Tracks του Γενάρη #twothousandsixteen

Μία μέρα πριν κλείσει ο πρώτος μήνας του νέου έτους, μαζέψαμε τα κομμάτια που εμφανίστηκαν και μας έκαναν να ελπίζουμε ότι μας περιμένει μία άκρως δημιουργική χρονιά από άποψη μουσικών κυκλοφοριών και σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον καθώς βιώνουμε παράλληλα την επιστροφή καλλιτεχνών που δεν είχαμε ακούσει για καιρό. #toutestinmag #twothousandsixteen

MOGWAI – το άλμπουμ Atomic κυκλοφορεί 1η Απρίλη από την Rock Action.
DAVID BOWIE – το άλμπουμ Black Star ήταν το δώρο του προς εμάς με 7 κομμάτια διαμαντάκια.
MASSIVE ATTACK – επέστρεψαν με το EP Ritual Spirit για να μας γοητεύσουν για ακόμη μια φορά. Η μουσική τους όπως πάντα επιβλητική. 
EXPLOSIONS IN THE SKY – το άλμπουμ Wilderness κυκλοφορεί 1η Απρίλη.
SAVAGES – μετά την breathtaking εμφάνισή τους στο φετινό Plissken, επιστρέφουν με το δεύτερο studio άλμπουμ τους Adore Life.
DAUGHTER – τρία χρόνια μετά το πρώτο τους άλμπουμ, επιστρέφουν με το Not to Disappear.
JENNYLEE – η μπασίστρια των Warpaint, κάνει solo απόπειρα που τιτλοφορείται Right On! και είναι άξια προσοχής πραγματικά. 

Οι Three Way Plane στο Ίδρυμα 2.14 | Σάββατο 24.10

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου οι Three Way Plane παίζουν ζωντανά στο Ίδρυμα 2.14 για να μας παρουσιάσουν την πρώτη τους κυκλοφορία σε βινύλιο. Μαζί τους οι I Want The Moon.

Facebook Event
Ώρα προσέλευσης: 21:00
Αυστηρή ώρα έναρξης: 21:30

12088475_10153188100788225_21068539770755520_n

http://idrima214.blogspot.gr/2015/03/214-idrima-214_3.html
http://threewayplane.tumblr.com/
http://iwantthemoonband.com/

Πήγαμε στο Plissken Fest 2015 και η ψυχή μας είναι ακόμα on stage.

PLISSKEN FEST // ΜΕΡΑ 1Η |.

Η ώρα είναι 8 και κάτι το απόγευμα, περπατώ στο γνωστό πια στενό και κάπου εκεί ακούω το Plissken να με καλεί. Μαζί με μένα, συρροή κόσμου περιμένει να φορέσει το βραχιολάκι και να εισέλθει στο φεστιβάλ. Ακούω από το main stage τον Beardyman να φωνάζει «It’s gonna be like fuckin’ awesome and shit”…και ξέρω πως έχει δίκιο. #plissken2015 is now a fact. Ο Βρετανός Beardyman γνωστός και ως Darren Foreman ειδικεύεται στην τεχνική του beatboxing και πειραματίζεται με λούπες.

BEARDYMAN

Κόσμος παντού να τρέχει από το ένα stage στο άλλο ώστε να προλάβει να ακούσει αγαπημένους και μη. Το «μη» αναφέρεται στην μαγεία του φεστιβάλ να σου συστήσει καλλιτέχνες που δεν έτυχε να έχεις ακούσει και μερικοί από αυτούς θα μείνουν μαζί σου. Στο περσινό Plissken για παράδειγμα είχα την καλή τύχη να μπω στο main stage λίγο πριν τους 65daysofstatic και να γνωρίσω τους πλέον αγαπημένους Wild Beasts. Φέτος ποιος είχε σειρά; Θα μάθουμε παρακάτω.

Συντονίζομαι λίγο με τον χώρο, εντοπίζω το κάθε stage και τσεκάρω τις σημειώσεις μου σύμφωνα με το line up. Επόμενος στόχος, Austra. Μου είχαν δώσει συστατική επιστολή φίλοι plisskeners ότι αυτούς δεν πρέπει να τους χάσω, και φυσικά είχαν δίκιο. Η frontwoman με εξαιρετικό outfit και σχεδόν διαστημικό γυαλί μας μέθυσε με την ηλεκτρονική της διάσταση.

Έχοντας λάβει την απαραίτητη δόση ηλεκτρονικών ηχοτοπίων, οδεύω για μια δόση σωστού ροκ από τα παλιά. Μπορούσες να αντιληφθείς με το που έφτανες στο stage ότι μερικοί από το κοινό πιθανόν να είχαν πάρει εισιτήριο μόνο για τους Mudhoney, ήταν ίσως αποθημένο από τα παλιά και η μπάντα τους την έκανε τη χάρη. Έπαιξαν κλασσικές κομματάρες και όλοι μα όλοι χτυπιόμασταν σαν οργισμένα νιάτα. (σαν;…).

Κάπου εδώ θα ολοκληρώσω με την πρώτη μέρα, κάνοντας αναφορά στο μάλλον (όχι μάλλον), στο απόλυτο live της βραδιάς. Για κάποιο λόγο, μετά από αυτό χρειαζόσουν ένα κρύο douche για να έρθεις στα ίσια σου. Ο λόγος για 4 κυρίες που το 2011 αποφάσισαν να συνθέσουν τη μπάντα Savages και το 2012 να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Silence Yourself”. Μπορείς να το θέσεις και ως irony, όταν σε καμία περίπτωση δεν θέτουν ως στόχο τους τη σιωπή. Οι Savages ήρθαν φέτος στο Plissken για μας ξεσηκώσουν και να πας πάρουν κυριολεκτικά το μυαλό. Η Jehnny Beth, στεκόταν απέναντι μας και μας κοιτούσε μες τα μάτια, αυτό μπορεί και να μην το έχω ξαναβιώσει σε live. Μετά έκανε βουτιές στο κοινό και δεν μας άφησε κανένα περιθώριο να μην συμμετέχουμε στο performance της. Όταν έπαιξαν το Adore, κομμάτι που θα ακούσουμε στον επόμενο δίσκο, τα μάτια μου έπεσαν πάνω στην drummer η οποία χτυπούσε με γοητεία τα τύμπανα καθώς ο αέρας δημιουργούσε κύματα στη κοτσίδα της. Αφού εξανεμίσαμε τη ψυχή μας με το “fuckers”, το “she will” και το “shut up” φτάσαμε στο αποκορύφωμα με το “husbands”. In fact, το «fuckers” ήταν ειδική αφιέρωση από την Jehnny προς την παρούσα οικονομικοπολιτική κατάσταση της χώρας μας. Ναι δηλώνω χωρίς φόβο αλλά με πάθος πως οι Savages ήταν η top στιγμή της πρώτης μέρας.

PLISSKEN FEST // ΜΕΡΑ 2Η |.

Γύρος δεύτερος, ημέρα Σάββατο και όντας σε καλύτερη φόρμα μπαίνω βραδάκι πάλι στο fest με πρώτη στάση τους Electric Wizard. O τόπος μύριζε doomίλα και το κοινό κουνούσε νωχελικά το κεφάλι, παραδομένοι στους ήχους της μπάντας και για κάμποση ώρα το Plissken πήρε διαφορετική όψη στο κεφάλι μου. Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιες στιγμές γίνεται ένας διαχωρισμός του κοινού: αυτοί που ήρθαν για ηλεκτρονική μουσική και αυτοί που ήρθαν για «όλα» και οι τελευταίοι θα τολμήσω να πω πως ξέρουν κάτι παραπάνω. No offence.

PLISSKEN2

Λίγη ώρα μετά συνέβη το εξής, σκεφτόμουν ότι ήθελα να μεταβώ στους Acid Baby Jesus γιατί ήταν η ώρα τους, αλλά οι Electric Wizard συνέχιζαν δυναμικά και κάτι δεν με άφηνε να φύγω και έλεγα, οκ ακόμη ένα. Και αυτό μεταφράζεται ως «η μαγεία να σε παρασέρνει η μουσική και να μην έχεις πια εσύ τον έλεγχο».

Τρέχω λοιπόν προς το Republic Stage, και προλαβαίνω ίσα ίσα να μπω στο mood των Acid Baby Jesus, πρώτη εγχώρια μπάντα που άκουσα στο φετινό φεστιβάλ και προς έκπληξή μου ήταν άξιοι προσοχής. Συγκαταλέγονται σε αυτούς που θα γυρίσεις σπίτι να ψάξεις τη δισκογραφία τους και φυσικά όπως ανέφερα νωρίτερα, θα μείνουν μαζί σου. Η ατμόσφαιρα ήταν πιο μελωδική, καθαρά ψυχεδελική και το κοινό σε μία μόνιμη λούπα κίνησης των γοφών δεξια-αριστερά.

Συνεχίζω λοιπόν το tour και αυτή τη φορά επιλέγω να βρεθώ σε ένα από τα κλειστά stages, το Aquarium. Εκεί, με μεγάλη μου χαρά θα δω για πρώτη φορά live τον Andy Stott. Η χαρά έγκειται στο ότι τον ανακάλυψα λίγο καιρό πριν μάθω ότι θα βρίσκεται στο Plissken. O κύριος αυτός μας έρχεται από το λατρεμένο Manchester και η μουσική του είναι στα πλαίσια του dub / techno. Long time no see, για μένα αυτά τα ακούσματα, αλλά ναι ήταν και αυτό ένα πέρασμα για μένα, με ελάχιστη επαφή πλέον, αλλά ο Andy φρόντισε να μου θυμίσει ότι είναι fun time και ήταν μάλιστα ιδανική στιγμή για χαλάρωση των μυών, πάντα με μία μπύρα στο χέρι. Top moment όταν έπαιξε το “Faith in Strangers”, πρώτο κομμάτι που άκουσα από τον Andy και με κράτησε πιστή σε αυτόν. Πιστή στους αγνώστους λοιπόν. Οι άγνωστοι έχουν άπλετο ενδιαφέρον όταν γίνουν οικείοι. Άλλωστε όλα αρχίζουν από ένα «άγνωστο» σημείο ώσπου αυτό να εξελιχθεί.

Συνεχίζοντας στα πλαίσιο του αγνώστου, πάμε μια βόλτα πάλι στο Stage: Republic. Δεύτερο ανοιχτό stage του Plissken, και αυτή τη φορά θα γνωρίσω από κοντά τους Cult Of Youth. Όπως είπε και ο frontman, οι μπάντες της underground σκηνής έχουν ανάγκη να τους στηρίζουν τέτοια φεστιβάλ, να τους καλούν και στη συνέχεια εμείς οι fans να τους ακολουθούμε στα ίντερνετς! Αν για κάτι χαίρομαι, είναι αυτές οι underground μπάντες που σου δίνουν κάτι παραπάνω με το να τους έχεις στη μουσική βιβλιοθήκη σου. Κρατάμε λοιπόν bookmark για Cult Of Youth και συνεχίζουμε με Plissken.

Εάν υπήρχε ένας και μόνος λόγος για να πάω στο Plissken (γιατί στην ουσία οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι), φέτος θα ήταν οι Mogwai. Έχοντας ήδη γίνει ένα repeat junkie τον τελευταίο καιρό, έχοντας στο τσεπάκι μου ως ένα ακόμη αγαπημένο άλμπουμ το Rave Tapes αλλά και το Les Revenants, soundtrack της ομώνυμης σειράς εκ Γαλλίας, τα facts ήταν παραπάνω από αρκετά για να συμβάλλουν στην ανυπομονησία μου να τους ακούσω. Σημειώστε εδώ, ότι βρίσκονται στο στούντιο για το επερχόμενο soundtrack του Les Revenants: Season 2.

Μου την έκαναν τη χάρη και το live ξεκίνησε έτσι όπως ξεκινάει το Rave Tapes, δηλαδή με το “Heard about you last night” και όλα μετά απλά κύλισαν. Το κοινό υπνωτισμένο από την απεραντοσύνη των Mogwai, ναι οι περισσότεροι παλιοί γνώριμοι, σπάνιο το να τους άκουγε κάποιος πρώτη φορά. Σπάνιο. Αν υπήρχε top στιγμή του live αυτή ήταν όταν έπαιξαν το Remurdered, και ναι εκεί μάλλον συμφωνήσαμε όλοι ότι είναι από τα αγαπημένα μας κομμάτια πλέον, δηλαδή από το 2013 και μετά. Ε και τι άλλο θα έπαιζαν μετά οι θεοί από την Γλασκόβη; Πολύ ορθά και με την επιβεβαίωση του κοινού, μας αποχαιρέτησαν με το “We are no here” και η έκσταση έφτασε στο άπειρο. Δεν ήθελες τίποτε άλλο, βίωνες το συναίσθημα του «άδειασα». Είμαι εντάξει τώρα, αφήστε με να κάτσω κάπου. Να το σκεφτώ λιγάκι, αν καταφέρω να σκεφτώ ετούτη τη στιγμή.

Κάπου εκεί, γύρω στις 02.00 αποχαιρέτησα για φέτος το Plissken. Γεμάτη.

To sum up, το Plissken δεν είναι ακόμα ένα φεστιβάλ, είναι το φεστιβάλ που θα πας και θα το κουβαλάς μαζί σου μέχρι να ξαναγίνει ώστε να σε εκπλήξει και πάλι. Φέτος, οι διοργανωτές μελέτησαν πολύ καλύτερα το χώρο και η ύπαρξη τεσσάρων stage, δύο ανοιχτά & δύο κλειστά, ήταν η ιδανική δομή. Είναι άριστα οργανωμένο από κάθε άποψη, φέρει αέρα Ευρώπης και αν εσείς που πάτε σε άλλα φεστιβάλ το βαφτίζετε ως στέκι των hipster, σας επιτρέπω να το έχετε έτσι στο νου σας, αν αυτό σας κάνει να νιώσετε καλύτερα. Αν δεν το δοκιμάσεις έστω μια φορά, όλα τα άλλα είναι απλά εικασίες. We got plisskened και φέτος και το χάρηκε η ψυχή μας βρε παιδιά. Και του χρόνου είπαμε;

Φωτογραφίες – Κείμενο: Μαρία Καρανάσιου

© All rights reserved by #toutestinmag

Οι Adolf Plays the Jazz επιστρέφουν με νέο δίσκο [ Tinder – 2015]

3 ολόκληρα χρόνια μετά το Form Follows Function του 2012 οι Adolf Plays the Jazz επιστρέφουν. Το  «Tinder» είναι το  5ο άλμπουμ της 13ετoυς δισκογραφικής τους πορείας. Στις 3 Απριλίου  (3 μέρες πριν το support act της μπάντας στο live των sleepmakeswaves στο AnClub στην Αθήνα) το κυκλοφορούν σε ψηφιακή μορφή ενώ στο επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει και η φυσική μορφή του. Ένα άλμπουμ που στηρίχτηκε από τους οπαδούς της μπάντας μέσω της Crowd founding πλατφόρμας indiegogo και όπως πάντα θα διατίθεται για δωρεάν download από το bandcamp της μπάντας.

Event |.

poster

Επηρεασμένοι προφανώς από τους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε και πιστοί στην λογική τους να μην επαναλαμβάνονται, παρουσιάζουν την μέχρι τώρα πιο σκοτεινή εκδοχή του postrock/shoegaze ήχου τους, βάζοντας τους swans και τους mogwai ίσως λίγο πάνω από τις υπόλοιπες επιρροές τους, πάντα μέσα από ένα κινηματογραφικό φίλτρο που αυτή τη φορά περιλαμβάνει τους κόσμους του Terry Gilliam και του Roman Polanski. To εξώφυλλο είναι φωτογραφία μερους του installation «Les archives de Christian Boltanski 1965-1988»

Το άλμπουμ προλογίζει το 38λεπτο-one song epCollapse

Collapse ep link: https://adolfplaysthejazz1.bandcamp.com/album/collapse-thief-ep

FacebookBand page | Bandcamp | E-mail: adolfplaysthejazz@yahoo.co.uk

ΠΡΟΒΟΛH: Biophilia Live με την Bjork στο EXILE ROOM 26.02

Πέμπτη 26/2 στις 21:00 @ Exile Room

Σκηνοθεσία: Nick Fenton και Peter Strickland/ Χώρα: Αγγλία / Διάρκεια: 97’

Από τότε που η Bjork γύρισε την πλάτη της στο σινεμά μετά το “Χορεύοντας στο Σκοτάδι” του Lars von Trier, η μόνη ελπίδα των αμετανόητων fan της να την ξαναδούν στη μεγάλη οθόνη ήταν ένα μουσικό ντοκιμαντέρ. Ε λοιπόν, το “Biophilia Live” είναι επιτέλους εδώ και μάλιστα δια χειρός Peter Strickland, της ιδιοφυΐας πίσω από το “Katalin Varga”, το “Berberian Sound Studio” και το kinky αριστούργημα “The Duke of Burgundy”. Διατηρώντας μια απόσταση ασφαλείας από το brain child της Bjork, ο Strickland έχει αποφύγει να προσθέσει τις δικές του σκηνοθετικές φιοριτούρες στη λαμπερή αυτή extravaganza, επιτρέποντας στη Βασίλισσα της εξωτικής pop να λάμψει με όλη της την ιδιοσυγκρασιακή δύναμη.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Πρόκειται για την τελευταία παράσταση μιας εκτεταμένης διετούς περιοδείας για το γνωστό “Biophilia”, που έγραψε ιστορία ως το πρώτο app album στον κόσμο όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 2011. Εν μέσω απίθανων μουσικών οργάνων, περίπλοκων σκηνικών και εξωγήινων ενδυματολογικών επιλογών, η πραγματική ατραξιόν είναι τελικά η ίδια η μικροσκοπική και απολαυστικά παράξενη Bjork και ο αυθόρμητος ενθουσιασμός της για τη μουσική, που δεν έχει μειωθεί καθόλου όλα αυτά τα χρόνια!

ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ * ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Οι PareidOlia μας συστήνονται με το «The Art Of Peeling Onions»

Μια μικρή εισαγωγή για τo πρότζεκτ όπως αναφέρεται στην επίσημη σελίδα τους:

Οι PareidOlia είναι ένα νεοσύστατο, τριμελές alternative/ art rock project, με τους: Βασίλη Παπαδημητρίου (Lost n’ Found) στα φωνητικά, Sinnik Al (I Bow Candles, Seduce The Heaven, SlavEATgod) σε κιθάρες, πλήκτρα & μπάσο, και Ω (Once Them Edens, Sonata Antartika, RandomWalk) σε κιθάρες & programming. Στον ελεύθερο τους χρόνο, φιλοσοφούν επί της ευεργετικής συνέπειας της ετερόφυλης σεξουαλικής αποχής, χαζεύοντας αριστουργήματα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

pd 3

Η μουσική των PareidOlia εύστοχα συγκαταλέγεται στο ευρύ και σύγχρονο φάσμα του Art Rock: ευδιάκριτες φόρμες, κυριαρχία της μελωδίας, ενώ δε λείπουν οι άτακτες εξάρσεις πειραματισμού. Χαρακτηριστικές είναι, μεταξύ άλλων, οι επιρροές των Mike Patton, Steven Wilson, Chelsea Wolfe & Χρήστου Χολίδη, τη δισκογραφία του οποίου ακόμη αποκρυπτογραφούν.

Το 1ο οπτικοακουστικό δείγμα, το single “The Art Of Peeling Onions”, προπομπός του υπό κατασκευή EP, ηχογραφήθηκε εξ’ολοκλήρου στα Kinder Bueno Studios με έδρα την Αγ. Παρασκευή. Σχετικά, το mix & master ανέλαβε ο Βαγγέλης Θεοδωράκης, ενώ τη σκηνοθεσία και εν γένει εικαστική επιμέλεια του Lyric Video, η Αθηνά Τούσια.

Εμείς με τη σειρά μας να επισημάνουμε ότι κάθε νέο μουσικό βήμα είναι ευπρόσδεκτο, πόσο μάλλον όταν έρχεται από την εγχώρια σκηνή και κυρίως όταν βλέπουμε άτομα σε νέα ηλικία να τολμούν και να πειραματίζονται. Το κομμάτι «The Art Of Peeling Onions» είναι ένα συνθετικό πείραμα και όσο εξελίσσεται σε εκπλήσει ευχάριστα. Στο βίντεο έχουμε την χαρά να απολαύσουμε την θεατρικότητα του Βασίλη Παπαδημητρίου μέσα σε μία εναλλαγή σκιάς και ρεαλιστικής όψης των πραγμάτων. Το σκηνικό είναι τοποθετημένο στη φύση, συχνά όμως η τεχνική της Αθηνάς Τούσια που επιμελείται την σκηνοθεσία, σε κάνει να το ξεχνάς και το μυαλό σου χτίζει ένα αφηρημένο τοπίο όπου επικρατεί το παιχνίδι της μουσικής. Οι PareidOlia είναι εδώ, εσείς be there or be square που λεν και στο χωριό μας, γιατί αυτή είναι μόνο η αρχή!

PD 2

A Victim Of Society – Distractions

DISTRACTIONS-WEB

Οι A Victim Of Society είναι από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα του ελληνικού underground εδώ και μερικά χρόνια. Και τρία χρόνια μετά το ομώνυμο πρώτο τους EP, κυκλοφόρησαν τον ντεμπούτο δίσκο τους μέσω της Inner Ear.

Το ντουέτο από την Αθήνα (Βαγγέλης Μακρής & Φώτης Ντούσκας), μπορεί και συνδυάζει ένα κράμα ήχων με κύρια χαρακτηριστικά τη θορυβώδη μελωδία και τα παραμορφωμένα φωνητικά. Ξέρουν να χρησιμοποιούν πολύ καλά τα εργαλεία τους, όπως το wah pedal που έχει την τιμητική του στο «Distractions». Ο ήχος τους έχει ωριμάσει σε σχέση με το EP, κάνοντας τις συνθέσεις του δίσκου ακόμα πιο απολαυστικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Jane’s Insane», που στέκεται μόνο σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια της μπάντας ως το πιο ψυχεδελικό τους.

Ο δίσκος θα μπορούσε να είναι το soundtrack στην περιπλάνηση του καθένα μέσα στους σκονισμένους δρόμους της πόλης. Άλλοτε μονότονοι, κι άλλοτε γρήγοροι, οι ρυθμοί πιάνουν άθελά τους (;) τον παλμό της παραμορφωμένης κοινωνίας. Που μπορεί και γίνεται ανεκτή μόνο με κάτι δίσκους σαν κι αυτόν. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Sonic Playground από το Νίκο Τριανταφύλλου, ενώ το mastering έγινε στο West West Side Music Studio της Ν. Υόρκης από το Jamal Ruhe. Το εξώφυλλο δε θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Egg Hell – Once Part Of A Whole Ship

Το όνομα «Egg Hell» αντιπροσωπεύει τη μουσική ταυτότητα του Jef Maarawi, ο οποίος είναι γεννημένος στο Σάο Πάολο (της Βραζιλίας προφανώς). Το 2009 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο EP του («Egg Hell»), το οποίο είναι πραγματικά όμορφο και πρέπει οπωσδήποτε να το ακούσετε. Ο ήχος του βασίζεται στην ακουστική κιθάρα, και έχει ένα folk/indie rock ύφος με ένα πολύ ζεστό συναίσθημα. Το 2011 ακολούθησε το δεύτερο EP («Brownie Crumbs»), το οποίο φημολογείται ότι με κάθε αγορά συνοδευόταν από κανονικό brownie φτιαγμένο από τα χεράκια του Jef. Δυστυχώς τότε δεν κατάφερα να το αγοράσω για να επαληθεύσω αυτήν την πληροφορία. Και το κρίμα είναι διπλό, γιατί και τα brownies τα αγαπάω και το EP είναι μια όμορφη συνέχεια του  προηγούμενου «Egg Hell». Πια όμως οι Egg Hell είναι κανονικό πενταμελές σχήμα, και μόλις κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους (επιτέλους θα πω εγώ) «Once Part Of A Whole Ship».

once_part-web

Βάση των συνθέσεων εξακολουθεί να είναι η ακουστική κιθάρα, όμως –κι αυτό καθίσταται σαφές από το πρώτο κιόλας κομμάτι- οι ενορχηστρώσεις έχουν διευρυνθεί πολύ σε σχέση με το πρώτο EP, και πλέον συμπεριλαμβάνουν electro στοιχεία στο βαθμό που δεν αλλοιώνουν ούτε καλύπτουν τον πυρήνα των συνθέσεων. Τρομερά ευχάριστη –προσωπική- έκπληξη είναι η ύπαρξη στο δίσκο του «Gingerhead», το οποίο προέρχεται από το πρώτο ομώνυμο EP και είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του Jef (και προσωπικό αγαπημένο). Εκείνο όμως που κάνει την ύπαρξη του κομματιού ακόμη πιο ευχάριστη, είναι η εμπλουτισμένη ενορχήστρωση που έχει γίνει. Καθώς έτσι το κομμάτι δε λειτουργεί ως ένα filler (σ.σ.: δεν είχαμε κομμάτι να γεμίσουμε το δίσκο, ας βάλουμε ένα παλιό κι είμαστε κυριλέ), αλλά αποτελεί οργανικό μέρος του δίσκου. Ένα άλλο στοιχείο που κάνει αυτό το δίσκο εξαιρετικά ενδιαφέρον, είναι τα διάσπαρτα ξεσπάσματα που ενυπάρχουν στα κομμάτια, κάτι που πρωτοεμφανίζεται στις δουλειές των Egg Hell και γίνεται καλοδουλεμένα. Βέβαια, πρέπει να αναφερθούμε στους πάντα ευρηματικούς στίχους του Jef (βλ. «Oh Lord»), που συχνά δεν είναι στις προτεραιότητες των συγκροτημάτων.

Το «Once Part Of A Whole Ship» είναι ένα τίμιο ντεμπούτο, που αθροίζει τα συστατικά στοιχεία των προηγούμενων EP μαζί με τα νέα, που δημιουργούν πια των ήχο των Egg Hell. Ένας δίσκος πλούσιος σε ζεστά συναισθήματα, σίγουρα ακούγεται ευχάριστα. Ωραίος ο Jef.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

 

The Callas – Am I Vertical?

Οι The Callas είναι το συγκρότημα των αδερφών Ιονά (ο Λάκης κι ο Άρης). Αλλά, η μουσική είναι μόνο το ένα από τα πεδία στα οποία δραστηριοποιούνται. Μαζί εκδίδουν περιοδικό (το κορυφαίο Lust), κάνουν εγκαταστάσεις και εκθέσεις ανά τον κόσμο (http://lustlands.com/) και πριν μερικούς μήνες ολοκλήρωσαν την πρώτη τους μεγάλου μήκους ταινία, το «Lustlands», η οποία έκανε πρεμιέρα στο 7ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου τον περασμένο Οκτώβρη.

The Callas- Am I Vertical The Monochrome Acoustic Set~774561-253-1(1)

Το «Am I Vertical?» είναι ο πέμπτος δίσκος της μπάντας, και ακολουθεί το πολύ επιτυχημένο «Objekt». Πρέπει να σημειωθεί πως παραγωγός στο νέο τους δίσκο είναι ο Jim Sclavunos (από τους Nick Cave And The Bad Seeds, μεταξύ πάρα πολλών άλλων), ο οποίος τους είχε δει σε ένα live τους στην Αγγλία και του άρεσαν. Μουσικά, το «Am I Vertical?» συνεχίζει από εκεί που τελείωσε το «Objekt» με τον ήχο να είναι πιο fuzzαριστός ελέω Sclavunos, ο οποίος μάλιστα σε μερικά κομμάτια έπαιξε τύμπανα και συνέγραψε τους στίχους. Όλα τα συστατικά στοιχεία των Callas είναι εδώ: βαρβάτα ριφφ στις κιθάρες, μελωδικά sing-a-longs από τα κορίτσια της μπάντας (Χρυσάνθη & Μαριλένα) και οι έξυπνοι στίχοι («I hate your earthquake walk»).  Εκείνο που πάντα είναι ωραίο με τους Callas, είναι η αφανής pop μελωδία κάτω από τη βρωμιά της μουσικής τους, από τις λίγες εγχώριες μπάντες που μπορούν και τη χρησιμοποιούν τόσο όμορφα.

AM-I-VERTICAL-WEB

Όπως και στο σύνολο του έργου τους (σε όλα τα πεδία), κινητήρια δύναμη και θέμα τους είναι η Καύλα, και πώς αυτή μπορεί να αποτελέσει την παρόρμηση για τη δημιουργία και γενικότερα δράση. Βέβαια, δε λείπουν οι αιώνιοι και καθολικοί προβληματισμοί πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις («That’s You»), ενώ το κομμάτι που κλείνει το δίσκο και χαρίζει το όνομά του στον τίτλο του album, είναι ένας υπαινιγμός στο ποίημα της Sylvia Plath «I Am Vertical». Όσοι γνωρίζουν ήδη την μπάντα και τα έργα των παιδιών, θα συνεχίσουν να γουστάρουν, ενώ οι νέο-μυημένοι δε θα κακοπεράσουν κιόλας. Με τίμια παρουσία και όμορφη μουσική όλα αυτά τα χρόνια, με τη νέα τους κυκλοφορία δεν απογοητεύουν καθόλου.

«The smell of girls and wine

The art of getting fucked

Fluttering round the rotten light of lust

We ‘re in the Lustlands!»

Κείμενο: Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Ανακοίνωση κυκλοφορίας του πολυαναμενόμενου άλμπουμ των Electric Litany από την Inner Ear

Μετά από την άφθονη αγάπη που δείξαμε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, για καιρό τώρα γνωρίζαμε ότι η εγχώρια μπάντα Electric Litany είχε στα σκαριά το νέο της δίσκο!

electri_litany

Το επίσημο δελτίο τύπου της Inner Ear αναφέρει τα εξής:

Τέσσερα χρόνια μετά το “How To Be A Child And Win The War”, οι Electric Litany επιστρέφουν με ένα μοναδικό άλμπουμ που σίγουρα άξιζε την αναμονή. Το αποτέλεσμα του δίσκου είναι το φρούτο μιας δύσκολης και στάσιμης εποχής. Ωστόσο, επιβεβαιώνοντας κάθε λέξη του τίτλου, αποτελεί μία απόδειξη ότι η συνεχής διατήρηση της δημιουργίας είναι η λύση προκειμένου να προσπεράσεις τα προβλήματα και να προχωρήσεις μπροστά. Το άλμπουμ φέρνει έρχεται στην επιφάνεια μέσα από της στάχτες ενός lo-fi κόσμου, διατηρώντας τον λυρισμό και την χαρακτηριστικά “haunting” ατμόσφαιρα των Electric Litany. Το άλμπουμ εκφράζει την αγάπη, την αφοσίωση και την υπομονή που οδηγούν στην ομορφιά, τη δημιουργία και την απελευθέρωση. Συγχρόνως καταγράφει τις πρακτικές δυσκολίες και τα καθημερινά προβλήματα της ζωής και της επιβίωσης, έτσι όπως τα βίωσε η ίδια η μπάντα τα τελευταία 3-5 χρόνια μέσα στα οποία ηχογράφησε το άλμπουμ.

Το 2012, η μπάντα επικοινώνησε με τον θρυλικό παραγωγό Alan Parsons, ο οποίος αφού άκουσε το “How To Be A Child And Win The War”, συμφώνησε να συνεργαστεί με τη μπάντα. Η ηχογράφηση ήταν μία περιπέτεια που φιλοξενήθηκε σε διάφορα στούντιο του Λονδίνου, όπως επίσης στην ύπαιθρο της Ουαλίας και στο νησί της Κέρκυρας. Το mastering πραγματοποιήθηκε για ακόμη μια φορά στα Abbey Road Studios. Το “Enduring Days You Will Overcome” κυκλοφορεί σε βινύλιο, cd και σε ψηφιακή μορφή από την Inner Ear στις 14 Φλεβάρη 2014.

Ακούστε ένα πρώτο δείγμα εδώ – track: Feather in Ecstacy

 

Νίκος Ερηνάκης Und Die Haken – Το Πέμπτο Σφυρί

Ο Νίκος Ερηνάκης είναι ποιητής. Το 2009 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή («Σύντομα Όλα Θα Καίγονται Και Θα Φωτίζουν Τα Μάτια Σου»). Στο τέλος του ’13 ολοκληρώθηκε και στις αρχές του ’14 παρουσιάστηκε στο κοινό η δεύτερη ποιητική του συλλογή, «Ανάμεσα Σε Όσα Πέφτει Η Σκιά». Το πόσο όμορφα είναι τα ποιήματά του, δεν είναι δουλειά του παρόντος άρθρου. Θα σας πω απλά πως αν είχα λεφτά, θα αγόραζα όλα τα αντίτυπα της τελευταίας συλλογής για να τα μοιράζω στο κόσμο, να την έχει, να τη διαβάζει, και να γονατίζει εξαιτίας της. Ο συγκεκριμένος δίσκος, ηχογραφήθηκε στην Κύθνο τα καλοκαίρια του ’12 και του ’13.

nikos_erinakis_006

Μαζί με τους Die Haken, ο Νίκος Ερηνάκης «μελωποιεί» τα ποιήματά του. Τα εισαγωγικά οφείλονται στο γεγονός  ότι δεν πρόκειται για μελωποιημένα κομμάτια που ακούγονται όπως άλλα που γνωρίζουμε. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι τα ποιήματα καθαυτά, όταν τα διαβάζει κανείς φαντάζουν «αμελωποίητα». Επομένως, και μόνο η προσπάθεια να τα μελωποιήσει κάποιος είναι αξιοθαύμαστη. Κανείς δε θα ήταν ικανότερος να μπει σε αυτή τη διαδικασία από τον ίδιο τον Ερηνάκη, το δημιουργό τους. Και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

Το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου γραπώνει και επιτάσσει την προσοχή σου. Η Ποίηση και ο Θόρυβος ενώνονται. Η μουσική και τα «φωνητικά», που δεν είναι τίποτε άλλο από ανάγνωση των στίχων – spoken word θα ‘λεγε κανείς, αν απομονωθούν το ένα από το άλλο μοιάζουν να μην έχουν καμία σχέση. Η ένωσή τους είναι αποστομωτική. Τα φωνητικά, μετατρέπονται σε ένα ακόμη όργανο. Οι στίχοι είναι οι νότες που συμμετέχουν στο χτίσιμο του κάθε κομματιού. Η χροιά της φωνής δεν έχει μελωδία. Η κάθε λέξη είναι ένταση που εντυπώνεται στο νου του δέκτη.

Είχα την τύχη να ακούσω/δω live εκτελεσμένα τα κομμάτια την περασμένη Παρασκευή στην παρουσίαση του δίσκου. Πρώτο live της χρονιάς. Μοναδική εμπειρία. Σε ζωντανή εμφάνιση είναι που πραγματικά απογειώνονται τα κομμάτια. Το μόνο κρίμα είναι που, αναπόφευκτα, χάνονται λίγο τα φωνητικά και δεν ακούγονται πάντα οι στίχοι. Αλλά χαλάλι. Γι’ αυτό υπάρχει και το βιβλίο. Το συγκρότημα όπως ήταν ντυμένο, αλλά κυρίως, ο τρόπος που έπαιζε μου θύμιζε τους Bad Seeds και τους Crime & The City Solution στο –τεράστιο- Wings Of Desire. Κι ο Ερηνάκης να απαγγέλει πως «η μόνη μυθική εποχή είναι το μέλλον».

Συχνά αναπολούμε εποχές που έχουν παρέλθει και δε ζήσαμε ποτέ, και ευχόμαστε να μπορούσαμε να ‘μαστε εκεί και να ζήσουμε όλα τα κορυφαία γεγονότα που συνέβησαν. Και παραπονιόμαστε πως σήμερα δε συμβαίνει απολύτως τίποτα. Ε λοιπόν, μέσα στα σκατά που μας πετάνε καθημερινά, η κυκλοφορία αυτή είναι ένα φωτεινό και σημαντικότατο σημείο που όποιος το προσπεράσει χάνει μια υπέροχη ευκαιρία να του γουρλώσουν τα μάτια και να μείνει αποσβολωμένος για μέρες. Είναι ένα συμβάν, το οποίο θα αναπολούμε μετά από χρόνια.

Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας και πάρτε το βιβλίο και το CD. 12 ευρώ κάνουν παρέα. Η αξία τους όμως είναι γιγάντια.

Υ.Γ.: Όλα τα ευχαριστώ του κόσμου και άλλα τόσα, στο φίλο Γιώργο Ευθυμίου, ο οποίος μου έστειλε την Πέμπτη 02/01/14 να ακούσω Die Haken, με έβαλε στη διαδικασία να διαβάσω Ερηνάκη, την Παρασκευή 03/01/14 να πάω στο live της μπάντας και να αγοράσω το βιβλίο που μου ξερίζωσε το σαγόνι και τα σωθικά κι ακόμη τα ψάχνω. Να ‘σαι καλά φίλε.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

Links: http://nickerinakis.blogspot.gr/

No Omega

Οι No Omega θα στοιχειώσουν τον ύπνο σας.

Κατ’ αρχάς ας τοποθετηθούμε στον χώρο και το χρόνο.
Βρισκόμαστε στο 2013 και τη χιονισμένη Σουηδία. Μία χώρα που ουκ ολίγες φορές μας έχει απασχολήσει σ’ ότι αφορά το μουσικό της χώρο. Έπεσαν πρώτη φορά στ’ αυτιά μου πριν έναν χρόνο και κάτι, όταν είχαν ανακοινωθεί στην Ευρωπαϊκή τους περιοδεία, μερικές στάσεις στα μέρη μας που τελικά ακυρώθηκαν για λόγους οι οποίοι που μου διαφεύγουν.

Εξαιρετικά παιγμένο, μελωδικό hardcore punk, με τα σύνηθες στοιχεία που του δίνουν οι βόρειοι Ευρωπαίοι του είδους. Στο ύφος των εκπληκτικών More Than Life, Heart In Hand, Last Witness κ.τ.λ. εμπλουτίζοντας το όμως με Sludge Metal στοιχεία όπου πρέπει. Ένα ενδιαφέρον σχήμα που θα είχα κατά νου.

Μετά έβγαλαν το SHAME.

Απ’ το πρώτο ακόρντο έως και το τελευταίο ουρλιαχτό απόγνωσης/μίσους του τραγουδιστή τους, αυτό το άλμπουμ είναι αλάνθαστο. Το soundtrack της καταστροφής της γης ή των τελευταίων λεπτών ενός αυτόχειρα, εκτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το κουαρτέτο από την Σουηδία αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για τυχόν διορθώσεις.
Ανατριχιαστικός στιχουργικός ρεαλισμός, ευφάνταστες ρυθμικές εναλλαγές κι ένας δίσκος που κομματιάζει τον ακροατή απ’ το πρώτο κιόλας άκουσμα.
Παρά την μικρή διάρκεια του άλμπουμ, καθώς ελάχιστα κομμάτια ξεπερνούν τα 3 λεπτά, το Shame καταφέρνει να εισχωρήσει στο πετσί του καθενός.

Αυτή η κυκλοφορία ακούγεται σαν ένα ενιαίο έργο χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει περισσότερο και λιγότερο έντονες στιγμές όπως είναι το αριστουργηματικό φινάλε του Woodlands Pt 1. Αλλά δεν θα ήθελα να μπω στο σημείο επιλογής αγαπημένων στιγμών. Το Shame είναι ένα κακό όνειρο. Δύσκολα μπορεί κανείς να επιλέξει το τρομακτικότερο σημείο ενός εφιάλτη, παρά μόνο να αναφέρει το σημείο κορύφωσης του.

Διανύουν την δημιουργικότερη περίοδο τους έχοντας δέσει εκπληκτικά παρ’ όλο το μικρό διάστημα που παίζουν μαζί. Βρίσκονται στην Γαλλική δισκογραφική Throatruiner, τον τελευταίο καιρό, πλάι σε μεγάλα ονόματα της σκοτεινής Ευρωπαϊκής hardcore σκηνής. Δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στις πολύ συχνές εμφανίσεις τους επί σκηνής κι ευελπιστούμε να τους δούμε σύντομα στα μέρη μας.

Μέχρι τότε, θα σας στοιχειώνουν τα όνειρα.
Καληνύχτα.

του Θάνου Θηρίου
LINKS:

https://www.facebook.com/noomega

http://noomega.bandcamp.com/

http://www.last.fm/music/No+Omega

https://myspace.com/noomegahc

http://throatruinerrecords.limitedrun.com/bands/no-omega