Επίθεση στον Αρνητισμό

american-hardcore

Κάθε φορά που βλέπω ντοκιμαντέρ που αναφέρονται στην hardcore σκηνή του DC, της Βοστόνης, του LA και άλλων πόλεων των ΗΠΑ της χρυσής περιόδου του 1980-1983 περίπου, νιώθω λες κι έχω γεννηθεί λάθος εποχή. Λες και, παρ’ όλο που μιλάμε για 30 χρόνια αργότερα, έχουν αλλάξει κυριολεκτικά τα πάντα από τότε. Η εύκολη ενημέρωση έκανε αν μη τι άλλο κακό στον τρόπο σκέψης των σημερινών παιδιών που νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα και επειδή βρίσκουν οτιδήποτε χρειαστούν, κυριολεκτικά, στο πιάτο δεν ασχολούνται με τίποτα. Έχουν χαθεί βασικές αξίες οι οποίες προκειμένου να λειτουργήσει ένα κοινωνικό σύνολο είναι απαραίτητες. Έχει χαθεί το πάθος που υπήρχε για δημιουργία και για στήριξη αντίστοιχων ενεργειών. Επίσης έχει γενικευτεί η οργή τους σε τέτοιο βαθμό που δεν ξέρουν γιατί και ποιος είναι ο «εχθρός» τους. Σε μια εποχή που δεχόμαστε επίθεση από παντού. Ένα απ’ τα βασικά χαρακτηριστικά της hardcore ήταν το γεγονός ότι τα show ποτέ δεν εξελίσσονταν μόνο στη σκηνή και μόνο απ’ τα μέλη του συγκροτήματος. Ήταν μία ενέργεια στην οποία καλούνταν, ασυναίσθητα τις περισσότερες φορές, να πάρουν μέρος όλοι όσοι αυτοαποκαλούνται πλέον θεατές.

Δεν θέλω να αναφέρω ειδικές καταστάσεις σ’ ότι αφορά τοπικά δεδομένα και παρ’ όλης της χρήσης του 2ου πληθυντικού προσώπου δε θέλω να «βγάλω» εμένα στην απ’ έξω. Όμως μη θέλοντας να τους βάλω όλους στο ίδιο καζάνι, υπάρχουν στην Ελλάδα εν έτη 2013 άτομα που στηρίζουν την Αθηναϊκή και κατ’ επέκτασή εγχώρια σκηνή στήνουν συναυλίες που πιθανόν μετά τη λήξη τους οι ίδιοι οι διοργανωτές να μην έχουν κανένα απολύτως χρηματικό κέρδος. Έχοντας ως απώτερο σκοπό τους την διάδοση της μουσικής και των μηνυμάτων που περνάει αυτή στον κόσμο, έχουν κάνει στην άκρη οικονομικά θέματα. Κάτι που δίνει ελπίδα σε όλους μας. Το γεγονός ότι υπάρχουν άτομα τα οποία έχουν απορρίψει την παρωπίδες που μια τόσο συντηρητική κοινωνία μας έχει επιβάλει να φοράμε, μας δίνει ελπίδα. Μας λέει με τον τρόπο του ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι με λίγη στήριξη μπορεί κάτι να αρχίσει να συμβαίνει.

Η αρνητική σκέψη και η απόρριψη ορισμένων ενεργειών λόγω στερεοτύπων που έχει η κοινωνία φυτέψει καλά μέσα στο μυαλό μας χωρίς να το καταλάβουμε καν ορισμένες φορές, είναι ο λάθος τρόπος σκέψης. Είναι καιρός να υιοθετήσουμε μία νέα νοοτροπία αν θέλουμε κάτι ν’ αλλάξει και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά για την hardcore σκηνή ούτε καν απαραίτητα για μουσικά δεδομένα. Ζούμε σε μία εποχή που δεν έχουμε περιθώρια αρνητικής σκέψης.

Θάνος Θηρίου

We are born with a chance
Rise above
We’re gonna rise above
I am gonna have my chance
Rise above
We’re gonna rise above

Don’t care what they may say 
we got that attitude. 
Don’t care what they may do 
we got that attitude. 
Hey, we got that PMA (positive mental attitude)

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s