Athens Jewelry Week: μια περιπλάνηση στον κόσμο του σύγχρονου καλλιτεχνικού κοσμήματος

ATHENS JEWELRY WEEK

Τέχνη + Κόσμημα : Τεμνόμενοι χώροι

Το ATHENS JEWELRY WEEK είναι ένας θεσμός που φέτος ξεκινά για πρώτη φορά την πορεία του στην Αθήνα. Από τις 29 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου έντεκα εκθέσεις και πολλές παράλληλες εκδηλώσεις (ομιλίες, σεμινάρια) θα χαράξουν τις δικές τους διαδρομές στο κέντρο της πόλης προσκαλώντας τους κατοίκους της πρωτεύουσας σε μια περιπλάνηση-αποκάλυψη των τάσεων του σύγχρονου καλλιτεχνικού κοσμήματος. Στο φετινό ATHENS JEWELRY WEEK συμμετέχουν περισσότεροι από σαράντα Έλληνες καλλιτέχνες που εργάζονται εντός και εκτός της χώρας, ομάδες, σχολές και γκαλερί. Όλοι μαζί, και ο καθένας ξεχωριστά με τη δουλειά του θα αποκαλύψει στο κοινό της πόλης τα σημεία και τους τρόπους με τους οποίους ο χώρος της τέχνης τέμνει τον κόσμο του σύγχρονης κοσμηματοποιίας.

artemis Valsamakievang_printKaterinaGlyka_weapon or fortress-1_pendantHIGHNiki Stylianou NeckpiecePolentas_TheOrientation_Neckpiecethomloudis_vientoblock12_broochEratoKouloubi_Monomolecular_Neckpiece1

Ομάδα διοργάνωσης & επιμέλεια: Anticlastics ( Αναστασία Κανδαράκη, Ερατώ Κουλουμπή, Ιωάννα Νατσίκου, Νίκη Στυλιανού )

Συμμετέχοντες:
 
-Έλληνες καλλιτέχνες που ζουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό:
Alepides Efharis, Βαλσαμάκη Άρτεμις, Βόγκλη Γιώτα, Γλύκα Κατερίνα, Δειμέζη Ξένια, Δημητρίου Εύαγγελία, Διπλάρη Άγγέλικα, Ζάχου Μαρίνα, Ιωαννίδου Βικτώρια, Κανδαράκη Αναστασία, Κασκάνη Ηρώ, Κόμη Αγγέλικα, Κουλουμπή Ερατώ, Κουτούζη Κορίνα, Κωνσταντακάτος Άγγελος, Λειβαδά Ιόλη, Messi Elisavet, Moustaki_Zei Revekka, Νατσίκου Ιωάννα, Πανταζοπούλου Δέσποινα, Παττίχη Λιάνα, Polentas Nicole, Πρασίνου Άντρια,Thomloudis Demitra, Touloumidi Vivi, Χαραλαμπάκη Δώρα.
– Ομάδες
RagTag Collective: Γιαννούτσος Γιώργος,Θεοδωροπούλου Καλλιόπη, Παπαχατζή Χρυσούλα, Πάχη Βάσια, Πάχη Ισμήνη,Τσαλαπάτης Γιάννης.
 Ομάδα JAW ( Jewelry Art Workers)
– Αγγλοπούλου Αναστασία, Κουρταλή Χαρά, Οικονόμου Υακίνθη
-Στυλιανού Νίκη, Τσιμπισκάκη Μαρία.
Σχολές
 Εργαστήριο Άναμμα, Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, Mokume – ΙΙΕΚ Αργυροχρυσοχοϊας
 Γκαλερί
Ελένη Μαρνέρη Gallery, Popeye Loves Olive Art Space

Οι 11 εκθέσεις θα φιλοξενηθούν σε ισάριθμους χώρους στο κέντρο της Αθήνας.

Το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο:

 http://athensjewelryweek.com/ (under construction)

Χορηγός Επικοινωνίας: #toutestinmag

Τι είναι τελικά αυτό το τρομερό Ισλαμ; [Μέρος Πρώτο]

H σχέση Ισλάμ και Δύσης ήταν, από την αρχή της επέκτασης του πρώτου, αρκετά κακή για διάφορους λόγους, ίσως κυρίως γιατί η άνθιση του Ισλάμ και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Μεσαίωνα βρήκε τη φεουδαρχική Δύση στη δύση της. Με την δημιουργία των εθνικών κρατών και την μετάβαση αρχικά στη βιομηχανική εποχή και αργότερα την νεωτερικότητα, το Ισλάμ αναδιπλώθηκε, διασπάστηκε και θα μπορούσε κάποιος να πει πως διχάστηκε ανάμεσα στο Ισλάμ που προσπαθεί να εναρμονιστεί με το πολιτικό του περιβάλλον (όπως συνέβαινε πάντα) και στο Ισλάμ του Ισλαμισμού, το αναχρονιστικό, που αναπολεί τη φωτιά και το μαχαίρι του Προφήτη. Σήμερα η Δύση όπως τότε, στο Μεσαίωνα, που ο Προφήτης ήταν στο κατώτερο επίπεδο της Κόλασης του Δάντη, φαίνεται να ξέρει ελάχιστα για οτιδήποτε πέρα από τον εαυτό της και κυρίως ελάχιστα για τον διαφορετικό και ταυτόχρονα τόσο ίδιο γείτονα της, ίσως γιατί μετά τη πτώση του ανατολικού μπλοκ δεν έχει κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο να του φορτώσει τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου. Σε αυτό το κείμενο (αλλά και στα επόμενα) θα γίνει μια προσπάθεια να προσεγγιστεί το Ισλάμ σαν κυρίως πολιτικό εργαλείο, αλλά και να ξεκαθαριστεί το πόσο ρευστό είναι σαν δόγμα καθώς όχι μόνο δεν είναι ενιαίο και αυταρχικά εγωκεντρικό, αλλά αντίθετα είναι αχανές ευπροσάρμοστο και πολύπλευρο (ίσως και για αυτό να θεωρείται επικίνδυνο).

Θα ήταν αδύνατο να απαντηθεί οτιδήποτε χωρίς να γίνει μια τρομερά σύντομη αναδρομή στη δημιουργία του Ισλάμ. Κατά τον 7ο αι. στην Αραβία κατοικούσαν οι Βεδουίνοι, νομάδες κτηνοτρόφοι, παγανιστές, χωρισμένοι σε φυλές, που η κάθε μία είχε αρχηγό τον σεΐχη. Ο σείχης κάθε φυλής ήταν πρόεδρος ενός συμβουλίου αρχηγών του κάθε κλαν (ομάδες που ενώνονται με δεσμούς συγγένειας), που όμως δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο δικαίωμα επιβολής. Ο βασικός θεσμός της πολιτικής δομής των Βεδουίνων ήταν οι σχέσεις ανταγωνιστικότητας και η βεντέτα, που οδηγούσε σε συνεχείς εχθροπραξίες και νόμους εκδίκησης. Με άλλα λόγια ήταν αρκετά άναρχες ομάδες σε σχέση με τους γείτονες τους, τους ζωροαστριστές Πέρσες, την Ιουδαϊκή Παλαιστίνη και το χριστιανικό Βυζάντιο. Η Μέκκα ήταν ο κόμβος των Καραβανιών και κέντρο των παγανιστικών τελετών και σήμαινε «καταφύγιο». Ήταν ο μόνος χώρος στον οποίο συνυπήρχαν ειρηνικά και ανασυγκροτούνταν.

1

Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα κοντά στον 7ο αι. και είχε ξεχωρίσει για το υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης που τον χαρακτήριζε. Οραματίστηκε έναν ενωμένο αραβικό κόσμο και καθώς ήταν έμπορος, είχε έρθει σε επαφή τόσο με τις μονοθεϊστικές θρησκείες όσο και με την ελληνορωμαϊκή παράδοση. Έτσι παρουσίασε τον αραβικό θεό τον Αλλάχ του οποίου και έγινε προφήτης. Ο Αλλάχ προϋπήρχε όλων και το Κοράνι το ιερό του βιβλίο υπήρχε στο παράδεισο. Οι εβραϊκές και χριστιανικές παραδώσεις ήταν εν μέρει λόγος του. Από την άλλη η πόλη Γιαθρίμπ, (500 χιλιόμετρα) βόρεια της Μέκκας, ήταν μια εύφορη έκταση στην οποία κατοικούσαν εξιουδαισμένα αραβικά φύλα καθώς και μη εβραϊκές φυλές παγανιστών. Ο εβραϊκός νόμος ρύθμιζε τη ζωή των εβραϊκών φυλών, κάτι που δεν συνέβαινε για τα αραβικά παγανιστικά φύλα. Έτσι έχοντας ακούσει για τον Μωάμεθ τον κάλεσαν σαν διαιτητή σε μία διαμάχη τους. Στο πρόσωπο του πιθανότατα είδαν ένα τρόπο να εισέλθουν στο πολιτικό πλαίσιο των Εβραίων συμπολιτών τους, μέσα από ένα δικό τους προσωπικό μονοθεϊσμό που θα έλυνε τις διαφορές τους. Ο Μωάμεθ είδε στους πολίτες της Γιαθρίμπ μια κοινότητα που θα μπορούσε να γίνει καθαρά ισλαμική, καθώς στη Μέκκα δεν είχαν γίνει αποδεκτά τα κηρύγματα του. Η Γιαθρίμπ δέχθηκε τον Μωάμεθ, ονομάστηκε Μεδίνα και εκστράτευσε εναντίον της Μέκκας. Σε λίγο ο πολυμήχανος αραβικός κόσμος ενώθηκε όπως το είχε οραματιστεί ο προφήτης και δόξασε τον Αλλάχ.

2.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το Ισλάμ ήταν γέννημα μιας ανάγκης για τάξη ενός μεγάλου αριθμού φυλών που αλληλοσκοτώνονταν και ήταν περιτριγυρισμένοι από μονοθεϊστές που ευημερούσαν. Στη πορεία εξελίχθηκε σε μέσο επέκτασης και εδραίωσης της εξουσίας μια τεράστιας αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής και κατονόμασε οποιονδήποτε διαφορετικό, άπιστο που είτε θα πλήρωνε φόρο υποτελείας είτε θα εξισλαμίζονταν, αν δεν ήθελε να οδηγηθεί στο θάνατο, δημιουργώντας μια πανίσχυρη πολιτική οντότητα. Έτσι το Ισλάμ ιστορικά ξεπέρασε το πλαίσιο της πνευματικότητας και συνδέθηκε με τη πολιτική. Ουσιαστικά δημιουργήθηκε για να βάλει σε τάξη τόσο τη σχέση και τη θέση του πιστού σε ένα σύνολο ίσων, όσο και τη σχέση του με τους διαφορετικούς, δηλαδή τους άπιστους. Το ίδιο το εθιμοτυπικό του Ισλαμ το οποίο θέλει τους Πιστούς να προσεύχονται την ίδια ώρα όλοι μαζί, ο ένας κοντά στον άλλο, τους υπενθυμίζει καθημερινά τη θέση τους και την σχέση τους και ισχυροποιεί τους δεσμούς τους με μοναδικό τρόπο, ασκώντας τους καλώς η κακώς έλεγχο και περιορισμό. Παρόλα αυτά είναι αρκετά αυθαίρετο αν όχι επικίνδυνο να θεωρήσουμε το σύνολο του δόγματος ως κάτι ενιαίο και συγκεκριμενοποιημένο καθώς ακόμα και η ισλαμική ορθοδοξία είναι κάτι ρευστό που προσαρμόζεται στις εκάστοτε πολιτισμικές τάσεις ανά τους αιώνες.

Για παράδειγμα μια γνωστή πηγή διαφοροποίησης μέσα στους κύκλους της μουσουλμανικής πίστης είναι η τζιχάντ, ο Ιερός Πόλεμος. Οι στήλες του Ισλάμ είναι πέντε (Πίστη, Προσευχή, Ελεημοσύνη, Αποχή κατά το Ραμαζάνι και το Προσκύνημα στη Μέκκα). Πολλοί θεωρούν ότι η τζιχάντ είναι άλλη μια στήλη, ενώ διαφοροποιήσεις υπάρχουν και στην ερμηνεία του όρου. Για μεγάλη μερίδα πιστών η λέξη τζιχάντ συνδέεται ετυμολογικά με την αραβική λέξη που περιγράφει το καθήκον και κατ’ επέκταση ερμηνεύουν την έννοια ως το καθήκον του πιστού να ζει σύμφωνα με τις επιταγές του Κορανίου. Άλλο παράδειγμα είναι η θέση του ισλαμικού μυστικισμού, όπως το τάγμα των Σούφι, στον κεντρικό άξονα της πίστης αλλά και η διαφοροποίηση Σουνιτών και Σιιτών καθώς και η θέση των ulama, των ερμηνευτών της Πίστης.

(συνεχίζεται)

Επιμέλεια: Γιούλη Ρέτζικα

Το βράδυ που η Τεχνόπολη έγινε Γιαννιώτικη: VIC Band live 25.09.15

Χθες από τις 19.30 το απόγευμα η Τεχνόπολη ήταν έτοιμη να υποδεχτεί τη συναυλία της χρονιάς, με το κοινό να φτάνει τα 6.000 άτομα, το ταμείο να ανακοινώνει ότι είναι sold out και όσοι έμειναν απ’έξω να επιμένουν να μπουν μέσα γιατί πραγματικά ήταν ότι καλύτερο μπορούσες να ακούσεις αυτό το βράδυ Παρασκευής.

IMG_20150925_234820

Στο κοινό παρατηρήσαμε την απουσία ομοιογένειας αλλά δεν θα βιαστούμε να το χαρακτηρίσουμε ως maistream, αντιθέτως ένα μείγμα Folk/Stoner Rock μουσικής μου μπορεί να ενώσει αυτούς που κατάγονται από κάποιο χωριό και εκτιμούν την παραδοσιακή μουσική παρά το γεγονός ότι δεν θα την κατεβάσουν σε mp3 να την ακούνε στα ακουστικά τους. αυτούς που θα δουν στη μουσική των «VIC» μια innovative ιδέα, κάτι που μετά από αυτούς δύσκολα κάποιος θα κάνει τόσο καλά. Παράλληλα ανάμεσα στο κοινό έβρισκες άτομα νεαρής ηλικίας που γουστάρουν γενικότερα το rock αλλά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που γουστάρουν την παράδοσή μας αλλά δεν τους χαλάει καθόλου να την ακούνε διασκευασμένη σε ροκ διάσταση. Αυτό είναι το μυστικό επιτυχίας των Villagers of Ioannina City, καθώς τα παιδιά αυτά διατηρούν ένα σχετικά χαμηλό προφίλ, δεν έχουν καβαλήσει κανένα καλάμι δημοσιότητας και ό,τι καταφέρνουν, όση αγάπη δέχονται είναι ξεκάθαρα ένα αντίκρυσμα στη μουσική που παίζουν, μουσική άρτια, καθαρός ήχος και άψογη παραγωγή.

IMG_20150925_235311

Στη σκηνή ανέβηκαν και ειδικοί καλεσμένοι της μπάντας ώστε να ερμηνεύσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα παραδοσιακά κομμάτια. Οι top στιγμές της βραδιάς ήταν όταν έπαιξαν το κομμάτι «krasi» το οποίο δήλωσαν πως είναι ένα από τα κομμάτια που έχουν παίξει αρκετές φορές από τα πρώτα τους βήματα. Στη συνέχεια, το κοινό εκστασιάστηκε όταν ακούστηκαν τα δύο κομμάτια από το πρόσφατο ep της μπάντας Zvara​/​Karakolia, το δεύτερο μάλιστα ήταν αυτό με το οποίο έκλεισαν τη συναυλία και όλοι μαζί τραγουδούσαν με πάθος τους στίχους που αναφέρουν «τούτοι οι μπάτσοι που ήρθαν τώρα, τι γυρεύουν τέτοια ώρα…». Αν δεν το γνωρίζετε, μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Το σετ είχε συνολική διάρκεια 2 ώρες και μάλιστα χωρίς σταματημό, κοινώς τα λόγια είναι απλά περιττά για το πόσο ικανοποιημένο αποχώρησε το κοινό και πόσο worthy ήταν το να βρίσκεσαι εκεί εχθές. Οι δύο support μπάντες που άνοιξαν τη συναυλία στάθηκαν εξίσου άξια στο ύψος των περιστάσεων, με τις «Πλειάδες» συχνά να συνοδεύουν τα κομμάτια των VIC. Μέχρι την επόμενη αντάμωση, «keep rocking guys».

Ομάδα #toutestinmag

Πήγαμε στο Plissken Fest 2015 και η ψυχή μας είναι ακόμα on stage.

PLISSKEN FEST // ΜΕΡΑ 1Η |.

Η ώρα είναι 8 και κάτι το απόγευμα, περπατώ στο γνωστό πια στενό και κάπου εκεί ακούω το Plissken να με καλεί. Μαζί με μένα, συρροή κόσμου περιμένει να φορέσει το βραχιολάκι και να εισέλθει στο φεστιβάλ. Ακούω από το main stage τον Beardyman να φωνάζει «It’s gonna be like fuckin’ awesome and shit”…και ξέρω πως έχει δίκιο. #plissken2015 is now a fact. Ο Βρετανός Beardyman γνωστός και ως Darren Foreman ειδικεύεται στην τεχνική του beatboxing και πειραματίζεται με λούπες.

BEARDYMAN

Κόσμος παντού να τρέχει από το ένα stage στο άλλο ώστε να προλάβει να ακούσει αγαπημένους και μη. Το «μη» αναφέρεται στην μαγεία του φεστιβάλ να σου συστήσει καλλιτέχνες που δεν έτυχε να έχεις ακούσει και μερικοί από αυτούς θα μείνουν μαζί σου. Στο περσινό Plissken για παράδειγμα είχα την καλή τύχη να μπω στο main stage λίγο πριν τους 65daysofstatic και να γνωρίσω τους πλέον αγαπημένους Wild Beasts. Φέτος ποιος είχε σειρά; Θα μάθουμε παρακάτω.

Συντονίζομαι λίγο με τον χώρο, εντοπίζω το κάθε stage και τσεκάρω τις σημειώσεις μου σύμφωνα με το line up. Επόμενος στόχος, Austra. Μου είχαν δώσει συστατική επιστολή φίλοι plisskeners ότι αυτούς δεν πρέπει να τους χάσω, και φυσικά είχαν δίκιο. Η frontwoman με εξαιρετικό outfit και σχεδόν διαστημικό γυαλί μας μέθυσε με την ηλεκτρονική της διάσταση.

Έχοντας λάβει την απαραίτητη δόση ηλεκτρονικών ηχοτοπίων, οδεύω για μια δόση σωστού ροκ από τα παλιά. Μπορούσες να αντιληφθείς με το που έφτανες στο stage ότι μερικοί από το κοινό πιθανόν να είχαν πάρει εισιτήριο μόνο για τους Mudhoney, ήταν ίσως αποθημένο από τα παλιά και η μπάντα τους την έκανε τη χάρη. Έπαιξαν κλασσικές κομματάρες και όλοι μα όλοι χτυπιόμασταν σαν οργισμένα νιάτα. (σαν;…).

Κάπου εδώ θα ολοκληρώσω με την πρώτη μέρα, κάνοντας αναφορά στο μάλλον (όχι μάλλον), στο απόλυτο live της βραδιάς. Για κάποιο λόγο, μετά από αυτό χρειαζόσουν ένα κρύο douche για να έρθεις στα ίσια σου. Ο λόγος για 4 κυρίες που το 2011 αποφάσισαν να συνθέσουν τη μπάντα Savages και το 2012 να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Silence Yourself”. Μπορείς να το θέσεις και ως irony, όταν σε καμία περίπτωση δεν θέτουν ως στόχο τους τη σιωπή. Οι Savages ήρθαν φέτος στο Plissken για μας ξεσηκώσουν και να πας πάρουν κυριολεκτικά το μυαλό. Η Jehnny Beth, στεκόταν απέναντι μας και μας κοιτούσε μες τα μάτια, αυτό μπορεί και να μην το έχω ξαναβιώσει σε live. Μετά έκανε βουτιές στο κοινό και δεν μας άφησε κανένα περιθώριο να μην συμμετέχουμε στο performance της. Όταν έπαιξαν το Adore, κομμάτι που θα ακούσουμε στον επόμενο δίσκο, τα μάτια μου έπεσαν πάνω στην drummer η οποία χτυπούσε με γοητεία τα τύμπανα καθώς ο αέρας δημιουργούσε κύματα στη κοτσίδα της. Αφού εξανεμίσαμε τη ψυχή μας με το “fuckers”, το “she will” και το “shut up” φτάσαμε στο αποκορύφωμα με το “husbands”. In fact, το «fuckers” ήταν ειδική αφιέρωση από την Jehnny προς την παρούσα οικονομικοπολιτική κατάσταση της χώρας μας. Ναι δηλώνω χωρίς φόβο αλλά με πάθος πως οι Savages ήταν η top στιγμή της πρώτης μέρας.

PLISSKEN FEST // ΜΕΡΑ 2Η |.

Γύρος δεύτερος, ημέρα Σάββατο και όντας σε καλύτερη φόρμα μπαίνω βραδάκι πάλι στο fest με πρώτη στάση τους Electric Wizard. O τόπος μύριζε doomίλα και το κοινό κουνούσε νωχελικά το κεφάλι, παραδομένοι στους ήχους της μπάντας και για κάμποση ώρα το Plissken πήρε διαφορετική όψη στο κεφάλι μου. Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιες στιγμές γίνεται ένας διαχωρισμός του κοινού: αυτοί που ήρθαν για ηλεκτρονική μουσική και αυτοί που ήρθαν για «όλα» και οι τελευταίοι θα τολμήσω να πω πως ξέρουν κάτι παραπάνω. No offence.

PLISSKEN2

Λίγη ώρα μετά συνέβη το εξής, σκεφτόμουν ότι ήθελα να μεταβώ στους Acid Baby Jesus γιατί ήταν η ώρα τους, αλλά οι Electric Wizard συνέχιζαν δυναμικά και κάτι δεν με άφηνε να φύγω και έλεγα, οκ ακόμη ένα. Και αυτό μεταφράζεται ως «η μαγεία να σε παρασέρνει η μουσική και να μην έχεις πια εσύ τον έλεγχο».

Τρέχω λοιπόν προς το Republic Stage, και προλαβαίνω ίσα ίσα να μπω στο mood των Acid Baby Jesus, πρώτη εγχώρια μπάντα που άκουσα στο φετινό φεστιβάλ και προς έκπληξή μου ήταν άξιοι προσοχής. Συγκαταλέγονται σε αυτούς που θα γυρίσεις σπίτι να ψάξεις τη δισκογραφία τους και φυσικά όπως ανέφερα νωρίτερα, θα μείνουν μαζί σου. Η ατμόσφαιρα ήταν πιο μελωδική, καθαρά ψυχεδελική και το κοινό σε μία μόνιμη λούπα κίνησης των γοφών δεξια-αριστερά.

Συνεχίζω λοιπόν το tour και αυτή τη φορά επιλέγω να βρεθώ σε ένα από τα κλειστά stages, το Aquarium. Εκεί, με μεγάλη μου χαρά θα δω για πρώτη φορά live τον Andy Stott. Η χαρά έγκειται στο ότι τον ανακάλυψα λίγο καιρό πριν μάθω ότι θα βρίσκεται στο Plissken. O κύριος αυτός μας έρχεται από το λατρεμένο Manchester και η μουσική του είναι στα πλαίσια του dub / techno. Long time no see, για μένα αυτά τα ακούσματα, αλλά ναι ήταν και αυτό ένα πέρασμα για μένα, με ελάχιστη επαφή πλέον, αλλά ο Andy φρόντισε να μου θυμίσει ότι είναι fun time και ήταν μάλιστα ιδανική στιγμή για χαλάρωση των μυών, πάντα με μία μπύρα στο χέρι. Top moment όταν έπαιξε το “Faith in Strangers”, πρώτο κομμάτι που άκουσα από τον Andy και με κράτησε πιστή σε αυτόν. Πιστή στους αγνώστους λοιπόν. Οι άγνωστοι έχουν άπλετο ενδιαφέρον όταν γίνουν οικείοι. Άλλωστε όλα αρχίζουν από ένα «άγνωστο» σημείο ώσπου αυτό να εξελιχθεί.

Συνεχίζοντας στα πλαίσιο του αγνώστου, πάμε μια βόλτα πάλι στο Stage: Republic. Δεύτερο ανοιχτό stage του Plissken, και αυτή τη φορά θα γνωρίσω από κοντά τους Cult Of Youth. Όπως είπε και ο frontman, οι μπάντες της underground σκηνής έχουν ανάγκη να τους στηρίζουν τέτοια φεστιβάλ, να τους καλούν και στη συνέχεια εμείς οι fans να τους ακολουθούμε στα ίντερνετς! Αν για κάτι χαίρομαι, είναι αυτές οι underground μπάντες που σου δίνουν κάτι παραπάνω με το να τους έχεις στη μουσική βιβλιοθήκη σου. Κρατάμε λοιπόν bookmark για Cult Of Youth και συνεχίζουμε με Plissken.

Εάν υπήρχε ένας και μόνος λόγος για να πάω στο Plissken (γιατί στην ουσία οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι), φέτος θα ήταν οι Mogwai. Έχοντας ήδη γίνει ένα repeat junkie τον τελευταίο καιρό, έχοντας στο τσεπάκι μου ως ένα ακόμη αγαπημένο άλμπουμ το Rave Tapes αλλά και το Les Revenants, soundtrack της ομώνυμης σειράς εκ Γαλλίας, τα facts ήταν παραπάνω από αρκετά για να συμβάλλουν στην ανυπομονησία μου να τους ακούσω. Σημειώστε εδώ, ότι βρίσκονται στο στούντιο για το επερχόμενο soundtrack του Les Revenants: Season 2.

Μου την έκαναν τη χάρη και το live ξεκίνησε έτσι όπως ξεκινάει το Rave Tapes, δηλαδή με το “Heard about you last night” και όλα μετά απλά κύλισαν. Το κοινό υπνωτισμένο από την απεραντοσύνη των Mogwai, ναι οι περισσότεροι παλιοί γνώριμοι, σπάνιο το να τους άκουγε κάποιος πρώτη φορά. Σπάνιο. Αν υπήρχε top στιγμή του live αυτή ήταν όταν έπαιξαν το Remurdered, και ναι εκεί μάλλον συμφωνήσαμε όλοι ότι είναι από τα αγαπημένα μας κομμάτια πλέον, δηλαδή από το 2013 και μετά. Ε και τι άλλο θα έπαιζαν μετά οι θεοί από την Γλασκόβη; Πολύ ορθά και με την επιβεβαίωση του κοινού, μας αποχαιρέτησαν με το “We are no here” και η έκσταση έφτασε στο άπειρο. Δεν ήθελες τίποτε άλλο, βίωνες το συναίσθημα του «άδειασα». Είμαι εντάξει τώρα, αφήστε με να κάτσω κάπου. Να το σκεφτώ λιγάκι, αν καταφέρω να σκεφτώ ετούτη τη στιγμή.

Κάπου εκεί, γύρω στις 02.00 αποχαιρέτησα για φέτος το Plissken. Γεμάτη.

To sum up, το Plissken δεν είναι ακόμα ένα φεστιβάλ, είναι το φεστιβάλ που θα πας και θα το κουβαλάς μαζί σου μέχρι να ξαναγίνει ώστε να σε εκπλήξει και πάλι. Φέτος, οι διοργανωτές μελέτησαν πολύ καλύτερα το χώρο και η ύπαρξη τεσσάρων stage, δύο ανοιχτά & δύο κλειστά, ήταν η ιδανική δομή. Είναι άριστα οργανωμένο από κάθε άποψη, φέρει αέρα Ευρώπης και αν εσείς που πάτε σε άλλα φεστιβάλ το βαφτίζετε ως στέκι των hipster, σας επιτρέπω να το έχετε έτσι στο νου σας, αν αυτό σας κάνει να νιώσετε καλύτερα. Αν δεν το δοκιμάσεις έστω μια φορά, όλα τα άλλα είναι απλά εικασίες. We got plisskened και φέτος και το χάρηκε η ψυχή μας βρε παιδιά. Και του χρόνου είπαμε;

Φωτογραφίες – Κείμενο: Μαρία Καρανάσιου

© All rights reserved by #toutestinmag

Αφιέρωμα στον Ιάπωνα σκηνοθέτη Κέντζι Μιζογκούτσι

Aπό 14 έως 20 Μαΐου προς τιμήν του Ιάπωνα σκηνοθέτη Κέντζι Μιζογκούτσι, η New Star κάνει αφιέρωμα, με αφορμή την επέτειο γέννησής του στις 15 Μαΐου 1898,  αποκλειστικά στον κινηματογράφο«ΣΤΟΥΝΤΙΟ new star art cinema».

Ο Μιζογκούτσι υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς από καταβολής κινηματογράφου, και τον τιμάμε προβάλλοντας τρία από τα αριστουργήματά του:  Σταυρωμένοι Εραστές, Ουγκέτσου Μονογκατάρι, Επιστάτης Σάνσο.

stavromenoi 1

1.«Ουγκέτσου Μονογκατάρι»

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 18.30

Ιαπωνία-1953-96′

Σκηνοθεσία Κένζι Μιζογκούτσι

Σενάριο: Ματσουτάρο Καγουαγκούτσι
Φωτογραφία: Καζούο Μιγιαγκάουα
Ηθοποιοί: Μασαγιούκι Μόρι, Ματσίκο Κίο, Κινίγιο Τανάκα

Αργυρός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας

Υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας

Σύνοψη: Σ’ένα χωριό της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, η οποία σπαράσσεται από εμφύλιους πολέμους, δύο αδέρφια διακινδυνεύουν τις οικογένειες και τις ζωές τους, για να ακολουθήσουν τις εμμονές τους. Ο Γκεντζούρο, ένας φτωχός αγγειοπλάστης, ονειρεύεται καλλιτεχνική δόξα και πλούτη, ενώ ο αδερφός του, Τομπέι, θέλει να γίνει ένδοξος σαμουράι. Αποφασίζουν να κατευθύνουν προς την πόλη, χωρίς τις οικογένειές τους, για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Όταν τελικά φτάσουν εκεί και βρεθούν κοντά στην πραγμάτωση των στόχων τους, ο πρώτος θα πέσει θύμα της γοητείας ενός φαντάσματος κι ο τελευταίος θα ανακαλύψει ότι η γυναίκα του έχει γίνει πόρνη.

2.«Σταυρωμένοι Εραστές»

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ   20.30

Ιαπωνία- 1954-110′

Σκηνοθεσία Κέντζι Μιζογκούτσι

Σενάριο: Τσικαμάτσου Μονζαέμον (θεατρική παράσταση πάνω στην οποία βασίστηκε το σενάριο της ταινίας)
Φωτογραφία: Καζούο Μιγιαγκάουα
Ηθοποιοί: Kαζούο Xασεγκάουα, Kιόκο Kαγκάουα, Eϊτάρο Σίντο, Σακάε Oζάουα

Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών

Σύνοψη: Διασκευή ενός θεατρικού έργου που συνδυάζει το θέατρο Καμπούκι με το θέατρο μαριονετών Μπουνράκου, γραμμένο από τον Τσικαμάτσου Μονζαέμον, διάσημο συγγραφέα του 17ου αιώνα, με θέμα την ιστορία ενός ζευγαριού, στη φεουδαρχική Ιαπωνία. Στο Κυότο του 17ου αιώνα, η Οσάν, γόνος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας, έχει παντρευτεί για λόγους συμφέροντος τον Ισούν, έναν εύπορο και φιλοχρήματο άνδρα μεγαλύτερης ηλικίας. Ο Μοχέι, ένας από τους υπάλληλους του άνδρα της είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί της. Όταν η Οσάν κατηγορείται ψευδώς ότι είναι ερωμένη του, αναγκάζονται να το σκάσουν μαζί κα ιγρήγορα αποκαλύπτουν ο ένας τον έρωτά του για τον άλλο. Στο μεταξύ, ο Ισούν διατάζει τους άνδρες του να βρουν τους δύο εραστές και να τους χωρίσουν, για να αποφύγει το δημόσιο εξευτελισμό. Το τέλος των δύο εραστών θα είναι τραγικό: θα σταυρωθούν δημόσια, αφού αυτή είναι η τιμωρία που επιβάλλεται στους μοιχούς.

3.«Επιστάτης Σάνσο»

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ  22.30

Ιαπωνία-1954-123′

Σκηνοθεσία Κέντζι Μιζογκούτσι

Σενάριο: Ογκάι Μόρι
Φωτογραφία: Καζούο Μιγιαγκάουα
ΗθοποιοίΚινίγιο Τανάκα, Γιοσιάκι Χαναγιάκι, Κιόκο Καγκάουα 

Αργυρός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας

ΣύνοψηΣτη μεσαιωνική Ιαπωνία, ένας φιλεύσπλαχνος κυβερνήτης εξορίζεται και η σύζυγος με τα δύο τους παιδιά αποφασίζουν να τον επισκευθούν. Στο δρόμο, τους επιτίθενται ληστές, οι μητέρα πουλιέται ως πόρνη και ο γιος με την κόρη γίνονται σκλάβοι στο φέουδο του παντοδύναμου και σκληρού Επιστάτη Σάνσο. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε απάνθρωπες συνθήκες αλλά ο γιος σταδιακά αποκτά την εύνοια του Σάνσο. Όταν τελικά τους δίνεται η ευκαιρία δραπετεύουν και ο γιος καταφέρνει μετά τις πολύχρονες περιπλανήσεις του να βρει τη μητέρα και να αποτίσει τον ύστατο φόρο τιμής στον πατέρα του.

Αμερικανικές Ταινίες που άφησαν εποχή

Υπάρχουν μυθικές κινηματογραφικές ατάκες, ειπωμένες από μύθους… «Ρόουζμπαντ…», «Κυρία Ρόμπινσον, προσπαθείτε να με αποπλανήσετε;»,  «Όποιος κι αν είστε, εγώ πάντα βασιζόμουν στην καλοσύνη των ξένων», «Αληθινά διαμάντια, θα πρέπει να αξίζουν το βάρος τους σε χρυσάφι»… Όρσον Ουέλς, Ντάστιν Χόφμαν, Βίβιαν Λι, Μέριλιν Μονρόε.

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης παρουσιάζει από τις 14 έως τις 17 Μαΐου 2015, τέσσερις πολυαγαπημένες αμερικανικές ταινίες που φιγουράρουν συχνά στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Το κοινό της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει ξανά αριστουργήματα όπως Ο πολίτης Κέην του Όρσον Ουέλς, Λεωφορείον ο πόθος του Ελία Καζάν, Μερικοί το προτιμούν καυτό του Μπίλι Ουάιλντερ και Ο πρωτάρης του Μάικ Νίκολς.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι:

  • Κεντρικός ήρωας στον Πολίτη Κέιν είναι ένας ισχυρός μεγιστάνας του Τύπου, άμεση αναφορά στον Γουίλιαμ Χιρστ, ο οποίος προσπάθησε με κάθε τρόπο να εμποδίσει, χωρίς να τα καταφέρει, τη διανομή της ταινίας.
  • Το Λεωφορείον ο πόθος του Καζάν είναι η αξεπέραστη διασκευή του βραβευμένου με Πούλιτζερ κλασικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς, που καθιέρωσε τον Ελία Καζάν, έκανε θρύλο τον Μάρλον Μπράντο και χάρισε στη Βίβιαν Λι το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας της, μετά από εκείνο για την ερμηνεία της στο ρόλο της Σκάρλετ Ο’ Χάρα στο Όσα παίρνει ο άνεμος.
  • Το Μερικοί το προτιμούν καυτό αποτελεί έναν φόρο τιμής στις αμερικάνικες κωμωδίες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ (Ερνστ Λιούμπιτς, Φρανκ Κάπρα κ.ά.), αλλά και καυστική κοινωνική σάτιρα με στοιχεία νουάρ.
  • Στον Πρωτάρη ακούγεται το αξεπέραστο και διαχρονικό τραγούδι των Πωλ Σάιμον και Aρτ Γκαρφάνκελ, «Mrs Robinson», το πρώτο ροκ τραγούδι που κέρδισε βραβείο Γκράμι για τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Πώληση εισιτηρίων: Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α΄, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398, cinematheque@filmfestival.gr)

Τιμή εισιτηρίου: 4 ευρώ (γενική είσοδος), 3 ευρώ (για τα μέλη).

Κάρτα μέλους: 1 ευρώ.

Πρόγραμμα προβολών:

14/05 ΠΕΜΠΤΗ

19:00 Ο πρωτάρης

21:30 Ο πολίτης Κέην

15/05 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

19:00 Λεωφορείον ο πόθος

21:30 Μερικοί το προτιμούν καυτό

16/05 ΣΑΒΒΑΤΟ

19:00 Μερικοί το προτιμούν καυτό

21:30 Λεωφορείον ο πόθος

17/05 ΚΥΡΙΑΚΗ

19:00 Ο πολίτης Κέην

21:30 Ο πρωτάρης

Αναλυτικά οι ταινίες:

Ο πολίτης Κέην /Citizen Kane του Όρσον Ουέλς, με τους Όρσον Ουέλς, Τζόζεφ Κότεν, Ντόροθι Κάμινγκορ, Ασπρόμαυρη, (119’) ΗΠΑ, 1941, Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου

Ο Κέην, μεγιστάνας του νεουορκέζικου Τύπου ξεψυχά ολομόναχος στο βασίλειό του το «Ξαναντού», προφέροντας τη λέξη Ρόουζμπαντ. Ένας δημοσιογράφος επιχειρεί να ανασυστήσει τη ζωή του αινιγματικού δισεκατομμυριούχου μέσα από τις μαρτυρίες εκείνων που τον γνώριζαν: φίλοι, συνεργάτες, σύζυγοι, υπηρέτες… Όμως το παζλ μένει μέχρι τέλους ανολοκλήρωτο.

Το 1941 ο 25χρονος Όρσον Ουέλς είναι ήδη διάσημος σεξπηρικός ηθοποιός, σκηνοθέτης και επικεφαλής θεατρικού θιάσου. Τρία χρόνια πριν, το 1938 είχε τρομοκρατήσει όλη την Αμερική με μια ραδιοφωνική μεταφορά του Πολέμου των κόσμων του Χ. Τζ Γουέλς, κάνοντας τον κόσμο να πιστέψει ότι επίκειται εισβολή εξωγήινων, γεγονός που έβγαλε πλήθος  αμερικανών στους  δρόμους, με αποτέλεσμα να προκληθεί αναταραχή και πανικός. Θεωρούμενος από όλους -και  δικαίως- ως ιδιοφυία, το 1940 δούλεψε σε απόλυτη μυστικότητα το σενάριο της πρώτης του ταινίας και  ξεκίνησε τα γυρίσματα του Πολίτη Κέην. Η ταινία όταν προβλήθηκε στην Αμερική, είχε μέτρια εμπορική απήχηση και χλιαρή κριτική επιδοκιμασία, αλλά όταν παίχτηκε στην Ευρώπη, με το τέλος του πολέμου, το έργο χαρακτηρίζεται μεγαλοφυές και γρήγορα θα καταστεί μια από τις διασημότερες ταινίες όλων των εποχών και αναμφίβολα μια από τις 10 καλύτερες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Δομημένη γύρω από τη νοσταλγία της παιδικής ηλικίας, ανέτρεψε ολοκληρωτικά τους μέχρι τότε αισθητικούς, συντακτικούς και δραματουργικούς κινηματογραφικούς κανόνες και αποτελεί ταυτόχρονα μια πικρόχολη κριτική του αμερικανικού τρόπου ζωής και των αξιών της, καθώς κι ένα σπάνιο ψυχολογικό πορτραίτο μεγάλης διαύγειας και ακρίβειας. Με τον Πολίτη Κέην, ταινία που δικαιώνει απόλυτα την ακραία φραστική διατύπωση «κινηματογραφικό αριστούργημα» η έβδομη τέχνη εισήλθε θριαμβευτικά στην εποχή του μοντερνισμού.

Λεωφορείον ο πόθος /A Streetcar Named Desire του Ελία Καζάν, με τους Βίβιαν Λι, Μάρλον Μπράντο, Ασπρόμαυρη (122’) HΠΑ, 1951

Η Μπλανς Ντιμπουά, μια μοναχική και νευρωτική δασκάλα, φτάνει στη Νέα Ορλεάνη, στο σπίτι της αδελφής της Στέλλας, που ζει με τον αγροίκο και άξεστο σύζυγό της Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Ο Στάνλεϊ είναι Πολωνός μετανάστης και εργάτης, έχει καθυποτάξει την Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του, σε μια σχέση, που κυριαρχείται από το ωμό πάθος, αλλά αντιμετωπίζεται υποτιμητικά και με περιφρόνηση από την Μπλανς. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρο του Στάνλεϊ και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.

Αυτή η ιστορία που λαμβάνει χώρα λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ξεδιπλώνεται στον περιορισμένο χώρο ενός μικρού διαμερίσματος είναι μια πικρή και σκληρή ιστορία έρωτα, πάθους και αισθησιασμού. Πρόκειται για μια σπουδή πάνω στον εύθραυστο χαρακτήρα της ψυχικής ισορροπίας, το πάθος, την απιστία, τα χαμένα όνειρα, τον ανεκπλήρωτο πόθο, και τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη λογική από την παράνοια.  Ο Καζάν θα διατηρήσει τη γενική μορφή του θεατρικού (το οποίο είχε πρωτοσκηνοθετήσει ο ίδιος με μεγάλη επιτυχία στο Μπροντγουέη), θα ανεβάσει την ένταση στο κόκκινο καθώς η ταινία, γυρισμένη αποκλειστικά σχεδόν σε κλειστούς χώρους, συλλαμβάνει τους πιο μύχιους ψυχικούς κραδασμούς των παγιδευμένων ηρώων, αποσπώντας από όλους τους ηθοποιούς συγκλονιστικές ερμηνείες. Η ταινία προτάθηκε για δώδεκα Όσκαρ, κερδίζοντας συνολικά τέσσερα, εκ των οποίων τα τρία ήταν για τις ερμηνείες των Βίβιαν Λι, (Α’ γυναικείου ρόλου), Καρλ Μάλντεν (Β’ ανδρικού ρόλου) και Κιμ Χάντερ (Β’ γυναικείου ρόλου). Είναι η μοναδική ταινία μέχρι και σήμερα που έχει λάβει τρία ερμηνευτικά βραβεία Όσκαρ. Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ο μοναδικός από τους ηθοποιούς της ταινίας που ήταν υποψήφιοι και δεν τιμήθηκε με το βραβείο, το οποίο έχασε από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, για την ερμηνεία του τελευταίου στην ταινία Η βασίλισσα της Αφρικής του Τζων Χιούστον. Το 1997 το  Λεωφορείον ο Πόθος έλαβε την 45η θέση ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Η ταινία θεωρείται ένα από τα αξεπέραστα κλασικά αριστουργήματα της έβδομης τέχνης, που συγκινεί βαθιά με την ωμότητα, την ειλικρίνεια και την τολμηρότητά του, ενώ η  ερμηνεία και η υποκριτική δεινότητα του 27χρονου Μάρλον Μπράντο προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και υπήρξε εξαιρετικά επιδραστική και σημείο αναφοράς για τις επερχόμενες γενιές ηθοποιών.

Μερικοί το προτιμούν καυτό /Some Like It Hot, του Μπίλι Ουάιλντερ, με τους Μέριλιν Μονρόε, Τζακ Λέμον, Τόνι Κέρτις, Ασπρόμαυρη, (120’) ΗΠΑ, 1959

Η ζωή δύο μουσικών στο Σικάγο της δεκαετίας του ’20, θα αναστατωθεί όταν θα γίνουν μάρτυρες μίας βίαιης επίθεσης της μαφίας. Φοβισμένοι θα αναζητήσουν τρόπο και χρήματα για να διαφύγουν στη Φλόριντα. Η λύση θα έρθει από μία γυναικεία ορχήστρα, στην οποία θα πιάσουν δουλειά, μεταμφιεσμένοι όμως, σε γυναίκες. Τα πράγματα θα μπλέξουν ακόμα περισσότερο, όταν θα γνωρίσουν τη Σούγκαρ, ένα μέλος της ορχήστρας και ο έρωτας θα τους χτυπήσει την πόρτα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ο έξι φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Μπίλι Ουάιλντερ, γύρισε το 1959 μία από τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών. Το Μερικοί το προτιμούν καυτό, αποτέλεσε ένα πρωτοποριακό είδος κωμωδίας για την εποχή του, ασυμβίβαστο και δυναμικό, όσο και οι ήρωές του. Διατηρώντας το ρυθμό του αμείωτο και στα 120 λεπτά του φιλμικού χρόνου, μ’ ένα ξεκαρδιστικό, γεμάτο επινοήσεις σενάριο, γυρισμένο σε ασπρόμαυρο φιλμ και σκηνοθετημένο με μεγάλη δεξιοτεχνία από έναν μαέστρο, είναι μια πραγματικά αστεία ταινία στην οποία το γέλιο πηγάζει από κάθε καρέ. Ο Ουάιλντερ, στήνει μία υποδειγματική κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων, ελέγχοντας την πλοκή και τη ροή της ιστορίας του από την αρχή μέχρι το  τέλος. Έχοντας στη διάθεσή του ένα εκπληκτικό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζακ Λέμον – Τόνι Κέρτις), σε δαιμονισμένα κέφια, αλλά και το σεξουαλικό ηφαίστειο που ακούει στο όνομα Μέριλιν Μονρόε- ίσως στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, το Μερικοί το προτιμούν καυτό διαθέτει μερικές από τις κλασικότερες σκηνές στην ιστορία της αμερικάνικης κωμωδίας. Εκτοξεύοντας τα αιχμηρά βέλη του προς το ίδιο το Χόλιγουντ αλλά και καυτηριάζοντας τον αμερικανικό τρόπο ζωής, o σπουδαίος Αυστριακός δημιουργός κατάφερε να συνδυάσει τον αυτοσαρκασμό με τη σάτιρα και τη φαρσοκωμωδία τόσο έντεχνα, έτσι ώστε η ταινία του να έχει μόνιμη θέση στο Πάνθεον της αμερικανικής κωμωδίας.

Ο πρωτάρης /The Graduate, του Μάικ Νίκολς, με τους Ντάστιν Χόφμαν, Αν Μπάνκροφτ, Κάθριν Ρος, Έγχρωμη, (106’) ΗΠΑ, 1967, Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την ερωτική σχέση του Μπεν, ενός νεαρού άνδρα και της ώριμης γειτόνισσας κυρίας Ρόμπινσον.  Όταν η κόρη της δεύτερης  θα ερωτευτεί τον Μπεν θα δημιουργηθεί ένα ερωτικό τρίγωνο και τα πράγματα θα πάρουν μια απρόβλεπτη τροπή  με τραγελαφικές συνέπειες.

Βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Τσαρλς Γουέμπ η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του νεαρού, τότε, Mάικ Νίκολς έμελλε να μείνει στην ιστορία του αμερικάνικου κινηματογράφου ως μία από τις καλύτερες κωμωδίες του, και να καθιερώσει τον σκηνοθέτη της ως ένα από τα πιο υποσχόμενα νέα ονόματα του Χόλιγουντ. Με ασταμάτητο ρυθμό, θεατρικά στοιχεία, εντυπωσιακά γκρο-πλαν και ευρηματικές γωνίες λήψης -η σκηνή με τις γάμπες της κυρίας Ρόμπινσον θεωρείται πλέον κλασική- Ο πρωτάρης αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά, στο είδος της ρομαντικής κωμωδίας. Οι ήρωές του είναι πολυδιάστατοι και βγαλμένοι μέσα από τη ζωή, ερμηνευμένοι εξαιρετικά από τον Ντάστιν Χόφμαν, στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, και την Αν Μπάνκροφτ. Από τη μια μεριά η ώριμη κυρία Ρόμπινσον που βλέπει τη ζωή της να περνά και τη σεξουαλικότητά της να ξεθωριάζει, και από την άλλη ο πρωτάρης και ανασφαλής  Μπεν που ξεκινά τη ζωή του, δημιουργούν μία θυελλώδη σχέση, στην οποία αντικατοπτρίζονται -αντίστοιχα- το τέλος και η αρχή της σεξουαλικότητάς τους. Ο πρωτάρης παρά τη δραματική «βάση» της ιστορίας του, αποτελεί μία από τις πιο πετυχημένες και feel good κωμωδίες του αμερικανικού κινηματογράφου. Απέσπασε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας αυτό της καλύτερης σκηνοθεσίας και δικαιωματικά  θεωρείται σήμερα κλασική στο είδος της.

Η κρίση αναπαριστάται μέσα από το Κινηματογράφο!

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος έχει την χαρά να παρουσιάσει την εκδήλωση «Εικόνες της Κρίσης» από τις 16 έως τις 27 Μαΐου 2015.

Αναλυτικό Πρόγραμμα: Screening Schedule_Images Of Crisis

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Goethe-Institut Athen, το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος.  Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, του CineDoc και των εταιριών διανομής Feelgood Entertainment και One from the Heart.

Πρόκειται για την δέκατη εκδήλωση που διοργανώνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στo πλαίσιο της πράξης «Η Κινηματογραφοφιλία στη Νέα Εποχή» του ΕΣΠΑ 2007-2013.

Η εκδήλωση θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την αναπαράσταση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης στον κινηματογράφο, από την περίοδο του βωβού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’20 έως σήμερα, και περιλαμβάνει ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ.

Print

Σκοπός της εκδήλωσης είναι να καταγράψει μέσα από τις ταινίες του προγράμματος τις όποιες μεταβολές προκύπτουν στη βιομηχανία του κινηματογράφου στη διάρκεια μιας τόσο έντονης οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής κρίσης, καθώς και, αφενός, να προτείνει ενδεχόμενες εναλλακτικές χρηματοδότησης και παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών από νεότερες γενιές κινηματογραφιστών (crowd funding, κολεκτίβες κ.ά.) και, αφετέρου, να τονίσει την σπουδαιότητα της ανάκαμψης ενός πολιτικού κινηματογράφου και ενός κινηματογράφου ακτιβισμού. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα παρευρεθούν εκλεκτοί καλεσμένοι, για τους οποίους θα ακολουθήσει πιο αναλυτική ενημέρωση.

Επίσης, στο πλαίσιο της εκδήλωσης η Ταινιοθήκη θα φιλοξενήσει στο χώρο του Μουσείου Κινηματογράφου και έκθεση εικαστικών με τίτλο «Εικόνα και Χρόνος. Εικόνες της Κρίσης» σε επιμέλεια Χριστίνας Ανδρουλιδάκη. Συμμετέχουν καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η έκθεση θα περιλαμβάνει μια εγκατάσταση, βιντεο-έργα και φωτογραφίες. Σύντομα θα αποσταλεί ξεχωριστό δελτίο τύπου.

ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ

Η εκδήλωση θα ανοίξει το Σάββατο 16 Μαΐου και την Κυριακή 17 Μαΐου με μια διημερίδα με τίτλο «Αναπαραστάσεις της κρίσης;», στην οποία θεωρητικοί του κινηματογράφου, visual artists, κινηματογραφιστές, σκηνοθέτες, συγγραφείς, curators, κοινωνιολόγοι και ιστορικοί θα επιχειρήσουν να αναλύσουν πώς οι μεγάλες διαμάχες, σχετικά με τη σχέση της Τέχνης με την πολιτική που διεξήχθησαν στην περίοδο του μεσοπολέμου, επανακαθορίζονται στη διάρκεια της νέας παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Πόσο επιδραστικός μπορεί να είναι ο ρόλος του κινηματογράφου και των ψηφιακών τεχνών και πώς επαναπροσδιορίζεται στη νέα ψηφιακή εποχή; Ή μήπως πρόκειται πλέον για ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους; Καθώς το cyberspace γίνεται ολοένα και πιο κυρίαρχο, πόσο ισχυρό είναι πλέον το γνήσιο πρωτότυπο στην τέχνη; Υπάρχει δημόσια σφαίρα στην Ευρώπη; Ή μόνο εθνικές δημόσιες σφαίρες που επιδίδονται σε ανελέητο ανταγωνισμό;

Περισσότερες πληροφορίες: Διημερίδα_Εικόνες της Κρίσης_16, 17.5.15

FINAL_IMAGES_OF_CRISIS-ESPA_LOW

 Όλες οι πληροφορίες για την εκδήλωση «Εικόνες της κρίσης», σύντομα στο site: imagesofcrisis.tainiothiki.gr

Κοινωνικά δίκτυα:  #ImagesOfCrisis     #Tainiothiki

Τιμές εσόδου:

Γενική Είσοδος ανά ζώνη προβολής: 5€

Κάρτα διαρκείας (κόκκινη) για όλο το αφιέρωμα: 30€ (Αριθμός καρτών: 40)

Κάρτα διαρκείας μειωμένη* (πράσινη) για όλο το αφιέρωμα: 20€ (Αριθμός καρτών: 60)

 (* για φοιτητές, μαθητές, ανέργους, δασκάλους-καθηγητές, ατέλειες, Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ),  άνω των 65, και νέους 18 έως 26 ετών)

Για την έκδοση της κάρτας: επίδειξη της ταυτότητας (και φοιτητικό πάσο, κάρτα ΟΑΕΔ, Πολιτισμού, κτλ για τις μειωμένες).

Σημ.: Η προβολή της «Κοινωνικής σαπίλας» με το live του Κωνσταντίνου Βήτα εξαιρείται από τις κάρτες, τις προσκλήσεις και τις διαπιστεύσεις

Ώρες προπώλησης:

11-15 Μαΐου: Προπώληση καρτών διαρκείας μόνο: 12:00-15:00

16-27 Μαΐου: Προπώληση καρτών διαρκείας μόνο: 17:00-18:00. Μετά τις 18:00 πώληση εισιτηρίων μόνο για κάθε ζώνη προβολής.

Τα αφιερώματα της εκδήλωσης:

Δύο μικρά αφιερώματα σε δύο ξεχωριστούς δημιουργούς φιλοξενεί η εκδήλωση «Εικόνες της Κρίσης». Στον σπουδαίο Κεν Λόουτς, τον κύριο εκφραστή του κοινωνικού ρεαλισμού στον βρετανικό κινηματογράφο, ο οποίος συμμετέχει στην εκδήλωση με τρεις ταινίες του. Το ντοκιμαντέρ Εσύ με ποιούς είσαι; / Which Side Are You On? (1985, έγχρ., 53΄), ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής από τον Λόουτς για την μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων το οποίο απέσπασε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ των Λαών της Φλωρεντίας το 1984. Το πολύ πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Το πνεύμα του ’45 / The spirit of 45 (2013, έγχρ., 94΄), όπου ο Λόουτς με την εξαιρετικά ανθρωπιστική του ματιά καταδεικνύει πώς το επιτυχημένο μοντέλο της διακυβέρνησης του Κόμματος των Εργατικών στη Μεγάλη Βρετανία μετά τις εκλογές του ’45, που οδήγησε στην κρατικοποίηση σημαντικών βιομηχανιών και υπηρεσιών, είναι ένα μοντέλο στο οποίο η Ευρώπη της κρίσης οφείλει να ξαναστρέψει το βλέμμα. Και την ταινία μυθοπλασίας To μερίδιο των αγγέλων / The Angels Share (Αγγλία-Γαλλία-Βέλγιο-Ιταλία,  2012,  έγχρ., 101΄), βραβευμένη με το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρακολουθούμε τις περιπέτειες ενός μικροαπατεώνα, ο οποίος καταδικάζεται από το δικαστήριο σε κοινωνική εργασία, αλλά το απροσδόκητο ταλέντο του στη γευσιγνωσία θα αποδειχτεί σωτήριο για την επανένταξή του. Επίσης, το αφιέρωμα στο φωτογράφο-video-artist-σκηνοθέτη Ταρίκ Τεγκιά (Tariq Teguia) στοχεύει να μας συστήσει το έργο ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους κινηματογραφιστές της Αλγερίας, το έργο του οποίου τιμήθηκε το 2015 σε αφιέρωμα του Centre Pompidou στο Παρίσι, αλλά παραμένει άγνωστο στο ελληνικό κοινό παρότι ο Τεγκιά ζει στη Θεσσαλονίκη εδώ και καιρό. Θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Τα τείχη / La clôture (Αλγερία-Γαλλία, 2003, έγχρ., 24΄) που καταγράφει οργισμένες φωνές των νέων του Αλγερίου και το πορτραίτο μιας πόλης ασφυκτικής και κλεισμένης στον εαυτό της που δεν μπορεί να προσφέρει διέξοδο. Επίσης, η ταινία του Προτιμώ τη Ρώμη από εσένα / Rome plutôt que vous (Αλγερία-Γαλλία-Γερμανία, 2006, έγχρ., 111΄), μια ιστορία που φέρνει στο επίκεντρο το άκρως επίκαιρο θέμα της παράνομης διακίνησης μεταναστών, μέσα από την ιστορία δύο ανέμελων νέων που τριγυρνούν στους δρόμους του Αλγερίου και των προαστίων ψάχνοντας τον Bosco, έναν ναυτικό που έχει στήσει μια «επιχείρηση» μεταφοράς ανθρώπων στην Ευρώπη. Τέλος, θα προβληθεί και η ταινία του Επανάσταση Ζέντζ / Révolution Zendj (Αλγερία-Γαλλία-Λίβανος-Κατάρ, 2013, έγχρ., 133΄), όπου μέσα από την έρευνα ενός δημοσιογράφου για τις συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων κοινοτήτων στον Αλγερινό νότο τον οδηγεί στα ίχνη μιας εξέγερσης των Zendj εναντίον του Χαλιφάτου των Αμπασιδών  στον 8ο και 9ο αιώνα στο Ιράκ. Ο Ταρίκ Τεγκιά θα παρευρεθεί στην Ταινιοθήκη για να παρουσιάσει τις ταινίες του. http://www.zendj.net/node/2

Οι υπόλοιπες ταινίες της εκδήλωσης  

Το πώς αποτυπώθηκε το οικονομικό κραχ στον κινηματογράφο θα δούμε μέσα από σημαντικές κλασικές ταινίες που προβάλλονται σπάνια στη χώρα μας. Όπως, μέσα από τις δύο ταινίες του αριστερού Γερμανού σκηνοθέτη Φιλ Γιούτζι (Phil Jutzi). Την εμβληματική ταινία μυθοπλασίας του προλεταριακού κινηματογράφου Η μάνα Κράουζεν ταξιδεύει στην ευτυχία / Mutter Krausens Fahrt ins Glück (1929, α/μ, 121΄), όπου μέσα από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης μιας μητέρας, αποτυπώνεται η εκρηκτική οικονομικο-κοινωνική κατάσταση του μεσοπολέμου, και το (απαγορευμένο από τη λογοκρισία μετά το 1933)  Για το καθημερινό μας ψωμί / Um’s tägliche Brot (1929, α/μ, βωβή, 61΄), όπου ο Γιούτζι, κινούμενος μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, περιγράφει τη ζωή των Πολωνών εργατών στα ορυχεία του Waldenburg. Δυο εμβληματικές ταινίες θα δούμε, επίσης, από τον Έλληνα Στέλιο Τατασόπουλο, την Κοινωνική Σαπίλα (1932, α/μ, 90΄), την πρώτη ταινία με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, με πρωταγωνιστή έναν ανήσυχο φοιτητή ο οποίος εγκαταλείπει τις σπουδές του για να γίνει συνδικαλιστής καπνεργάτης, και την Μαύρη Γη (1952, α/μ, 72΄) που καταγράφει τις συνθήκες εργασίας στα σμυριδωρυχεία της Νάξου και αποτελεί μια από τις πρώτες Νεορεαλιστικές ελληνικές απόπειρες για έναν κοινωνικό κινηματογράφο στη δεκαετία του 1950.  Με Τον άρτον ημών τον επιούσιον / Our Daily Bread  (ΗΠΑ, 1934, α/μ, 80΄), ο Κινγκ Βίντορ (King Vidor) θα μας δείξει πώς ένα ζευγάρι προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης εγκαταλείποντας την Νέα Υόρκη και δημιουργώντας μια αγροτική κολλεκτίβα, κόντρα στις επιταγές του οικονομικού καπιταλιστικού συστήματος της εποχής. Στη Μεγάλη Βρετανία, ο  Έντγκαρ Άνστεϊ (Edgar Anstey) και ο Σερ Άρθουρ Έλτον (Sir Arthur Elton) στο ντοκιμαντέρ Προβλήματα στέγασης / Housing Problems (Μεγ. Βρετανία, 1935, α/μ, 16΄) καταγράφει, με καινοτόμο τρόπο κινηματογράφησης για την εποχή του,  το πώς οι δημοτικές αρχές αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της εκκαθάρισης των παραγκουπόλεων και της αντικατάστασής τους από νεόκτιστες εργατικές πολυκατοικίες. Λίγο αργότερα, στο Άμστερνταμ ο Μαξ Οφίλς (Max Ophüls) γυρίζει το Η κωμωδία του χρήματος / Komödie ums Geld (1936, α/μ, 81’) και με αφορμή την ιστορία ενός υπάλληλου σε μια τράπεζα που καταστρέφεται οικονομικά όταν χάνει μια βαλίτσα με 50.000 λίρες, αναπτύσσει με ειρωνικό τρόπο έναν θεματικό ιστό όπου διαπλέκονται οι κοινωνικοί ρόλοι με κοινό παρανομαστή το χρήμα σε μια έξυπνη και πικρή κωμωδία με σουρεαλιστική ματιά. Την ίδια χρονιά στη Γαλλία, Το έγκλημα του κυρίου Λάνζ / Le crime de Monsieur Lange (1936, α/μ, 80΄), όπου με αφορμή τον σκηνοθετημένο θάνατο ενός διεφθαρμένου και χρεωμένου μεγαλοεκδότη για να αποφύγει τους πιστωτές του, οι εργαζόμενοι της επιχείρησης αντεπιτίθενται με έναν επιτυχημένο εκδοτικό συνεταιρισμό, o κορυφαίος Ζαν Ρενουάρ (Jean Renoir) μας χαρίζει μια ταινία που αποτυπώνει το πολιτικό πνεύμα του Λαϊκού Μετώπου (Front Populaire) και την αισιοδοξία λίγο πριν την εκλογική νίκη της αριστεράς και των σοσιαλιστών το 1936. Ενώ, στις ΗΠΑ, ο Τζον Φορντ (John Ford) σκηνοθετεί Τα σταφύλια της οργής / The Grapes of Wrath (1940, α/μ, 129΄), με θέμα την  μετανάστευση μιας οικογένειας αγροτών από την Οκλαχόμα προς την καλιφορνέζικη γη της επαγγελίας, μια ταινία τόσο «οικογενειακή σπουδή», όπως συνήθιζε να χαρακτηρίζει ο Φορντ την ταινία, όσο και «κοινωνική σπουδή» πάνω στις πρώτες συνέπειες του καπιταλιστικού συστήματος,  στη βάση ενός κοινωνικού ρεαλισμού που το Χόλιγουντ δεν είχε αγγίξει μέχρι τότε.

Το πώς διαχειρίστηκαν κορυφαίοι σκηνοθέτες θέματα μιας κοινωνίας σε κρίση σε πιο πρόσφατες δεκαετίες, θα δούμε σε εξίσου σημαντικές ταινίες του αφιερώματος. Όπως, μέσα από δυο ταινίες του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (Reiner Werner Fassbinder), το Ο Έλληνας γείτονας / Katzelmacher (Δυτ. Γερμανία, 1969, α/μ, 88΄) με τον ίδιο τον Φασμπίντερ να υποδύεται έναν Έλληνα μετανάστη εργάτη, ο οποίος σπέρνει έχθρα και ζήλια όταν μπαίνει στην παρέα κάποιων νεαρών στο Μόναχο, σε μια ταινία που ασκεί κοινωνική κριτική και αλλοτριωμένοι χαρακτήρες που αδυνατούν να ξεφύγουν από την καταπίεση. Ο όρος Katzelmacher δηλώνει στη διάλεκτο της Βαυαρίας τον ξένο εργάτη με καταγωγή από τη Μεσόγειο. Πολλά χρόνια αργότερα, στο Η Μάνα Κιούστερς ανεβαίνει στον ουρανό / Mutter Küsters fahrt zum Himmel (Δυτ. Γερμανία, 1975, έγχρ., 120΄), ο Φασμπίντερ «συνδιαλέγεται» με ειρωνικό τρόπο με την κλασσική ταινία του Phil Jutzi του 1929, καταθέτοντας ένα απαισιόδοξο και σαρκαστικό πορτραίτο της αριστεράς της δικής του εποχή και προκαλώντας πολλές αντιδράσεις, με μια ταινία για τις προσπάθειες της κυρίας Κιούστερς να αποκαταστήσει τη μνήμη του αυτόχειρα συζύγου της. Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, ο Άκι Καουρισμάκι (Aki Kaurismäki) κάνει μια ταινία για την ανεργία διότι διαφορετικά δεν θα μπορούσε να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη, όπως είχε πει ο ίδιος. Έτσι, το 1996 όταν οι άνεργοι στη Φινλανδία ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο, στο Μακριά πετούν τα σύννεφα / Drifting Clouds (Φιλανδία-Γερμανία-Γαλλία, 1996, έγχρ., 120΄) βλέπουμε πώς ένας οδηγός τραμ και μια σερβιτόρα που χάνουν τη δουλειά τους αντιμετωπίζονται από το χιούμορ και την ανθρωπιστική ματιά του Καουρισμάκι. Το 2001, η Εύα Στεφανή υπογράφει την πειραματική ταινία Acropolis (Ελλάδα, 2001, 26΄) όπου παραλληλίζει εικόνες γύρω από το θέμα της εμπορευματοποίησης του «ιερού βράχου» της Ακροπόλεως με υλικό από ερασιτεχνικά πορνογραφικά φιλμ 8 χιλιοστών που βρέθηκαν στα παλιατζίδικα στο Μοναστηράκι, κατεστραμμένα από την υγρασία, τη μούχλα και τις επαναλήψεις. Λίγο αργότερα, και ενώ έχουν εξαπλωθεί πλέον οι συνέπειες του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού, ο Κώστας Γαβράς με Το τσεκούρι / Le couperet (Βέλγιο-Γαλλία-Ισπανία, 2005, έγχρ, 122΄) υπογράφει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σπουδή πάνω στην ψυχο-κοινωνική παράνοια, στην οποία οδηγείται ένας Γάλλος, υψηλόβαθμο στέλεχος σε μία χαρτοβιομηχανία, όταν, ενώ απολύεται λόγω περικοπών, αρνείται να το μοιραστεί με την οικογένειά του. To 2008, ένας από τους πρωτοπόρους του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, ο κορυφαίος Αλεξάντερ Κλούγκε (Alexander Kluge) υπέγραψε ένα ξεχωριστό εγχείρημα, ένα σύνολο από κινηματογραφικές μινιατούρες μαρξιστικής θεωρίας (διάρκειας 570 λεπτών), στις οποίες σχολιάζει το μνημειώδες και απραγματοποίητο εγχείρημα του Sergej Eisenstein να μεταφέρει στον κινηματογράφο (το αργότερο το 1929) Το Κεφάλαιο του Karl Marx. Από αυτό το επικό έργο με τίτλο Ειδήσεις από την ιδεολογική αρχαιότητα – Ο Μαρξ – Ο Αϊζενστάιν – Το Κεφάλαιο / Nachrichten aus der ideologischen Antike MarxEisenstein Das Kapital του Alexander Kluge (Γερμανία, 2008, 570΄), η Ταινιοθήκη της Ελλάδος θα προβάλει την μινιατούρα με τίτλο  Ήταν ζόρικοι καιροί (23΄) στην οποία ο ποιητής-συγγραφέας, και ένας από τους σημαντικότερους κριτικούς αναλυτές της παγκόσμιας κοινωνικοπολιτικής επικαιρότητας, Hans Magnus Enzensberger συζητά με τον Alexander Kluge για το 1929, το έτος γέννησης του Enzensberger.

Στη θεματική του εργασιακού περιβάλλοντος κινείται το ντοκιμαντέρ Στα δικά μας χέρια / Entre nos mains (2010, 87΄) όπου η Μαριανά Οτερό (Marianna Otero) με διακριτικότητα και χιούμορ παρακολουθεί την αυξανόμενη αυτοπεποίθηση και σταδιακή συνειδητοποίηση των εργατριών μιας βιοτεχνίας γυναικείων εσωρούχων στην Ορλεάνη της Γαλλίας, όταν αυτές αναλαμβάνουν μόνες τους την διοίκηση της χρεοκοπημένης επιχείρησης. Στην ίδια θεματική, η Κατερίνα Πατρώνη υπογράφει το ντοκιμαντέρ Λασκάρεως 99 – Docville (Ελλάδα, 2011, 47΄), όπου παρακολουθεί δυο γυναίκες, ιδιοκτήτριες μικρών καταστημάτων, να αγωνιούν για το πώς θα τα κρατήσουν ζωντανά σε μια από τις δεκάδες γειτονιές της Αθήνας που έχουν χτυπηθεί από την οικονομική κρίση. Από την δική του οπτική, με την Πρώτη Ύλη / Raw material (Ελλάδα, 2011, 78΄), ο Χρήστος Καρακέπελης μας κάνει κοινωνούς σε ένα ντοκιμαντέρ όπου τα όνειρα μεγάλων χαλυβουργιών για σχεδόν τζάμπα scrap (παλαιά μέταλλα), οι περιβαλλοντικές υποχρεώσεις της Ελλάδας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, και το δυτικό όνειρο μιας στρατιάς παράνομων μεταναστών συναντιούνται σε μια σειρά παραγκουπόλεις στη σκιά του Παρθενώνα. Στο δικό της ντοκιμαντέρ, Ημερολόγια Αμνησίας (Ελλάδα, 2012, 104΄), η Στέλλα Θεοδωράκη γίνεται η ιστορικός του προσωπικού της αρχείου, καταγράφοντας το τέλος της εποχής της αθωότητας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ανάμεσα στα πρόσωπα της δεκαετίας του 1980 από ξεχασμένα φιλμάκια σούπερ 8 και τις εικόνες της σύγχρονης Αθήνας στα πρώτα χρόνια της κρίσης. Από τις ΗΠΑ έρχεται το ντοκιμαντέρ Detropia (ΗΠΑ, 2012, 95΄) των Χάιντι Ίγουινγκ (Heidi Ewing) και Ρέιτσελ Γκρέιντι (Rachel Grady), το οποίο περιγράφοντας την άνοδο και την πτώση της μητροπόλεως της βιομηχανίας αυτοκινήτων στο Ντιτρόιτ και την προσπάθειά των κατοίκων να επιβιώσουν, συμπυκνώνει το αμερικάνικο αφήγημα του τελευταίου αιώνα, από την εγκατάσταση των Αφροαμερικάνων και την ανάπτυξη της βιομηχανίας, την εδραίωση της μεσοαστικής τάξης και την άνθιση του Αμερικάνικου ονείρου, και τώρα την κατάρρευση της οικονομίας και το ξεθώριασμα του Αμερικάνικου μύθου. Με φόντο την κατάρρευση της οικονομίας στην Ευρώπη, στο ντοκιμαντέρ Η δημοκρατία δέχεται επίθεση – Μια παρέμβαση / Angriff auf die Demokratie – Eine Intervention (2012, 102΄) ο Ρόμουαλντ Κάρμακαρ (Romuald Karmakar) τοποθετεί δέκα γυναίκες και άντρες (δημοσιογράφους, διανοούμενους και καλλιτέχνες όπως οι Franziska Augstein, Ingo Schulze και Joseph Vogel) μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο για να εκθέσουν τις απόψεις τους για την κρίση της δημοκρατίας στην σύγχρονη Ευρώπη, στον νεοφιλελευθερισμό και την κρίση του ευρώ, στη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αλληλεγγύη. Το 2013, Με πρόσκληση της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, η νέα ταινία της Βουβούλας Σκούρα, το μη-αφηγηματικό ντοκιμαντέρ The Red Bank. Τζέιμς Τζόυς: Τα τετράδια των Ελληνικών του (Ελλάδα, 2013, 30΄, έγχρ.) αναπτύσσεται με αφορμή τα Τετράδια των Ελληνικών του Τζέιμς Τζόυς ακολουθώντας τα βήματά του στην Τεργέστη και σε άλλες πόλεις. Στη Βαρκελώνη του 2017 εδραιώνει την αφήγησή της η Ιζαμπέλ Κοϊξέ (Isabel Coixet) με Το χθες δεν τελειώνει ποτέ / Ayer non termina nunca (2013, 108΄), όπου, μέσα από την επανασύνδεση ενός χωρισμένου ζευγαριού, παρακολουθεί τις παράπλευρες απώλειες που επιφέρει η κρίση στις ανθρώπινες σχέσεις. Με το Δυο μέρες μια νύχτα / Un jour deux nuits (Γαλλία, 2014, 95΄) οι αδερφοί Νταρντέν (Dardenne) υπογράφουν την πιο  επίκαιρη ταινία για τους σύγχρονους εργασιακούς εκβιασμούς στο όνομα της οικονομικής κρίσης, αλλά και για την αλληλεγγύη μέσω του συνδικαλισμού, με την Μαριόν Κοτιγιάρ (Marion Cotillard) σε μια υπέροχη ερμηνεία στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Την ίδια χρονιά, η δική μας Μαρία Καλλιμάνη κερδίζει τις εντυπώσεις στο υπέροχο Στο σπίτι / At Home (Ελλάδα, 2013, 103΄) του Αθανάσιου Καρανικόλα, ένα «σιωπηλό μανιφέστο με πολιτική οργή» όπως το χαρακτήρισαν ξένοι κριτικοί το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2014. Στρέφοντας το βλέμμα στο σοβαρό ζήτημα της ελληνικής ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, ο Πάνος Χ. Κούτρας με το, πρόσφατα βραβευμένο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, Xenia (Ελλάδα-Γαλλία-Βέλγιο, 2014, έγχρ., 128’) υπογράφει ένα θαυμάσιο road movie ενηλικίωσης όπου παντρεύει την ψυχή του ελληνικού σκυλάδικου της επαρχίας με την διαχρονική φινέτσα των ιταλικών ποπ επιτυχιών του ’70 της ντίβας Πάτυ Πράβο.

Εκείνη τη χρονιά, ο βρετανός κινηματογραφιστής Κεν ΜακΜάλεν (Ken McMullen) συγκεντρώνει τις δυνάμεις του στην Ελλάδα και υπογράφει το (πρόσφατα βραβευμένο με το βραβείο ‘Learning on Screen’ του British Universities Film and Video Council) ΟΧΙ: Μια πράξη αντίστασης / OXI: An Act of Resistance (2014, 105΄), μια διεθνή κινηματογραφική απάντηση στην τρέχουσα κρίση που επιβάλλεται στην Ελλάδα και στις παράλογες αντιλήψεις για την ελληνική κουλτούρα και ιστορία, χρησιμοποιώντας πολιτικό και φιλοσοφικό σχολιασμό, επικά κείμενα και σκηνές από τραγωδίες. Στο Η δημιουργία του νοήματος / La creazione di significato (Ιταλία, 2014, έγχρ, 95΄), δοκιμάζοντας τα όρια μεταξύ ανθρωπολογικής έρευνας και ντοκιμαντέρ, ο Σιμόνε Ραπισάρντα Καζανόβα (Simone Rapisarda Casanova), τιμημένος με το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο τμήμα Cineasti del presente του Λοκάρνο, σκαρφαλώνει σε μια κορυφογραμμή της Τοσκάνης από τα Απέννινα Όρη για να παρακολουθήσει πώς τα φαντάσματα του παρελθόντος φέρνουν μνήμες από μαζική δολοφονία των ντόπιων από Γερμανούς στρατιώτες λίγο πριν από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ενώ ένας απομονωμένος αγρότης αγωνιά για το κατά πόσο η τρέχουσα πολιτικοοικονομική αποσταθεροποίηση στη χώρα του θα του επιτρέψει να συνεχίσει να ζει σ’ αυτή την εκθαμβωτικής ομορφιάς γωνιά της Ιταλίας. Στη θεματική του εργασιακού μετώπου μας ξαναγυρίζει το ντοκιμαντέρ Εδώ μιλάνε οι τιμές / Hier sprach der Preis  (Γερμανία, 2014, 72΄) της Σαμπρίνα Γιέγκερ (Sabrina Jager), παρουσιάζοντάς μας την τραγικωμική ιστορία των δύο τελευταίων υπαλλήλων που έχουν παραμείνει σε ένα υπό διάλυση κατάστημα της αλυσίδας Praktiker στο Bruschal –Heidelsheim στη Γερμανία, οι οποίες κρατούν ψηλά το ηθικό και εξυπηρετούν τους πελάτες, ενώ προσπαθούν να συγκρατήσουν τα νεύρα τους κατά της διάρκεια της εκκαθάρισης του καταστήματος. Τον Νοέμβριο του 2011 οι μηχανές του εργοστασίου της Ελληνικής Χαλυβουργίας παγώνουν και η κάμερα της Θεοδοσίας Γραμματικού βρίσκεται εκεί για το ντοκιμαντέρ Non Omnis Moriar (Ελλάδα, 2014, 67΄) προκειμένου να καταγράψει μια ιστορική απεργία που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και αγκαλιάστηκε από χιλιάδες εργαζόμενους του κόσμου. Στην ορεινή ενδοχώρα της Νάξου μας μεταφέρει το ντοκιμαντέρ Emery Tales των Στέλιου Ευσταθόπουλου και Σουζάνε Μπάουζινγκερ (Ελλάδα, 2015, 66΄), όπου τετρακόσιοι άνδρες, μόνοι κάτοχοι του δικαιώματος εργασίας στην εξόρυξη της μαύρης πέτρας (σμύριδα) που ήταν περιζήτητη από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κινδυνεύουν με ανεργία από το σημερινό κράτος.  Από την Γαλλία έρχεται το ντοκιμαντέρ Θα ρίξουμε πίσω σας τη θάλασσα / Et nous jetterons la mer derrière vous των Noémi Aubry, Clément Juillard, Anouck Mangeat, Jeanne Gomas (Γαλλία, 2015, 72΄) το οποίο ακολουθεί το ταξίδι τεσσάρων μεταναστών, σε μεταιχμιακούς χώρους μετάβασης, στη Λέσβο, στο λιμάνι της Πάτρας, σε κέντρα κράτησης μεταναστών στην Αθήνα και στην Πόλη, στα σημεία εισόδου στην Ευρώπη που έχουν μετατραπεί σε μη-τόπους, εστιάζοντας στις τεχνικές και τοπογραφικές λεπτομέρειες αυτών των αφηγήσεων.  Τέλος, στο εξαιρετικά επίκαιρο ντοκιμαντέρ, Ανεξέλεγκτη εξουσία – Η τρόικα / Macht ohne Kontrolle  die Troika (Γερμανία, 2015, 90΄) των Άρπαντ Μπόντι  (Árpád Bondy) και Χάραλντ Σούμαν (Harald Schumann), οι δημιουργοί ταξίδεψαν στην Αθήνα, τη Λισσαβόνα, το Δουβλίνο, τη Λευκωσία, τις Βρυξέλλες, τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο για να ερμηνεύσουν το ποιός τελικά επωφελείται από τα μέτρα λιτότητας, θέτοντας αυτό το ερώτημα σε πολιτικούς, μεταξύ των οποίων η σημερινή Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Ζωή Κωνσταντοπούλου, υπουργούς, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Έλληνας Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και οικονομολόγος Γιάνης Βαρουφάκης, βουλευτές, οικονομολόγους, μεταξύ των οποίων και ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, τραπεζίτες, γιατρούς και επίσης τα θύματα αυτών των πολιτικών, τους άνεργους, τους ασθενείς και τους κοινωνικά αποκλεισμένους. Η ταινία θα προβληθεί πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσία του Γερμανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Χάραλντ Σούμαν.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Αφιέρωμα Κεν Λόουτς

  1. Εσύ με ποιούς είσαι; / Which side are you on? (Μεγ. Βρετανία, 1985, doc., 53΄)
  2. Το πνεύμα του ’45 / The spirit of ’45 (Μεγ. Βρετανία, 2013, doc., 94΄)
  3. To μερίδιο των αγγέλων / The angels share (Μεγ. Βρετανία, 2011, 101΄)

Αφιέρωμα Ταρίκ Τεγκιά / Tariq Teguia

  1.  Τα τείχη / La clôture (Αλγερία-Γαλλία, 2004, 13΄)
  2. Προτιμώ τη Ρώμη από εσένα / Rome plutôt que vous (Αλγερία-Γαλλία, 2006, 111΄)
  3. Επανάσταση Ζέντζ / Révolution Zendj (Αλγερία-Γαλλία, 2013, 137΄)

Περισσότερες πληροφορίες: Ταρίκ Τεγκιά_19-21.5.15

Ταινίες Μυθοπλασίας

  1. Η μάνα Κράουζεν ταξιδεύει στην ευτυχία / Mutter Krausens Fahrt ins Glueck του Phil Jutzi (Γερμανία, 1929, 133΄, α/μ, βωβή). Η ταινία θα προβληθεί με μουσική υπόκρουση.
  2. Για το καθημερινό μας ψωμί / Ums tägliche Brot του Phil Jutzi (Γερμανία, 1929, α/μ, βωβή, 61΄)
  1. Κοινωνική Σαπίλα / Social Decay του Στέλιου Τατασόπουλου (Ελλάδα, 1932, α/μ, 90΄) Η ταινία είναι βωβή και θα προβληθεί με ζωντανή μουσική υπόκρουση από τον Κωνσταντίνο Βήτα.
  2. Τον άρτον ημών τον επιούσιον / Our Daily Bread του King Vidor (ΗΠΑ, 1934, α/μ, 80΄)
  3. Η κωμωδία του χρήματος / Komödie ums Geld του Max Ophüls (Ολλανδία, 1936, 81΄)
  4. Το έγκλημα του κυρίου Λανζ / Le crime de Monsieur Lange του Jean Renoir (Γαλλία, 1936, 80΄)
  5. Τα σταφύλια της οργής / Grapes of Wrath του John Ford (ΗΠΑ, 1940, 129΄)
  6. Μαύρη γη / Black Soil του Στέλιου Τατασόπουλου (Ελλάδα, 1952, 83΄, α/μ)
  7. Ο Έλληνας γείτονας / Katzelmacher του Rainer Werner Fassbinder (Γερμανία, 1969, 88΄)
  8. Η μάνα Κιούστερς ανεβαίνει στον ουρανό / Mutter Küsters Fahrt zum Himmel του Rainer Werner Fassbinder (Γερμανία, 1975, 91΄)
  9. Μακριά πετούν τα σύννεφα / Drifting Clouds του Aki Kaurismaki (Φινλανδία, 1996, 96΄)
  10. Το τσεκούρι / Le Couperet του Κώστα Γαβρά (Γαλλία, 2005, 112΄)
  11. Το χθες δεν τελειώνει ποτέ / Ayer no termina nunca της Isabel Coixet (Ισπανία, 2013, 108΄)
  12. Στο Σπίτι / At home του Αθανάσιου Καρανικόλα (Γερμανία-Ελλάδα, 2013, 103΄)
  13. Δύο μέρες μια νύχτα / 2 jours 1 nuit των αδελφών Νταρντέν (Γαλλία, 2014, 95΄)
  14. ΟΧΙ: Μια πράξη αντίστασης / OXI: An Act of Resistance του Ken MacMullen (Ελλάδα-Μεγ.Βρετανία, 2014, 105΄)
  15. Εδώ μιλάνε οι τιμές / Hier sprach der preis της Sabrina Jager (Γερμανία, 2014, 72΄)
  1. Xenia του Πάνου Χ. Κούτρα (Ελλάδα-Γαλλία-Βέλγιο, 2014, έγχρ., 128΄) 

Ντοκιμαντέρ

  1. Προβλήματα στέγασης / Housing Problems του Edgar Anstey και του Sir Arthur Elton (Μεγ. Βρετανία, doc., 1935, 16΄)
  2. Acropolis της Εύας Στεφανή (Ελλάδα, 2001, 26΄)
  3. Ειδήσεις από την ιδεολογική αρχαιότητα – Ο Μαρξ – Ο Αϊζενστάιν – Το Κεφάλαιο / Nachrichten aus der ideologischen Antike – Marx – Eisenstein – Das Kapital του Alexander Kluge (Γερμανία, 2008, απόσπασμα: Ήταν ζόρικοι καιροί (23΄)
  4. Στα δικά μας χέρια / Entre nos mains της Mariana Otero (Γαλλία, 2010, 87΄)
  5. Docville – Λασκάρεως 99 της Κατερίνας Πατρώνη (Ελλάδα, 2011, 47΄)
  6. Πρώτη ύλη / Raw Material του Χρήστου Καρακέπελη (Ελλάδα, 2011, 78΄)
  7. Detropia των Heidi Ewing και Rachel Grady (ΗΠΑ, 2012, 95΄)
  8. Η δημοκρατία δέχεται επίθεση – Μια παρέμβαση / Angriff auf die Demokratie – Eine Intervention του Romuald Karmakar (Γερμανία, 2012, 102΄)
  9. The Red Bank. Τζέιμς Τζόυς: Τα τετράδια των Ελληνικών του της Βουβούλας Σκούρα (Ελλάδα, 2013, έγχρ., 30΄)
  10. Η δημιουργία του νοήματος / La creazione di significato του Simone Rapisarda Casanova (Ιταλία, 2014, έγχρ, 95΄)
  11. Non Omnis Moriar της Θεοδοσίας Γραμματικού (Ελλάδα, 2014, 67΄)
  12. Ημερολόγια Αμνησίας της Στέλλας Θεοδωράκη (Ελλάδα, 2012, 104’)
  13. Emery Tales των Στέλιου Ευσταθόπουλου και Susanne Bausinger (Ελλάδα, 2015, 66΄)
  14. Θα ρίξουμε πίσω σας τη θάλασσα / Et nous jetterons la mer derrière vous των Noémi Aubry, Clément Juillard, Anouck Mangeat, Jeanne Gomas (Γαλλία, 2015, 72΄)
  15. Ανεξέλεγκτη εξουσία – Η τρόικα / Macht ohne KontrolleDie Troika των Árpád Bondy και Harald Schumann (Γερμανία, 2015, 90΄) –> Περισσότερες πληροφορίες: Ανεξέλεγκτη εξουσία – Η Τρόικα_18.5.15

To αφιέρωμα Εικόνες της Κρίσης διοργανώνεται από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος στo πλαίσιο της πράξης «Η Κινηματογραφοφιλία στη Νέα Εποχή που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση – Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗ του ΕΣΠΑ 2007-2013. Όλες οι δράσεις πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

LOGOS_BAND

Οι Adolf Plays the Jazz επιστρέφουν με νέο δίσκο [ Tinder – 2015]

3 ολόκληρα χρόνια μετά το Form Follows Function του 2012 οι Adolf Plays the Jazz επιστρέφουν. Το  «Tinder» είναι το  5ο άλμπουμ της 13ετoυς δισκογραφικής τους πορείας. Στις 3 Απριλίου  (3 μέρες πριν το support act της μπάντας στο live των sleepmakeswaves στο AnClub στην Αθήνα) το κυκλοφορούν σε ψηφιακή μορφή ενώ στο επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει και η φυσική μορφή του. Ένα άλμπουμ που στηρίχτηκε από τους οπαδούς της μπάντας μέσω της Crowd founding πλατφόρμας indiegogo και όπως πάντα θα διατίθεται για δωρεάν download από το bandcamp της μπάντας.

Event |.

poster

Επηρεασμένοι προφανώς από τους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε και πιστοί στην λογική τους να μην επαναλαμβάνονται, παρουσιάζουν την μέχρι τώρα πιο σκοτεινή εκδοχή του postrock/shoegaze ήχου τους, βάζοντας τους swans και τους mogwai ίσως λίγο πάνω από τις υπόλοιπες επιρροές τους, πάντα μέσα από ένα κινηματογραφικό φίλτρο που αυτή τη φορά περιλαμβάνει τους κόσμους του Terry Gilliam και του Roman Polanski. To εξώφυλλο είναι φωτογραφία μερους του installation «Les archives de Christian Boltanski 1965-1988»

Το άλμπουμ προλογίζει το 38λεπτο-one song epCollapse

Collapse ep link: https://adolfplaysthejazz1.bandcamp.com/album/collapse-thief-ep

FacebookBand page | Bandcamp | E-mail: adolfplaysthejazz@yahoo.co.uk

H αναγέννηση των Portico Quartet

Οι Portico Quartet είχαν διαβεί μία αρκετά δημιουργική καριέρα κατά τη διάρκεια της οποίας κέρδισαν αρκετές υποψηφιότητες για βραβείο Mercury.

10835323_10155275065415234_345770740662599110_o

Στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν νέα μονοπάτια, γεννήθηκαν οι Portico. Το σχήμα είναι τριμελές και τη Δευτέρα 30 Μάρτη θα κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο ‘Living Fields’, το οποίο θα έχει guest φωνητικά από τον Jamie Woon και τον Joe Newman (Alt-J).

Το πρώτο κομμάτι μέσα από το άλμπουμ είναι το ‘101’ το οποίο ακολουθεί και οπτικοποιημένο παρακάτω. Το βίντεο εστιάζει σε μία συνάντηση ανάμεσα σε ένα δύτη και έναν καρχαρία.

Βρείτε τους και στο Facebook

Εβδομάδα Λεωνίδα Παπαγεωργίου στον Κινηματογράφο Τριανόν

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: 26/03 – 1/04

CINE ΤΡΙΑΝΟΝ | ΚΟΔΡΙΓΚΤΩΝΟΣ 21, ΑΘΗΝΑ | www.trianon.gr


Πέμπτη 26/3

18:00 Ο Εφιάλτης του Δαρβίνου (DARWIN’S NIGHTMARE) 107’

σκηνοθεσία Χούμπερτ Ζάουπερ

20:00 Δεσποινίς Τζούλια (MISS JULIE) 129’ avantpremière

σκηνοθεσία Λιβ Ούλμαν

22:30 Ζούσε τη Ζωή της (VIVRE SA VIE) 90’

σκηνοθεσία Ζαν Λικ Γκοντάρ

Παρασκευή 27/3

18:00 Ο Εγωιστής Γίγαντας (THE SHELFISH GIANT) 91’

σκηνοθεσία Clio Barnard

20:00 Μεγαλη Σιωπή (INTO GREAT SILENCE / Die große Stille) 169’ avantpremière

σκηνοθεσία Philip Gröning

22:30 Βαλς με τον Μπασίρ (WALTZ WITH BASHIR) 90’

σκηνοθεσία Ari Folman

Σάββατο 28/3

18:00 Περσέπολις (PERSEPOLIS) 95’

σκηνοθεσία Μαρζάν Σατραπί, Βενσέν

20:00 Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια, για πάντα 95’

σκηνοθεσία Βασίλης Λουλές

22:00 H Kατάληψη (ΤΗΕ ΤΑΚΕ) 87’

σκηνοθεσία Avi Lewis

23:30Μidnight Shorts 2”

προβολές έκπληξη: ζακλίν λέντζου | γιάννης χαριτίδης | ανδριανός χαλίλ | φωκίων μπόγρης | γρηγόρης ρέντης | κώστας γεραμπίνης | νεριτάν ζιντζιρία

Κυρίως πρόγραμμα

de nuevo (χρήστος καρτέρης, 7′), maasai (χάρης λαγκούσης, 15′), 807 (αλέξανδρος σκούρας, 10′)

45 βαθμοι (τζώρτζης γρηγοράκης, 14′), κατεδαφισεις (φαίδων γκρέτσικος, 10′), ανεπιθύμητος (φοίβος κοντογιάννης, 6′), ο δευτερος αντρας (φωκίων μπόγρης, 20′), η δύση (γρηγόρης ρέντης, 16′), Δ (γιώργος φουρτούνης, 9′), χαμομήλι (νεριτάν ζιντζιρία, 15′)

Ακολουθεί κινηματογραφική μουσική απο τον Άκη Καπράνο

Κυριακή 29/3

17:00 Ο Θαυματοποιός (L`ILLUSIONNISTE) Κινούμενα Σχέδια 80’

σκηνοθεσία Sylvain Chomet

19:00 Με Σειρά Εξαφάνισης (IN ORDER OF DISAPPEARENCE / Kraftidioten) 115’ avantpremière

σκηνοθεσία Hans Petter Moland

22:00  Περσόνα (PERSONA) 85’

σκηνοθεσία Ingmar Bergman

Δευτέρα 30/3

19:00   Οι Βικτωριανοί απαγγέλλουν

Τα ποιήματα που θ’ ακούσουμε είναι:

Λευτέρης Πούλιος     “ ΔΡΟΜΟΙ”

Γιάννης Βαρβέρης     “ΜΕ ΤΟ ΤΑΞΙ ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ”

Γιώργος Μαρκόπουλος “Ο ΚΛΕΦΤΗΣ Ή ΚΑΦΕΝΕΙΟ”

«… Οι “ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΟΙ” ποιητές Λευτέρης Πούλιος, Γιάννης Βαρβέρης και Γιώργος Μαρκόπουλος ήταν τακτικοί θαμώνες του ΤΡΙΑΝΟΝ γνώριζαν το Λεωνίδα από τότε που φορούσε κοντά παντελονάκια και έτρεχε στο φουαγιέ, η μαμά του ήταν στο ταμείο, ο μπαμπάς του στην πόρτα…»

20:00 “Ας θυμηθούμε χωρίς νοσταλγία”

Μουσικοθεατρική παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου

Ερμηνεύει: Μ. Παπαδημητρίου.

Τη συνοδεύει στο πιάνο και το τραγούδι ο Άρης Γραικούσης.

«…Η παράστασή μας αφιερωμένη στη μνήμη του Λεωνίδα θα επιχειρήσει να δώσει γεύσεις απ ό τι ζήσαμε στο χειμωνιάτικο και το καλοκαιρινό Τριανόν με τον ΑρηΓραικούση, τη Μάνια Παπαδημητρίου, τον Αγαπητό Μανδαλιό, τη Μαρία Κόμη Παπαγιαννάκη, τον Τάσο Αντωνίου, τη Μαρίνα Χρονοπούλου, την Θεοδώρα Ευγενάκη, την Εβελίνα Αραπίδου, τη Βικτώρια Κυριακίδη, την Αρτεμη Θεοδωρίδη, την Αννα Τσαπάρα, την Μάτα Καστρισίου, τον Ανδρέα Μαυραγάνη και Ολους όσους έστω και για μια μέρα γνώρισαν τον Λεωνίδα μας   …»   Μ.Π.

22:00 Η Άρπα της Βιρμανίας (BIRUMA NO TATEGOTO) 116’

σκηνοθεσία Kon Ichikawa

Τρίτη 31/3   20:00

Θυμόμαστε τον Λεωνίδα «Μουσικές Τρίτες στο ΤΡΙΑΝΟΝ»

Άνθρωποι της μουσικής που συνεργάστηκαν με τον Λεωνίδα Παπαγεωργίου για την υλοποίηση, επί μια σχεδόν δεκαετία, του προγράμματος «Μουσικές Τρίτες στο ΤΡΙΑΝΟΝ» – που συνδιοργάνωναν η Ορχήστρα των Χρωμάτων και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου – οργανώνουν μια βραδιά μνήμης και αναμνήσεων, ακριβώς στη συμπλήρωση ενός χρόνου απουσίας του Λεωνίδα, που υπήρξε σπουδαίος συνεργάτης και ευγενικός οικοδεσπότης. Μια ξεχωριστή μουσική βραδιά, η οποία σχεδιάστηκε με την πρωτοβουλία και τη συμμετοχή καλλιτεχνών που συμμετείχαν στις «Μουσικές Τρίτες στο Τριανόν». Στην πραγματοποίησή της θα συμβάλλουν οι – με αλφαβητική σειρά – Ντιάνα Βρανούση, Σαβίνα Γιαννάτου, Χρήστος Ζερμπίνος, Ιουλίτα Ηλιοπούλου Ειρήνη Καράγιαννη, Γιώργος Κουρουπός, Μίλτος Λογιάδης, Γιώργος Β. Μονεμβασίτης Ντόρα Μπακοπούλου, Δάφνη Πανουργιά.

Θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας Αμέρικα, Αμέρικα (AMERICA, AMERICA) σκηνοθεσία Elia Kazan

Τετάρτη 01/04    

18:00 Λευκός Θεός (WHITE GOD / FEHER ISTEN) 119’

σκηνοθεσία Kornel Mundruczo

20:00 “Best of Δράμα”

Τα Βραβεία του φεστιβάλ ταινιών μικρού μίκους της Δράμας που πρωτοταξίδεψαν απο τη Δράμα στο ΤΡΙΑΝΟΝ

22:00 Μέρα Νύχτα Μέρα Νύχτα (DAY NIGHT DAY NIGHT) 94’

σκηνοθεσία Julia Loktev

Ενιαίο-ημερήσιο εισιτήριο:

Γενική είσοδος : 7 €.

Φοιτητικό, άνω των 65: 6 €.

Ανέργων & Αθηνόραμα club: 5 €.

Τα έσοδα θα δοθούν στα παιδιά του Λεωνίδα.

The Girl Effect – Ένα σημαντικό βίντεο για τα δικαιώματα ενός κοριτσιού στη ζωή

Όσα πρέπει να γνωρίζεις για το TEDxAUEB Inertia λίγο πριν την έναρξη του!

Το φετινό TEDxAUEB ανοίγει τις πόρτες του στις 14 Μαρτίου στο Art Factory (Λαμίας 6, Ταύρος) και σας υποδέχεται με μια ανατρεπτική προσέγγιση της λέξης “Αδράνεια”.

Δείτε το πρόγραμμα εδώ:

texauebagenda (1)

Σε λιγότερο από 24 ώρες, 12 ομιλητές και 3 καλλιτέχνες θα ανέβουν στο κόκκινο χαλί του TEDxAUEB 2015 Inertia.

Οι άνθρωποι που θα μας βοηθήσουν να επαναπροσδιορίσουμε την “Αδράνεια” ξετυλίγοντας όλες τις πτυχές της, είναι:

  • Γιώργος Πιντέρης: Διδάκτωρ Συμβουλευτικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ball State της Indiana. Πρωτοεμφανίστηκε ως συγγραφέας το 1982. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 25 βιβλία του.
  • Jason Spyromilio: Αστροφυσικός στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Αστρονομικής Έρευνας στο Νότιο Ημισφαίριο. Έχει διακριθεί με το βραβείο Gruber στην κοσμολογία και το Breakthrough Prize for Fundamental Physic.
  • Νίκος Ερηνάκης: Υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας στο Λονδίνο. Έχει σπουδάσει οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, φιλοσοφία και συγκριτική λογοτεχνία στο Warwick και φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών στο LSE. Παράλληλα, έχει εκδώσει δύο βιβλία ποίησης με τίτλο “Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου” και «Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά».
  • Nicolò Ceccarelli: Αναπληρωτής Καθηγητής στο Alghero Department of Architecture, Design and Planning στην Ιταλία. Έχει προσανατολίσει το ερευνητικό του έργο στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του σχεδιασμού και της ψηφιακής τεχνολογίας, διερευνώντας τομείς όπως 3D modeling, animation και design visualization.
  • Isabelle Moser: Senior Manager στη PwC. Hγείται της ομάδας People & Change/ Συμβουλευτικές υπηρεσίες Ανθρώπινου Δυναμικού και είναι στέλεχος ανθρώπινου δυναμικού, με πολυετή εμπειρία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε συμβουλευτικές εταιρείες και σε εταιρείες στη Διεύθυνση Ανθρωπίνου Δυναμικού.
  • Μαρία Παναγιωτίδου: Κοινωνική λειτουργός σε διάφορους φορείς που υποστηρίζουν μετανάστες και πρόσφυγες και μέλος του προσωπικού εκπαίδευσης του ΚΕΘΕΑ ΜΟSAIC (πρόγραμμα του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων που υποστηρίζει θεραπευτικά μετανάστες και πρόσφυγες, χρήστες ουσιών και μη). Προσφέρει εθελοντική εργασία στην Asante, μία οργάνωση που ιδρύθηκε από μετανάστες δεύτερης γενιάς.
  • Rolf Leger: Executive Creative Director στη διαφημιστική Kolle Rebbe (τη γερμανική εταιρεία με τις περισσότερες βραβεύσεις στο διεθνές φεστιβάλ δημιουργικότητας των Καννών), μέλος του ADC Germany και κριτής στα Cannes Lions, ADC of Europe και αρκετά άλλα φεστιβάλ διαφήμισης.
  • Αλέξανδρος Κωστόπουλος: Εμπνευστής του RepowerGreece και ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της FORESIGHT, σχεδιάζει και υλοποιεί στρατηγικές διαχείρισης φήμης και δημόσιας διπλωματίας και προγράμματα public affairs και civil society engagement. Είναι εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, εκπρόσωπος στην Ελλάδα του διεθνή οργανισμού American Citizens Abroad και συνιδρυτής του Ινστιτούτου Περιφερειακού Διαλόγου και Στρατηγικής.
  • Καλυψώ Καραντινού: Λέκτορας στο Μάρκετινγκ στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών σε προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές. Έχει κερδίσει βραβεία ακαδημαϊκής αριστείας και υψηλής διδακτικής επίδοσης. Από το 2013 είναι η εκλεγμένη εκπρόσωπος της Ελλάδος στη Διοικούσα Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Μάρκετινγκ (EMAC).
  • Μάριος Στρόφαλης: Πιανίστας, συνθέτης κινηματογράφου, θεάτρου και τηλεόρασης. Δημιουργός του Αθηναϊκού Καλλιτεχνικού Δικτύου που έχει ως στόχο την ανάδειξη του ελληνικού καλλιτεχνικού δυναμικού σε παγκόσμιο επίπεδο, την ενίσχυση του πολιτιστικού τουρισμού και τη στήριξη των πολιτιστικών και κοινωνικών αξιών. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής των μουσικών φεστιβάλ στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.
  • Αγγέλικα Βαξεβανίδου: Ενεργή καλλιτέχνης με διεθνή αναγνώριση που ζει και εργάζεται στην Πάρο. Τα εντυπωσιακά, ευαίσθητα, μεγάλων διαστάσεων σχέδιά της με μολύβι που έχουν εκτεθεί σε πολυάριθμες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
  • Αλέξανδρος Παπανδρέου: Υπεύθυνος του τομέα Χαρισματικών Παιδιών της ελληνικής Mensa και υπεύθυνος των εκπαιδευτικών της προγραμμάτων. Έχει στήσει τα πρώτα προγράμματα για Χαρισματικά Παιδιά στην Ελλάδα τα οποία διαχειρίζεται εδώ και τρία χρόνια. Είναι ένα από τα πέντε μέλη της Gifted Youth Committee της διεθνούς Mensa και έχει επιλεγεί ως Leadership Ambassador για το 2014-2015, τιμητικός τίτλος της διεθνούς Mensa, ο οποίος τον επιφορτίζει με την ευθύνη να κινητοποιεί νέους ανθρώπους, να δημιουργεί συνεργασίες και να στηρίζει καινοτόμες προσπάθειες.

Την εκδήλωση θα εμπλουτίσουν καλλιτεχνικά οι:

  • Idra Kayne: Η νέα Soul Funk Queen της πόλης. Από το 2000 έχει εμφανιστεί στις περισσότερες μουσικές σκηνές της Αθήνας κι έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως Stavento, ΝΕΒΜΑ κ.λ.π. Το 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Don’t walk away». Έχει εμφανιστεί στα: φεστιβάλ Meet The Streets, «Η Κόρη της Καταιγίδος» και στα μιούζικαλ RENT, FAME, ΑΝΝΙΕ και PRISCILLA.
  • Remi: Τραγουδιστής και συνθέτης. Από το 2009 συμμετέχει ενεργά με live εμφανίσεις ως μουσικός της Folk, Country, Bluegrass και Rock & Roll μουσικής σε συναυλιακούς χώρους της Ελλάδας και της Ευρώπης. Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό μέσα από το άλμπουμ του “The Gospel Of The Road”.
  • Ελένη Γλάρου: Τελειόφοιτη της Ανώτερης Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή και σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς, ενώ έχει λάβει το 3ο βραβείο International Dance Competition of Hellas 2013.

Ο οικοδεσπότης του φετινού TEDxAUEB είναι ο:

  • Γιώργος Λεμπέσης: Συγγραφέας – Παραγωγός. Έχει ιδρύσει τη δική του εταιρεία εκτέλεσης παραγωγών, Gold Producta Handling, μετρώντας συνολικά μέχρι σήμερα περισσότερες από τετρακόσιες παραγωγές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το 2010, το διήγημά του «4 ΣΕΛΙΔΕΣ» απέσπασε το βραβείο πρωτότυπης ιστορίας και κοινού στο 5ο Φεστιβάλ Παραμυθιών και το 2011 ο μονόλογος «Πρώτη Πτήση» απέσπασε το πρώτο βραβείο στο pocket theater festival.

Όσοι δε μπορέσουν να παρευρεθούν στo Art Factory θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν την εκδήλωση μέσω Live Streaming είτε στα i-bank stores της Εθνικής Τράπεζας στην Αθήνα (The Mall Athens στο Μαρούσι) και στη Θεσσαλονίκη (πλατεία Αριστοτέλους 6), είτε σε link που θα ανακοινωθεί την ημέρα της εκδήλωσης στα social media του TEDxAUEB (facebook.com/TEDxAUEB, twitter.com/TEDxAUEB).

https://www.facebook.com/TEDxAUEB?fref=ts

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη μέρα της εκδήλωσης μπες στο  : http://2015.tedxaueb.com/faq/.

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:

partners banner