Αγαπητό ημερολόγιο…

dear-diary

Δεν είχα ποτέ ημερολόγιο, δε το χρειαζόμουν. Δε ξέρω ίσως είχα πολύ βαρετή ζωή ή απλά είχα φίλους. Ακόμα δεν έχω καταλήξει.

Η πρώτη σκέψη για ημερολόγιο έρχεται συνήθως γύρω εκεί στη Τετάρτη δημοτικού που διαβάζετε Άννα Φρανκ στο ανθολόγιο. Μωρέ λες; Παίρνεις ένα ημερολόγιο, καινούρια στυλό, κλείνεσαι στο δωμάτιο κι αρχίζεις. Γράφεις ημερομηνία, αγαπητό μου ημερολόγιο κι άλλα κλισέ και μετά τι; Μετά τίποτα αφού όλα τα προβλήματα της ημέρας τα έχεις πει στη Ελενίτσα που κάθεστε μαζί στο θρανίο και για να είμαστε και ειλικρινείς και με το απόσπασμα της Αννούλας βαρέθηκες, περίμενες πως και πως το κουδούνι, όλα ξεκίνησαν μόνο επειδή σου γυάλισε το ροζ τετράδιο με τα στρασάκια.

Στην εφηβεία έχεις «παρέα», «κολλήτούς» για να τα πεις, μάνα για να  ουρλιάξεις και να ξεσπάσεις, αδέρφια να χτυπήσεις, γκόμενο να πηδήξεις κι άμα καμιά φορά νιώσεις την έκρηξη και θες να βγάλεις απ’το κεφάλι σου αυτό το ανόητο πράγμα που σε πιέζει αφόρητα, σκίζεις ένα χαρτί ή στη τελευταία σελίδα των λατινικών, την ώρα που ο φιλόλογος εξηγεί τη γερουνδιακή έλξη, εσύ αρχίζεις το παραλήρημα.

Τώρα που δεν έχεις ούτε Ελενίτσα, ούτε χρωματιστά στυλό, ούτε παρέα, ούτε κολλητούς, ουτέ λατινικά τι κάνεις; Τίποτα. Είσαι ήρεμος δεν έχεις νέα να πεις σε κάποιον ούτε ζωή να μοιραστείς. Σηκώνεσαι, πίνεις το καφέ σου, μπαίνεις στο τρένο, πας στη σχολή, στο διάλειμμα καπνίζεις στο διάδρομο, κάποιος σου ζητά αναπτήρα, χαίρεσαι, η μόνη κοινωνική επαφή της ημέρας, ίσως και η μόνη στιγμή που μίλησες, τελειώνουν τα τσιγάρα, μασάς φιλτράκια…με μανία.

Γυρνάς σπίτι ανοίγεις τον υπολογιστή κάθεσαι μπροστά δε ξέρεις γιατί όμως. Μετά βγαίνεις για καφέ με συμφοιτητές, δε τους ξέρεις και μάλλον δε θες να τους μάθεις, δείχνεις αντικοινωνική και σνομπ, δεν είσαι. Σε αντιπάθησαν.
Επιστρέφεις πάλι πίσω, τρως ότι βρεις μπροστά σου, σιχαίνεσαι τους ανθρώπους αυτή τη στιγμή ακόμη και τον ντιλιβερά. Ανοίγεις τον υπολογιστή χωρίς να ξέρεις γιατί. Κάθεσαι εκεί διψήφιο αριθμό ωρών. Κοιμάσαι. Η πρώτη φορά στη ζωή σου που πραγματικά χρειάζεσαι το ροζ τετράδιο με τα στρασάκια…

Από ανώνυμη αναγνώστρια του toutestin magazine.

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s