Tracks του Γενάρη #twothousandsixteen

Μία μέρα πριν κλείσει ο πρώτος μήνας του νέου έτους, μαζέψαμε τα κομμάτια που εμφανίστηκαν και μας έκαναν να ελπίζουμε ότι μας περιμένει μία άκρως δημιουργική χρονιά από άποψη μουσικών κυκλοφοριών και σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον καθώς βιώνουμε παράλληλα την επιστροφή καλλιτεχνών που δεν είχαμε ακούσει για καιρό. #toutestinmag #twothousandsixteen

MOGWAI – το άλμπουμ Atomic κυκλοφορεί 1η Απρίλη από την Rock Action.
DAVID BOWIE – το άλμπουμ Black Star ήταν το δώρο του προς εμάς με 7 κομμάτια διαμαντάκια.
MASSIVE ATTACK – επέστρεψαν με το EP Ritual Spirit για να μας γοητεύσουν για ακόμη μια φορά. Η μουσική τους όπως πάντα επιβλητική. 
EXPLOSIONS IN THE SKY – το άλμπουμ Wilderness κυκλοφορεί 1η Απρίλη.
SAVAGES – μετά την breathtaking εμφάνισή τους στο φετινό Plissken, επιστρέφουν με το δεύτερο studio άλμπουμ τους Adore Life.
DAUGHTER – τρία χρόνια μετά το πρώτο τους άλμπουμ, επιστρέφουν με το Not to Disappear.
JENNYLEE – η μπασίστρια των Warpaint, κάνει solo απόπειρα που τιτλοφορείται Right On! και είναι άξια προσοχής πραγματικά. 

Οι Three Way Plane στο Ίδρυμα 2.14 | Σάββατο 24.10

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου οι Three Way Plane παίζουν ζωντανά στο Ίδρυμα 2.14 για να μας παρουσιάσουν την πρώτη τους κυκλοφορία σε βινύλιο. Μαζί τους οι I Want The Moon.

Facebook Event
Ώρα προσέλευσης: 21:00
Αυστηρή ώρα έναρξης: 21:30

12088475_10153188100788225_21068539770755520_n

http://idrima214.blogspot.gr/2015/03/214-idrima-214_3.html
http://threewayplane.tumblr.com/
http://iwantthemoonband.com/

Οι Adolf Plays the Jazz επιστρέφουν με νέο δίσκο [ Tinder – 2015]

3 ολόκληρα χρόνια μετά το Form Follows Function του 2012 οι Adolf Plays the Jazz επιστρέφουν. Το  «Tinder» είναι το  5ο άλμπουμ της 13ετoυς δισκογραφικής τους πορείας. Στις 3 Απριλίου  (3 μέρες πριν το support act της μπάντας στο live των sleepmakeswaves στο AnClub στην Αθήνα) το κυκλοφορούν σε ψηφιακή μορφή ενώ στο επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει και η φυσική μορφή του. Ένα άλμπουμ που στηρίχτηκε από τους οπαδούς της μπάντας μέσω της Crowd founding πλατφόρμας indiegogo και όπως πάντα θα διατίθεται για δωρεάν download από το bandcamp της μπάντας.

Event |.

poster

Επηρεασμένοι προφανώς από τους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε και πιστοί στην λογική τους να μην επαναλαμβάνονται, παρουσιάζουν την μέχρι τώρα πιο σκοτεινή εκδοχή του postrock/shoegaze ήχου τους, βάζοντας τους swans και τους mogwai ίσως λίγο πάνω από τις υπόλοιπες επιρροές τους, πάντα μέσα από ένα κινηματογραφικό φίλτρο που αυτή τη φορά περιλαμβάνει τους κόσμους του Terry Gilliam και του Roman Polanski. To εξώφυλλο είναι φωτογραφία μερους του installation «Les archives de Christian Boltanski 1965-1988»

Το άλμπουμ προλογίζει το 38λεπτο-one song epCollapse

Collapse ep link: https://adolfplaysthejazz1.bandcamp.com/album/collapse-thief-ep

FacebookBand page | Bandcamp | E-mail: adolfplaysthejazz@yahoo.co.uk

Απόψε η τελετή των Brit Awards 2015

Τα Brit Awards διεξάγονται από το 1977 και η πρώτη αναμετάδοση έγινε από το κανάλι BBC. Ο καλλιτέχνης που διατηρεί το ρεκόρ λήψης βραβείου είναι ο Robbie Williams, με 17 στο σύνολο.

10818476_765570023480599_6206504250668095912_o

Η αναμετάδοση για όσους βρίσκονται εκτός UK, θα γίνεται μέσω του επίσημου καναλιού των Β.Α στο YouTube.

Στιγμιότυπα από το κόκκινο χαλί με Alt-J και Ed Sheeran.

Αναμένουμε ζωντανές εμφανίσεις από τους Taylor Swift, Ed Sheeran, Paloma Faith, Sam Smith, George Ezra και Royal Blood. Η τελετή ξεκινά στις  22.00 (Ώρα Ελλάδος)

Ακολουθούν οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία:

Άνδρας καλλιτέχνης από την Αγγλία
Damon Albarn
Ed Sheeran
George Ezra
Paolo Nutini
Sam Smith

Γυναίκα καλλιτέχνης από την Αγγλία
Ella Henderson
FKA Twigs
Jessie Ware
Lily Allen
Paloma Faith

Αγγλικό συγκρότημα
Alt-J
Clean Bandit
Coldplay
One Direction
Royal Blood

Άγγλοι πρωτοεμφανιζόμενοι
Chvrches
FKA Twigs
George Ezra
Royal Blood
Sam Smith

Η γνώμη των κριτικών
James Bay
George The Poet
Years & Years

Αγγλικό single
Calvin Harris – «Summer»
Clean Bandit & Jess Glynne – «Rather Be»
Duke Dumont & Jax Jones – «I Got U»
Ed Sheeran – «Thinking Out Loud»
Ella Henderson- «Ghost»
George Ezra – «Budapest»
Mark Ronson & Bruno Mars – «Uptown Funk»
Route 94 & Jess Glynne – «My Love»
Sam Smith – «Stay With Me»
Sigma – «Nobody To Love»

Αγγλικό άλμπουμ της χρονιάς
Alt-J – «This Is All Yours»
Ed Sheeran – «X»
George Ezra – «Wanted On Voyage»
Royal Blood – «Royal Blood»
Sam Smith – «In The Lonely Hour»

Διεθνής άνδρας καλλιτέχνης
Beck
Hozier
Jack White
John Legend
Pharrell Williams

Διεθνής γυναίκα καλλιτέχνης
Beyonce
Lana Del Rey
Sia
St Vincent
Taylor Swift

Διεθνές συγκρότημα
5 Seconds of Summer
Black Keys
First Aid Kit
Foo Fighters
The War On Drugs

 

Τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς ~2014

Ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος επιλέγει τα δέκα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. [2014]

1. Το Πέμπτο Σφυρί – Νίκος Ερηνάκης Und Die Haken

Διαβάστε την κριτική εδώ.

2. Hot Dreams – Timber Timbre

3. …And Star Power – Foxygen

4. Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything – Silver Mt. Zion

Διαβάστε την κριτική εδώ.

5. Words To The Blind – Savages & Bo Ningen

6. Burn Your Fire For No Witness – Angel Olsen

7. Plowing Into The Field Of Love – Iceage

Διαβάστε την κριτική εδώ.

8. Choir Of Echoes – Peggy Sue

9. Make My Head Sing – Jessica Lea Mayfield

10. To Be Kind – Swans

 

 

Chinese Basement – Διαδικασία Ημέρευσης

Chinese
Φωτογραφία: Άλκηστης Γεωργίου

Θεσσαλονίκη: η πόλη που από πάντα γεννούσε τις μπάντες που ξεχώριζαν, είτε αυτοί είναι οι Χειμερινοί Κολυμβητές, είτε οι Τρύπες. Σήμερα είναι οι Chinese Basement.

Το 2011 κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος «Litmus» εντελώς ανεξάρτητα, με το συγκρότημα να κάνει τα πάντα από το εξώφυλλο μέχρι και τη διανομή στα δισκάδικα. Την ίδια χρονιά η εμφάνισή στους στο Schoolwave, άφησε τους πάντες αποσβολωμένους.

Πολλά live στον πεζόδρομο της Ναβαρίνου μετά, αλλά και στην Αθήνα, κι οπουδήποτε αλλού, έχουμε στα χέρια μας τον καινούριο δίσκο του συγκροτήματος με τίτλο «Διαδικασία Ημέρευσης». Όχι ακριβώς ανεξάρτητα, αλλά μέσω της Melissa Music και με μερικά κομμάτια που η μπάντα έπαιζε εδώ και καιρό στις συναυλίες της, το νέο album μας παρουσιάζεται προσεγμένα, και με σεβασμό στις συνθέσεις που περικλείει.

Οι Chinese Basement ξέρουν να γράφουν μουσική αλλοτινή, που δε χωράει σε ταμπέλες. Είναι το καλύτερο παράδειγμα για κάποιον που θέλει να δει πώς είναι να φτιάχνει ένας κάτι το πηγαίο και ατόφιο. Ένα από τα πρώτα πράματα που προσέχει κανείς αμέσως, είναι η πολύ καλή παραγωγή (του Γιώργου Πεντζίκη, που έκανε και τη μίξη), χωρίς όμως τα κομμάτια να ακούγονται στείρα ή υπερβολικά «γυαλισμένα», κάτι που θα τα κατέστρεφε.

Οι στίχοι στη «Διαδικασία Ημέρευσης» είναι ακόμα καλύτεροι από το «Litmus». Μάλιστα, είναι εξαιρετικό δείγμα σουρεαλιστικής γραφής, θυμίζοντας αρκετά «αυτόματη γραφή» («Γέννα τον αυξανόμενο/ γόνο/ Γέννα τον όλο/ αυξανόμενο γόνο»). Προσωπικά, τους χάζευα ενώ κυλούσε ο δίσκος, όλες τις φορές που επαναλήφθηκε στ’ αυτιά μου. Και οι «90 Μοίρες» είναι ακόμα ένα εκπληκτικό εισαγωγικό κομμάτι, αφήνοντας επιφωνήματα ικανοποίησης ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτά του.

Οι Chinese Basement είναι για να τους ακούς και όχι για να τους τσουβαλιάζεις. Κι ας σημαίνει αυτό πως θα ‘ναι μονάχοι, έτσι κι αλλιώς στη σκηνή πάντα τέσσερα άτομα θα ‘ναι που παίζουν «φανφάρες».

«Κύριε έχε έλεος και
εκδίωξε τον όφη που
κατακαίει τις ψυχές μας
γιατί όλη η γη πέφτει
σε πλάνη»

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

 

A Victim Of Society – Distractions

DISTRACTIONS-WEB

Οι A Victim Of Society είναι από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα του ελληνικού underground εδώ και μερικά χρόνια. Και τρία χρόνια μετά το ομώνυμο πρώτο τους EP, κυκλοφόρησαν τον ντεμπούτο δίσκο τους μέσω της Inner Ear.

Το ντουέτο από την Αθήνα (Βαγγέλης Μακρής & Φώτης Ντούσκας), μπορεί και συνδυάζει ένα κράμα ήχων με κύρια χαρακτηριστικά τη θορυβώδη μελωδία και τα παραμορφωμένα φωνητικά. Ξέρουν να χρησιμοποιούν πολύ καλά τα εργαλεία τους, όπως το wah pedal που έχει την τιμητική του στο «Distractions». Ο ήχος τους έχει ωριμάσει σε σχέση με το EP, κάνοντας τις συνθέσεις του δίσκου ακόμα πιο απολαυστικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Jane’s Insane», που στέκεται μόνο σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια της μπάντας ως το πιο ψυχεδελικό τους.

Ο δίσκος θα μπορούσε να είναι το soundtrack στην περιπλάνηση του καθένα μέσα στους σκονισμένους δρόμους της πόλης. Άλλοτε μονότονοι, κι άλλοτε γρήγοροι, οι ρυθμοί πιάνουν άθελά τους (;) τον παλμό της παραμορφωμένης κοινωνίας. Που μπορεί και γίνεται ανεκτή μόνο με κάτι δίσκους σαν κι αυτόν. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Sonic Playground από το Νίκο Τριανταφύλλου, ενώ το mastering έγινε στο West West Side Music Studio της Ν. Υόρκης από το Jamal Ruhe. Το εξώφυλλο δε θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Plastic Flowers – Evergreen

Οι Plastic Flowers απαρτίζονται από τους Γιώργο Σαμαρά και Άγγελο Πασχαλίδη. Μετρούν ήδη τέσσερα EP και μία διεθνή περιοδεία, αλλά τώρα ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του ντεμπούτου full-length δίσκου τους, «Evergreen». Ο δίσκος ηχογραφήθηκε αναλογικά σε κασέτα μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, το καλοκαίρι του ’13 στη Θεσσαλονίκη. Σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Παπαγιαννόπουλο στην παραγωγή, ο δίσκος ολοκληρώθηκε στην Αγγλία.

50423-111799

Ο ήχος τους είναι ατμοσφαιρικός κυρίως («ethereal») έως και dream pop, όμως το στίγμα της αφήνει σ’ όλα τα κομμάτια η μελωδία που παράγουν. Ναι, αυτή η όμορφη και χαλαρή pop μελωδία, που ντύνεται άλλοτε με σύνθια κι άλλοτε με κιθάρες είναι το χαρακτηριστικό του συγκροτήματος. Πληροφορούμαστε πως χρησιμοποίησαν «vintage» (sic) αναλογικά synths, drum machines και διάφορους φθηνούς ενισχυτές κιθάρας. Κι αυτά συμβάλλουν στην έντονη νοσταλγία που υπάρχει στο album. Γλυκόπικρη όμως, με μια λανθάνουσα αισιοδοξία.

Αξιοσημείωτη η συνεργασία με τους Keep Shelly In Athens στο κομμάτι «Ghost», η οποία έδεσε πάρα πολύ καλά, κι όποιος είχε την ιδέα του αξίζουν πολλά μπράβο. Παρόλο που θεωρητικά ανήκουν στο ίδιο (πάνω-κάτω) μουσικό είδος, δεν είναι δεδομένη η επιτυχής σύμπραξη, το «Ghost» όμως είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου.

0002451455_10

Το «Evergreen» είναι δίσκος για να χορέψεις, να αράξεις, να χαμογελάσεις, να μελαγχολήσεις και πολλά ακόμα. Είναι δίσκος-συντροφιά, και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι κυκλοφορεί τον πρώτο μήνα της Άνοιξης. Κουβαλά όλα τα συναισθήματα αυτής της εποχής: κυρίως προσμονή και μια (πλαστή ίσως) αισιοδοξία. Έχει ευφορία, είναι δίσκος για τη νεότητα (όσο αφελές κι αν ακουστεί αυτό). Αξίζει πάντως ένα αυτί.

Ήρθε η Άνοιξη.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

 

 

Egg Hell – Once Part Of A Whole Ship

Το όνομα «Egg Hell» αντιπροσωπεύει τη μουσική ταυτότητα του Jef Maarawi, ο οποίος είναι γεννημένος στο Σάο Πάολο (της Βραζιλίας προφανώς). Το 2009 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο EP του («Egg Hell»), το οποίο είναι πραγματικά όμορφο και πρέπει οπωσδήποτε να το ακούσετε. Ο ήχος του βασίζεται στην ακουστική κιθάρα, και έχει ένα folk/indie rock ύφος με ένα πολύ ζεστό συναίσθημα. Το 2011 ακολούθησε το δεύτερο EP («Brownie Crumbs»), το οποίο φημολογείται ότι με κάθε αγορά συνοδευόταν από κανονικό brownie φτιαγμένο από τα χεράκια του Jef. Δυστυχώς τότε δεν κατάφερα να το αγοράσω για να επαληθεύσω αυτήν την πληροφορία. Και το κρίμα είναι διπλό, γιατί και τα brownies τα αγαπάω και το EP είναι μια όμορφη συνέχεια του  προηγούμενου «Egg Hell». Πια όμως οι Egg Hell είναι κανονικό πενταμελές σχήμα, και μόλις κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους (επιτέλους θα πω εγώ) «Once Part Of A Whole Ship».

once_part-web

Βάση των συνθέσεων εξακολουθεί να είναι η ακουστική κιθάρα, όμως –κι αυτό καθίσταται σαφές από το πρώτο κιόλας κομμάτι- οι ενορχηστρώσεις έχουν διευρυνθεί πολύ σε σχέση με το πρώτο EP, και πλέον συμπεριλαμβάνουν electro στοιχεία στο βαθμό που δεν αλλοιώνουν ούτε καλύπτουν τον πυρήνα των συνθέσεων. Τρομερά ευχάριστη –προσωπική- έκπληξη είναι η ύπαρξη στο δίσκο του «Gingerhead», το οποίο προέρχεται από το πρώτο ομώνυμο EP και είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του Jef (και προσωπικό αγαπημένο). Εκείνο όμως που κάνει την ύπαρξη του κομματιού ακόμη πιο ευχάριστη, είναι η εμπλουτισμένη ενορχήστρωση που έχει γίνει. Καθώς έτσι το κομμάτι δε λειτουργεί ως ένα filler (σ.σ.: δεν είχαμε κομμάτι να γεμίσουμε το δίσκο, ας βάλουμε ένα παλιό κι είμαστε κυριλέ), αλλά αποτελεί οργανικό μέρος του δίσκου. Ένα άλλο στοιχείο που κάνει αυτό το δίσκο εξαιρετικά ενδιαφέρον, είναι τα διάσπαρτα ξεσπάσματα που ενυπάρχουν στα κομμάτια, κάτι που πρωτοεμφανίζεται στις δουλειές των Egg Hell και γίνεται καλοδουλεμένα. Βέβαια, πρέπει να αναφερθούμε στους πάντα ευρηματικούς στίχους του Jef (βλ. «Oh Lord»), που συχνά δεν είναι στις προτεραιότητες των συγκροτημάτων.

Το «Once Part Of A Whole Ship» είναι ένα τίμιο ντεμπούτο, που αθροίζει τα συστατικά στοιχεία των προηγούμενων EP μαζί με τα νέα, που δημιουργούν πια των ήχο των Egg Hell. Ένας δίσκος πλούσιος σε ζεστά συναισθήματα, σίγουρα ακούγεται ευχάριστα. Ωραίος ο Jef.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

 

The Callas – Am I Vertical?

Οι The Callas είναι το συγκρότημα των αδερφών Ιονά (ο Λάκης κι ο Άρης). Αλλά, η μουσική είναι μόνο το ένα από τα πεδία στα οποία δραστηριοποιούνται. Μαζί εκδίδουν περιοδικό (το κορυφαίο Lust), κάνουν εγκαταστάσεις και εκθέσεις ανά τον κόσμο (http://lustlands.com/) και πριν μερικούς μήνες ολοκλήρωσαν την πρώτη τους μεγάλου μήκους ταινία, το «Lustlands», η οποία έκανε πρεμιέρα στο 7ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου τον περασμένο Οκτώβρη.

The Callas- Am I Vertical The Monochrome Acoustic Set~774561-253-1(1)

Το «Am I Vertical?» είναι ο πέμπτος δίσκος της μπάντας, και ακολουθεί το πολύ επιτυχημένο «Objekt». Πρέπει να σημειωθεί πως παραγωγός στο νέο τους δίσκο είναι ο Jim Sclavunos (από τους Nick Cave And The Bad Seeds, μεταξύ πάρα πολλών άλλων), ο οποίος τους είχε δει σε ένα live τους στην Αγγλία και του άρεσαν. Μουσικά, το «Am I Vertical?» συνεχίζει από εκεί που τελείωσε το «Objekt» με τον ήχο να είναι πιο fuzzαριστός ελέω Sclavunos, ο οποίος μάλιστα σε μερικά κομμάτια έπαιξε τύμπανα και συνέγραψε τους στίχους. Όλα τα συστατικά στοιχεία των Callas είναι εδώ: βαρβάτα ριφφ στις κιθάρες, μελωδικά sing-a-longs από τα κορίτσια της μπάντας (Χρυσάνθη & Μαριλένα) και οι έξυπνοι στίχοι («I hate your earthquake walk»).  Εκείνο που πάντα είναι ωραίο με τους Callas, είναι η αφανής pop μελωδία κάτω από τη βρωμιά της μουσικής τους, από τις λίγες εγχώριες μπάντες που μπορούν και τη χρησιμοποιούν τόσο όμορφα.

AM-I-VERTICAL-WEB

Όπως και στο σύνολο του έργου τους (σε όλα τα πεδία), κινητήρια δύναμη και θέμα τους είναι η Καύλα, και πώς αυτή μπορεί να αποτελέσει την παρόρμηση για τη δημιουργία και γενικότερα δράση. Βέβαια, δε λείπουν οι αιώνιοι και καθολικοί προβληματισμοί πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις («That’s You»), ενώ το κομμάτι που κλείνει το δίσκο και χαρίζει το όνομά του στον τίτλο του album, είναι ένας υπαινιγμός στο ποίημα της Sylvia Plath «I Am Vertical». Όσοι γνωρίζουν ήδη την μπάντα και τα έργα των παιδιών, θα συνεχίσουν να γουστάρουν, ενώ οι νέο-μυημένοι δε θα κακοπεράσουν κιόλας. Με τίμια παρουσία και όμορφη μουσική όλα αυτά τα χρόνια, με τη νέα τους κυκλοφορία δεν απογοητεύουν καθόλου.

«The smell of girls and wine

The art of getting fucked

Fluttering round the rotten light of lust

We ‘re in the Lustlands!»

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Absent Without Leave – Faded Photographs Remixes

Πίσω από το project «Absent Without Leave» κρύβεται ένα και μοναδικό πρόσωπο, ο Γιώργος Μαστροκώστας. Από το 2006 κυκλοφορεί σταθερά δίσκους με δική του μουσική, οι οποίοι σε φυσική μορφή διατίθενται πάντα σε ξεχωριστές και χειροποίητες κόπιες, τόσο μέσω της δικής του Sound In Silence όσο και μέσω αρκετών ακόμη ανεξάρτητων labels παγκοσμίως σε χώρες όπως Αγγλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Καναδάς, Ελβετία, Δανία κ.ά. Το «Faded Photographs» ήταν ο τρίτος του ολοκληρωμένος δίσκος, τον οποίο ακολούθησε μια ευρωπαϊκή περιοδεία την άνοιξη του ’11. Δύο χρόνια μετά ο Γιώργος κάλεσε πολλούς και ταλαντούχους μουσικούς να κάνουν remix στο δίσκο, και τώρα έχουμε αυτό το αποτέλεσμα στα χέρια μας.

Absent Without Leave

Ο ήχος του αρχικού «Faded Photographs» κινείται στο πλαίσιο του post rock, όμως στο «Faded Photographs Remixed» τα πράγματα είναι αισθητά διαφορετικά. Τα οκτώ κομμάτια του πρώτου δίσκου, είναι εδώ είκοσι οκτώ κι ο δίσκος διαρκεί δυόμιση ώρες. Η ατμόσφαιρα είναι και εδώ επικρατούσα, αλλά πιο ηλεκτρονική, σε στιγμές απολύτως ambient. Θα ήταν εύκολο να παρομοιάσουμε τον ήχο ορισμένων κομματιών με εκείνο άλλων συγκροτημάτων, αλλά δε θα έστεκε για να λέμε την αλήθεια. Εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με τον τρόπο που ορισμένοι καλλιτέχνες αντιλαμβάνονται το έργο ενός άλλου. Ποιος είναι ο τρόπος που το προσλαμβάνουν. Το συγκεκριμένο album ταιριάζει απόλυτα σε στιγμές που μπορούν να ντυθούν με κάτι άυλο αλλά ευκρινές, χωρίς να μένει αδιάφορο.

Οι συγκινητικές στιγμές του πρώτου δίσκου, εδώ δεν χάνονται. Ίσα-ίσα, πολλά remixes βοηθούν στο να ενταθεί η ισχύς τους. Σίγουρα το «Faded Photographs Remixed» θα προσελκύσει το λαό που χάνεται στα electronica και χαλαρωτικά ηχοτοπία, και θα τον κερδίσει, αφού η δουλειά που έχει γίνει εδώ είναι πολύ καλή. Αναμένουμε και νέο υλικό «Absent Without Leave» με πολύ ενδιαφέρον.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

A Silver Mt. Zion – Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything

1-600x340

Όσοι έχουν περάσει άπειρες ώρες κατάδυσης στον ηχότοπο των Godspeed You! Black Emperor, ενδεχομένως να έχουν συναντήσει το εξίσου δυστοπικό παράλληλο σύμπαν των Silver Mt. Zion. Ιδρυμένοι από το 1999, αποτελούν την άλλη όψη των GY!BE (πολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες που δίνουν οι ίδιοι για την μπάντα, στο site της δισκογραφικής τους), εξίσου αποκαρδιωτική και εξυψωτική. Διαφοροποιημένοι από το post rock των GY!BE, οι SMZ γράφουν συγκινητική μουσική βασισμένοι σε κιθάρες, έγχορδα και πολυφωνικά. Χαρακτηριστικό του συναισθήματος που είναι ικανοί να παράξουν και να μεταφέρουν, είναι ο τίτλος του ντεμπούτου τους: «He Has Left Us Alone But Shafts Of Light Sometimes Grace The Corner Of Our Rooms…» (2000).

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο τους άλμπουμ («Kollaps Tradixionales») και δύο μετά το τελευταίο των GY!BE («’Allelujah Don’t Bend Ascend»), κάνουν μια δισκογραφική επιστροφή, η οποία μου φάνηκε καλοδεχούμενα αναπάντεχη, με το «Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything», στο οποίο όμως λείπουν τα υπέροχα έγχορδα και κυριαρχούν οι κιθάρες. Η πόλη του Μοντρεάλ, βάση της μπάντας, αποτελεί ιδιαίτερη επιρροή στους ίδιους και δε λείπει η παρουσία της σε κανένα δίσκο τους, πόσω μάλλον σε αυτόν εδώ. Η fuzz-αριστή αρχή του δίσκου, προλογίζεται από ένα μικρό κοριτσάκι που μας πληροφορεί ότι ζει με την οικογένειά της «in an island called Montreal». Ήδη τα έγχορδα κάνουν αισθητή την απουσία τους, όμως η πρώτη και όλες οι συνθέσεις δεν υπολείπονται σε τίποτα από τις προηγούμενες δημιουργίες του συγκροτήματος, και κάνουν για άλλη μια φορά την καρδιά του ακροατή να σκιρτά και να βυθίζεται στο επαυξημένο συναίσθημα το οποίο βιώνει σε κάθε κομμάτι.

thee-silver-mt-zion-memorial-orchestra-650x400

Το εναρκτήριο κομμάτι δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως η μοναξιά, η θλίψη και ο θρήνος που διαχέουν όλους τους δίσκους των SMZ, θα λείπουν εδώ. Το πρώτο μισό του δίσκου μυρίζει εγκατάλειψη κι αδιαφορία, ο ήχος είναι Θορυβώδης και τα όργανα βαριά από το καυσαέριο του Μοντρεάλ (και της κάθε πόλης), ντυμένα όμως σε «χαρούμενες» μελωδίες. Ο Εφραίμ (φωνή) ξεστομίζει τη φθορά του κόσμου: «Lord let my son live long enough to see that mountain torn down». Ο Τοίχος του Ήχου χτίζεται για να γκρεμιστεί στο 14:17.

Τέταρτο κομμάτι: «Little Ones Run». Η θλίψη είναι εδώ, κι η μοναξιά δεν έπαψε ποτέ. Το δεύτερο κομμάτι του δίσκου μας συστήνει ξανά τους SMZ που αγαπήσαμε και αγαπάμε. Μία από τις ελάχιστες μπάντες που μπορούν να τραγουδήσουν για τον πόνο με τόσο πιστή μουσική ενσάρκωση. Και αυτός ο δίσκος τους θα μας συντροφεύσει σε στιγμές παραίτησης και αδιεξόδου. Αυτά βέβαια δεν του στερούν  ομορφιά, μάλλον την αυξάνουν. Μακάρι να τους δούμε στη χώρα μας, για να αφήσουμε κομμάτια μας στη σκηνή που θα παίζουν. Εξάλλου αυτοί αφήνουν τα πάντα τους κάθε φορά, κι αυτό είναι εμφανές από τον τρόπο που παίζουν μουσική. Ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, ήρθε με τον πρώτο μήνα της.

«What we loved was not enough.»

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Ακούστε δείγμα από το άλμπουμ εδώ