι ήρωες έχουν ν’αντιμετωπίσουν πολλά τέρατα. Φόβους, δεσμά, αντιλήψεις. Θέλουν όμως να κερδίσουν αυτή τη μάχη, θέλουν να δραπετεύσουν, να ξεφύγουν, να κερδίσουν το πολυτιμότερο αγαθό που σήμερα αχνοφαίνεται.. την ελευθερία.

Ποιος τους έβαλε εκεί; Ποιος μας άφησε εδώ; Σε μια εποχή που έχει συνηθίσει να χάνει και να υπομένει, ο Παύλος Κουρτίδης παρουσιάζει το νέο του έργο «Αδιέξοδο» που συνεχίζει να μαγεύει με την αλήθεια του, κερδίζει την αναγνώριση του κοινού και μια δικαιολογημένα συνεχόμενη παράταση.

Κατά πόσο το διαφορετικό μπορεί να συνυπάρξει; Και αν συνυπάρχει αρμονικά, αυτό το κάνει ασφαλές ή μαλθακό; Σε μια Αθήνα που μας γδέρνει πατόκορφα με τα καμώματά της, η ομάδα χοροθεάτρου Migma επιστρατεύει τα σώματα, τις φωνές και την ψυχή της για να απαντήσει σ’ένα μόνο ερώτημα.. Τελικά θα φτάσουμε σε κάποιο διέξοδο;

Χοροθέατρο της ομάδας Migma
Σκηνοθεσία: Π. Κουρτίδης
Κείμενα: Μ. Άνθη. Μουσ.: Στ. Μαρκόνης.

Ενεργούν σκηνικά οι καλλιτέχνες:

Ελευθερία Κόμη,Θάνος Πρίτσας,Ζωή Σωτηροπούλου,Μάρκος Γιακουμόγλου,Ξανθή Αθανασοπούλου,Νίκος Κουκάκης,Νικόλας Μιτσίτσκας,Παναγιώτης Μαλακός και η μικρή χορεύτρια Νάντια Τομαζένκο.

ΠΚ,Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος
Τηλ.: 2109011677
Παραστάσεις: Βραδ: Σάβ., Κυρ. 9.30 μ.μ.
Εισ.: € 13, φοιτ.-ΑμεΑ: € 10.

Αστερόπη Χατζηνικόλα

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s