ΨΑΞΕ ΤΟ ΧΑΠΙ ΕΝΤ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΕ ΒΡΕΙ

293187-giasemi.bmp

Ξέρεις  κάτι, είμαστε κι εμείς οι σπαστικοί τύποι που άπαξ και μπει κάτι στο κεφάλι μας  δε θα βγει ποτέ. Όσα καλά λόγια και να σου πουν για έναν άνθρωπο εσύ θα συνεχίσεις να τον αντιπαθείς  (δε τον ξέρεις εννοείται), ακόμα κι αν το βιβλίο που σου προτείνουν μανιωδώς γίνει μπεστ σελερ κι αποσπάσει άριστες κριτικές εσύ δεν  θα το διαβάσεις, το τραγούδι που σιγοτραγουδούν όλοι εσύ θα αποφύγεις να το ακούσεις ακόμα και τη ταινία που θα χαρακτηρίσουν ως μια από τις καλύτερες ελληνικές παραγωγές κι  απ’ τις λίγες τα τελευταία χρόνια με αξιοπρεπές σενάριο και σκηνοθεσία εσύ θα αρνηθείς και πάλι να περάσεις έστω κι απ’έξω από τη σκοτεινή αίθουσα. Ναι, ναι  στο ”Αν” αναφέρομαι! Και ναι μια νύχτα απερίγραπτης βαρεμάρας υπέκυψα! Ναι λοιπόν έγινα ένα με τη μάζα.

Εν τέλει  λοιπόν για να ικανοποιηθεί το κομπλεξικό εγώ μου έπρεπε να βρω πως εγώ κατάφερα να διαφοροποιηθώ παρακολουθώντας τη. Βασικά την κατέβασα κι είμαι παράνομη ,δε ξέρω αν πιάνεται αυτό. Δεύτερον καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας ένιωθα πιο οικεία με τη ΄΄μαύρη΄΄ πλευρά της ιστορίας. Ο μοναχικός, άνεργος τύπος που παλεύει με τους δαίμονες του με την ηλικιωμένη με άνοια μητέρα του, την εποχή που προχωράει και που τον αφήνει πίσω της χωρίς καν να τον κοιτάξει συμπονετικά, είναι  ο ίδιος τύπος που κάθεται κάθε μέρα δίπλα μου στο λεωφορείο, αυτός που παίρνει ψωμί μετά από εμένα, που  περιμένει υπομονετικά στην ουρά της τράπεζας που τρέχει σαν τρελός από κυλιόμενες σε κυλιόμενες να προλάβει τη ζωή που έχει στήσει στον επόμενο σταθμό. Δεν έχει δικαίωμα να νιώθει τίποτα ούτε καν μοναξιά ακόμα κι αυτό το συναίσθημα είναι ΄΄άβολο΄΄, έχει ξεχάσει να νιώθει κι εξάλλου ακόμα κι αυτή θα τον αφήσει.

Και ξαφνικά η δική μου παράδοξη προτίμηση μετατρέπεται στο χαπι εντ της μάζας. Τι κατάλαβες τώρα ρε Παπακαλιάτη, θα μετανιώσω που την είδα.Ένας μόνος του δε κάνει λάθη, ότι ανορθόδοξο ήταν να γίνει έχει ήδη γίνει και το έχει προκαλέσει αυτός και τώρα απολαμβάνει τις συνέπειες. Ο κανονικός, ξέρεις εκείνος που βλέπεις στις ταινίες, ζευγάρια φίλοι παρέες, αυτός παλεύει να κρατήσει ότι χάρτινο δημιούργησε και να μην πέσει στις παγίδες που έπεσε ο τύπος που κοιτάει έξω από το τζάμι ακόμα κι αν ξέρει πως δε πρόκειται να έρθει κανείς. Και ξαφνικά μου λες πως εκεί που έχει συμβιβαστεί μονάχα με την αντανάκλαση του αλλάζουν όλα, γίνονται όμορφα, ευτυχισμένα και προ πάντων κανονικά, γιατί απλά περίμενε χωρίς να περιμένει, γιατί έτσι είναι η ζωή, ευτυχισμένη, γιατί μάθαμε να χαιρόμαστε με τα χαπι εντ και να τα χρειαζόμαστε ακόμα κι αν δε τα επιδιώκουμε.

Ανώνυμη αναγνώστρια του Toutἐστιν

Δώσε μας feedback

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s